α - Ταξίες

Νέα καταδίκη των ορεινών χωριών Θεσπρωτίας σε απομόνωση και μαρασμό!

2011-03-30T00:53:00.001-07:00

Το πρόβλημα μου το ανέφεραν προχτές στο χωριό. Μας έκοψαν το πρωινό λεωφορείο! Μας άφησαν μόνο το μεσημεριανό!

Για το θέμα έγραψα και χτες. Αλλά με επιφύλαξη. Μέχρι να διασταυρώσω την είδηση.

Σήμερα πρωί πρωί πήρα τηλέφωνο. Στα ΚΤΕΛ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑΣ. 26650 22309

Ρωτάω λοιπόν: Για Πολύδροσο Θεσπρωτίας τι ώρα έχει λεωφορείο αύριο το πρωί;

- Δεν έχει! Μόνο το μεσημέρι...

Ξαναρωτάω: Και πώς θα πάνε οι άνθρωποι που δεν έχουν αμάξι σε γιατρό, σε τράπεζα, να ψωνίσουν, να ταξιδέψουν;

- Πάρτε σας παρακαλώ στο 26650 22315...

Πήρα. Και μου έδωσαν τον αντιπρόεδρο των ΚΤΕΛ να μιλήσω. Και μου εξήγησε ο άνθρωπος πώς έχει το ζήτημα. Όπως έχει η τσέπη όλων μας, κύριοι και κυρίες...

Δε βγαίνουν οικονομικά. Επιδότηση; Από πουθενά. Ήδη ετοιμάζονται και για απεργία...

Το χειρότερο όμως που μου είπε είναι ότι δεν κόπηκε μόνο το πρωινό δρομολόγιο:

Κόπηκαν τελείως τα δρομολόγια από Γιάννενα!

Ούτε πρωί ούτε και μεσημέρι έχει πια λεωφορείο για την Ηγουμενίτσα από τον παλιό εθνικό δρόμο.

Βαρέστε λοιπόν τις καμπάνες! Να το γιορτάσουμε! Σβήστηκε από το χάρτη η περιοχή μας!

Να το ακούσουν κι από την άλλη μεριά των συνόρων και να τρίβουν τα χέρια τους!

Με το ζόρι, μου είπε ο αντιπρόεδρος των ΚΤΕΛ Ηγουμενίτσας, κράτησα και το μεσημεριανό... Με σύνδεση μόνο με Ηγουμενίτσα. Δηλαδή πάει το λεωφορείο από την Ηγουμενίτσα ως το Πολύδροσο και γυρίζει πάλι πίσω...

Εγώ τι να του ειπώ; Κι εγώ σε μέρα απεργίας είμαι σήμερα. Ακριβώς γιατί δε βγαίνουμε οικονομικά και στο δικό μου κλάδο. Κι ακριβώς γιατί η ανάπτυξη που μας τάζουν ανάπτυξη δεν είναι.

Για ποιον είναι η ανάπτυξη λοιπόν; Για ποιον μας έχουν κόψει μισθούς και συντάξεις και μας έχουν ταράξει στην ακρίβεια;

Και για ποιον τουρισμό μας μιλάνε πως θα αναπτύξουν στο νομό μας; Και σύνδεση της παραλιακής ζώνης με την ορεινή;

Να προσθέσω εδώ ότι μέχρι πρότινος υπήρχε για τα χωριά αυτά, από Μενίνα και πάνω, ένα τοπικό λεωφορείο σύνδεσης με την Παραμυθιά, την έδρα δηλαδή του καλλικρατικού δήμου και πρώην καποδιστριακού, που ανήκουν... Πήρα λοιπόν κι εκεί τηλέφωνο. Στο ΚΤΕΛ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ. 2666022311. Το σημειώνω για να διασταυρώσει την είδηση και όποιος άλλος ενδιαφερόμενο.

- Μπα, μόνο παλιά ήταν αυτό το λεωφορείο, με ενημέρωσαν. Τώρα τέτοιο δρομολόγιο δεν υπάρχει! Και να ξέρετε ότι αυτό το θέμα με το κόψιμο των δρομολογίων από Γιάννενα, συμφώνησε και η Νομαρχία. Δεν μπορούν μόνα τους τα ΚΤΕΛ να κόβουν δρομολόγια.

- Θέλετε να πείτε η περιφέρεια...

- Μπα, η περιφέρεια δεν ασχολείται. Υπάρχει ο αντιπεριφερειάρχης.

- Ο κ. Πιτούλης;

- Ναι, ο κ. Πιτούλης.

- Και συμφώνησε κι ο κ. Πιτούλης να κοπεί το δρομολόγιο;;;;;;;;

Μάλιστα... Η απόφαση λοιπόν για την πλήρη απομόνωση της ορεινής Θεσπρωτίας δεν πάρθηκε μόνο από τα ΚΤΕΛ. Για να ξέρουμε δηλαδή. Και να μην τα βάζουμε με εκείνους που δε φταίνε...

Διότι τα ΚΤΕΛ είναι Α.Ε. Ιδιωτική δηλαδή. Κι από τη στιγμή που είναι ασύμφορο οικονομικά ένα δρομολόγιο φυσικά και θα το ζητήσουν να διακοπεί. Τι κάνουν όμως οι αρμόδιοι όταν προκύψει τέτοιο ζήτημα; Δίνουν απλά την έγκρισή τους; Δεν εξετάζουν εναλλακτικές λύσεις; Πχ επιδότηση της γραμμής που θα κρατήσει ζωντανή μια ολόκληρη παραμεθόριο περιοχή;

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα αναδείξαμε την απαράδεκτη πρόταση που δημοσίευσε μια θεσπρωτική εφημερίδα, η ΤΟΛΜΗ. Να μεταφερθούν οι παράτυποι μετανάστες της Ηγουμενίτσας στο άδειο στρατόπεδο της Βροσίνας. Στο πρώτο δηλαδή χωριό των Ιωαννίνων πάνω στον παλιό εθνικό δρόμο μετά τα σύνορα του νομού Θεσπρωτίας. Και κεφαλοχώρι πλέον για όλα τα γύρω χωριά... Γράψαμε και γκρινιάξαμε για το παράλογο αυτής της πρότασης. Αφού με τους μετανάστες τα έχουν βρει μπαστούνια ακόμη και η αστυνομική και λιμενική δύναμη κοτζάμ Ηγουμενίτσας. Πώς θα τους πάνε εκεί πάνω που δεν υπάρχει καν αστυνομικός σταθμός;

Και εμφανίστηκε λοιπόν ένας ανώνυμος και άφησε σχόλιο στην ανάρτηση. Όπου ευγενέστατα μας αποκαλούσε σκατόβλαχους!!! Ναι, σκατόβλαχους!

http://educandus.blogspot.com/2011/03/blog-post_23.html

Ανώνυμος είπε... ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΣΑΣ ΤΑ ΕΧΕΤΕ ΠΑΡΑΤΗΣΕΙ ΕΣΕΙΣ.ΟΠΟΤΕ ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΕΥΟΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΤΑ "ΧΩΡΙΑ ΣΑΣ"ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΔΙΚΑΙΑ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΛΜΗ.ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΗΜΟΤΕΡΟ ΝΑ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥΝΤΑΙ 10.000 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ Ή 100 ΑΤΟΜΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΟΥ?ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΩΣ: "Αλλά και των γειτονικών μικρών χωριών που κατεβαίνουν συχνά στη Βροσίνα για τα ψώνια τους; " ΚΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ: "Να προσθέσουμε εδώ ότι η Βροσίνα από τη μέρα που ολοκληρώθηκε η Εγνατία έχει κυριολεκτικά ρημάξει. Ενώ έσφυζε από κίνηση και ζωή τώρα η εγκατάλειψη σου ματώνει την καρδιά."ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ. ΕΙΣΤΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΧΩΡΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ Ή ΕΙΣΤΕ ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΕΓΚΑΤΕΛΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ?ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΛΕΤΕ............ 23 Μαρτίου 2011 3:52 π.μ.

Ανώνυμος είπε... ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ.ΜΕΧΡΙ ΕΚΕΙ ΦΤΑΝΕΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΑΣ ΣΚΑΤΟΒΛΑΧΟΙ

Ο ΠΑΡΑΠΑΝΩ.ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΠΛΑΚΩΤΗΣ!!!!! 23 Μαρτίου 2011 3:53 π.μ.

Παρατήρηση πρώτη: Δε νομίζω ότι ένας κάτοικος Πλακωτής θα έγραφε τέτοιο εμετικό σχόλιο. Γιατί η Πλακωτή είναι γειτονικό χωριό και στο ίδιο καζάνι βράζει. Και τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζει. Προφανώς το "κάτοικος Πλακωτής" στην υπογραφή κάλυψε απλώς την ανωνυμία του θρασύδειλου σχολιαστή. Που βιάστηκε να υποθέσει ότι δε θα δημοσιεύσουμε τα σχόλιά του...

Εμείς και τα δημοσιεύσαμε στο χώρο που τα άφησε και τα αναδημοσιεύουμε για να πάρει την απάντηση στις ηλιθιότητες που έγραψε. Πως εμείς φταίμε που ερημώθηκαν τα χωριά μας. Πως εμείς φταίμε που δεν μπορούμε να κατοικήσουμε πια εκεί. Και που η τωρινή απόφαση των ΚΤΕΛ και του αντιπεριφερειάρχη θα αναγκάσει και τους λιγοστούς κατοίκους των χωριών μας να μετοικήσουν σε αστικά κέντρα.

Να σημειώσω όμως και για τους σκατόβλαχους... Πως τα συγκεκριμένα χωριά δεν έχουν ούτε για δείγμα βλάχους. Κακώς τον πληροφόρησαν τον ανώνυμο υβριστή. Που εκτός από βλάχους πρόσθεσε και τη βρισιά. Οι βλάχοι, απ' όσο γνωρίζω ως Θεσπρωτή, κατοικούν στη Θεσπρωτία αλλά σε περιοχές πιο κοντά στη θάλασσα. Πχ στο Σμέρτο Φιλιατών. Ή και στην ίδια την Ηγουμενίτσα... Πχ οι οικογένειες των Πιτουλαίων, των Κωτσαίων κλπ. Και σαφώς δεν είναι σκατόβλαχοι αλλά ένα αξιοπρεπέστατο τμήμα του λαού της Θεσπρωτίας και με σημαντική συμβολή στη ζωή του τόπου.

Όχι κάτοικος Πλακωτής λοιπόν, ούτε Θεσπρωτός δεν μπορεί να είναι εκείνος που χρησιμοποιεί τον όρο σκατόβλαχοι! Και σίγουρα όχι άνθρωπος που αγαπά και τη Θεσπρωτία και την Ηγουμενίτσα (που τάχα μου πάει να τη σώσει!!! ) Γιατί αν αγαπούσε την Ηγουμενίτσα θα ήξερε πως ένας βλάχος, ένας Πιτούλης, ξεσήκωσε τον κόσμο να αντισταθεί κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο.

Εμείς λοιπόν, μπορεί να μην είμαστε βλάχοι, αλλά τους τιμούμε τους βλάχους συμπατριώτες μας και πιστεύουμε ότι όλοι μαζί πρέπει να αγωνιστούμε για να βγάλουμε τον τόπο μας, τη Θεσπρωτία, από τη μιζέρια και την εξαθλίωση. Όλοι μαζί και από κάθε χωριό και από κάθε πόλη. Είτε είναι στα βουνά επάνω, είτε κάτω στη θάλασσα. Γι' αυτό και σταθήκαμε αλληλέγγυοι στο αίτημα της Πέρδικας και υποστηρίξαμε να μην περάσει από κει ο αγωγός του φυσικού αερίου. Γιατί όλοι μαζί οι Θεσπρωτοί, σαν μια γροθιά, πρέπει να υποστηρίζουν τον τόπο. Και εκείνοι που κατοικούν εδώ, κι εκείνοι που έχουν μεταναστεύσει για αλλού. Αυτό τουλάχιστον βρήκαμε και ως παράδοση από τους παλαιότερους.

Και από όλους τους Θεσπρωτούς ζητάμε τώρα υποστήριξη. Στη νέα καταδικαστική απόφαση σε απομόνωση και μαρασμό των ορεινών χωριών μας. Γιατί μια τέτοια απόφαση δεν πλήττει μόνο αυτά τα χωριά. Πλήττει ολόκληρη τη Θεσπρωτία. Και σε καιρούς που δεν επιτρέπουν στο ελάχιστο κάτι τέτοιο. Σε καιρούς που τέτοιες αποφάσεις δημιουργούν ακόμη και εθνικούς κινδύνους.

Ας το δουν λοιπόν το θέμα όλοι. Και κάτοικοι και μετανάστες Θεσπρωτοί αλλά κυρίως οι αρμόδιοι. Και της περιφέρειας Ηπείρου και της τοπικής αυτοδιοίκησης και από τα κεντρικά κάτω στην Αθήνα. Δεν επιτρέπεται να κοπεί συγκοινωνιακά όλη αυτή η παραμεθόρια γωνιά της Ελλάδας. Και μάλιστα μια ανάσα από την τουριστική περίοδο. Και μάλιστα σε καιρούς που είναι ζητούμενο η ανάπτυξη!

Πρέπει να υπάρξει επιδότηση. Και να κρατηθεί το δρομολόγιο. Που θα ενώνει τα Γιάννενα με την Ηγουμενίτσα μέσω του παλιού εθνικού δρόμου. Και για όσους κατοικούν εδώ και για όσους επισκέπτονται τον τόπο. Να μπορούν να γνωρίζουν και την άγνωστη Θεσπρωτία. Και όχι μόνο τα Σύβοτα και την Πέρδικα. Η Θεσπρωτία δεν είναι μόνο η Ηγουμενίτσα και τα Σύβοτα και η Πέρδικα...

Ιδιαίτερα ελπίζουμε στην υποστήριξη της δημάρχου μας. Της κ. Σταυρούλας Μπραΐμη - Μπότση. Που ήδη έχει φανεί δυναμική σε θέματα υποστήριξης της ανάπτυξης του Δήμου Σουλίου αντιδρώντας στο κλείσιμο του Εσπερινού Γυμνασίου Παραμυθιάς. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το ίδιο δυναμικά θα αντιδράσει και τώρα που κλείνει ο δρόμος των μετακινήσεων των κατοίκων των μικρών ορεινών χωριών του Δήμου προς τα αστικά κέντρα. Και τουλάχιστον να επαναφέρει το τοπικό λεωφορείο που ήταν ανάσα ζωής για τους γέροντες κατοίκους.

Να προσθέσουμε ότι αν δεν μπορούν τα ΚΤΕΛ, ας χρηματοδοτήσει ο Δήμος την αγορά λεωφορείου και να προσλάβει οδηγό. Να βρει και ένας άνθρωπος δουλειά...

Ας δουν και το θέμα της μεταφοράς μαθητών στο σχολικό κέντρο της Νεράιδας. Να συμπεριλάβει δηλαδή και την παράμετρο αυτή. Ώστε και τα πιτσιρίκια να ταξιδεύουν με μεγαλύτερη ασφάλεια.

Στην ίδια κατεύθυνση θα παρακαλέσουμε και την Πανηπειρωτική να ενεργοποιηθεί και όλους τους εκπροσώπους των συλλόγων μας, αδερφότητες, πολιτιστικούς συλλόγους κλπ. Να μην αφήσουμε την ορεινή Θεσπρωτία να σβήσει.

Λύσεις μπορούν να βρεθούν. Αρκεί να υπάρχει θέληση. Υπάρχει; Θέληση;

Νέα καταδίκη απομόνωσης των ορεινών χωριών Θεσπρωτίας από τα ΚΤΕΛ;

2011-03-29T13:12:00.000-07:00

Μια απίστευτη είδηση πληροφορήθηκα χτες από κάτοικο του Πολυδρόσου Θεσπρωτίας:

Από χτες κόπηκε το πρωινό δρομολόγιο του ΚΤΕΛ που συνέδεε τα χωριά γύρω από τον παλιό εθνικό δρόμο Ηγουμενίτσας - Ιωαννίνων με τον έξω κόσμο...

Αν η είδηση ευσταθεί τότε πρόκειται για πραγματικά απαράδεκτη ενέργεια. Γιατί καταδικάζει την πολύπαθη περιοχή αυτών των χωριών σε πλήρη απομόνωση και επομένως βάζει την οριστική ταφόπλακα στην πολυετή πορεία μαρασμού και εγκατάλειψης του τόπου.

Σημειώνουμε ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια - συγκεκριμένα πριν ολοκληρωθεί η Εγνατία - από τον παλιό δρόμο πέρναγαν όλα τα δρομολόγια του ΚΤΕΛ από Ηγουμενίτσα προς Ιωάννινα και αντίστροφα. Αμέσως όμως μετά την ολοκλήρωση της Εγνατίας, τα ΚΤΕΛ περιόρισαν σε σημαντικό βαθμό τα δρομολόγια από τον παλιό δρόμο και άρχισαν να χρησιμοποιούν την Εγνατία καθώς από το νέο δρόμο εξασφάλιζαν σημαντική μείωση στο χρόνο μετάβασης από τη μια πόλη στην άλλη και φυσικά μειώθηκαν και τα καύσιμα.

Όμως η Εγνατία περνάει σε τελείως άλλο μέρος του νομού και μάλιστα ως δρόμος ταχείας κυκλοφορίας δεν μπορεί να εξυπηρετήσει ούτε τα εκεί παρακείμενα χωριά εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Για τα άλλα χωριά, τα ορεινά της Θεσπρωτίας, ούτε λόγος να γίνεται πως μπορούν στο ελάχιστο να εξυπηρετηθούν μέσω Εγνατίας...

Εκείνη την εποχή έγιναν αρκετές κινητοποιήσεις των κατοίκων που αδικήθηκαν, δηλαδή των κατοίκων των χωριών γύρω από τον παλιό δρόμο. Έπεσαν στο κενό. Καθώς το ΚΤΕΛ είναι ιδιωτικός φορέας και κανείς δεν μπορεί ή και δε θέλει να επιβάλει στο ΚΤΕΛ από πού θα περνάνε τα δρομολόγιά του.

Στην πορεία τα λίγα δρομολόγια που είχαν μείνει να περνάνε από τον παλιό δρόμο συνεχώς μειώνονταν. Ώσπου έμειναν μόνο δύο. Ένα πρωινό και ένα περίεργο μεσημεριανό δρομολόγιο με τη μορφή της ανταπόκρισης. Και εξηγώ: Από τα Ιωάννινα ξεκινούσε ένα λεωφορείο που έφτανε μέχρι Πολύδροσο (Λούτσα) και εκεί περίμενε να εμφανιστεί ένα άλλο λεωφορείο που ερχόταν από Ηγουμενίτσα. Άλλαζαν στη συνέχεια επιβάτες και στις 15.00 το κάθε λεωφορείο επέστρεφε στη βάση του. Στα Γιάννενα το γιαννιώτικο και στην Ηγουμενίτσα το άλλο...

Έστω όμως και με αυτό τον τρόπο μπορούσαν όσοι δε διαθέτουν ιδιωτικό αυτοκίνητο να μεταβούν στις μεγάλες πόλεις. Στα Γιάννενα ή και στην πρωτεύουσα του νομού. Να επισκεφθούν υπηρεσίες, να ψωνίσουν, να εξεταστούν από γιατρούς ή και να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς άλλους προορισμούς. Πχ για Αθήνα, Κέρκυρα κλπ.

Τώρα, με τη διακοπή του πρωινού δρομολογίου, καταλαβαίνετε τι πρόκειται να συμβεί;

Θα πρέπει να παίρνουν ταξί.

Ξέρετε πόσο κοστίζει το ταξί από τα χωριά αυτά μέχρι Γιάννενα ή Ηγουμενίτσα;

Ξέρετε και ποιοι συνήθως δεν έχουν ιδιωτικό αυτοκίνητο;

Οι πλέον αδύνατοι οικονομικά, οι ηλικιωμένοι, οι πολύ νέοι, οι έχοντες κάποιο πρόβλημα υγείας. Για να ξέρουμε δηλαδή και ποιους ακριβώς πλήττει το μέτρο αυτό και που ειλικρινά ελπίζουμε να μην ισχύει και λάθος να κατάλαβε εκείνος ο κάτοικος Πολυδρόσου που μας ενημέρωσε. Πλην όμως ο ίδιος χτες αναγκάστηκε να πάει στα Γιάννενα το νεαρό ανιψιό του, σπουδαστή στα ΤΕΙ Μεσολογγίου, καθώς δεν υπήρχε άλλος τρόπος να ταξιδέψει το παιδί για τον τόπο των σπουδών του. Δεν νομίζουμε λοιπόν να κατάλαβε λάθος για το τι συμβαίνει με το ΚΤΕΛ...

Για το λόγο αυτό και υψώνουμε φωνή διαμαρτυρίας. Και καλούμε κάθε αρμόδιο να σκύψει πάνω από το νέο πρόβλημα και να βρεθεί λύση. Σε καιρούς ανέχειας και δυσβάσταχτων εξόδων ειδικά για τους ηλικιωμένους κατοίκους των χωριών, μια τέτοια απόφαση είναι περισσότερο και από άδικη.

Ενώ δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η Θεσπρωτία είναι παραμεθόριος περιοχή. Και ο μαρασμός ειδικά της ζώνης της που βρίσκεται κοντά στα σύνορα είναι και εθνικά επιζήμια! Τι θέλουμε επιτέλους; Να αδειάσουν τελείως τα χωριά των συνόρων; Να μείνουν χωρίς κατοίκους; Είμαστε σοβαροί;

Να θυμίσουμε ότι το μέτρο αυτό έρχεται να προστεθεί στο κλείσιμο των δημοτικών σχολείων των χωριών αυτών. Σήμερα μόνο στη Νεράιδα (Μενίνα) λειτουργεί σχολικό κέντρο. Και τα παιδάκια από τα χωριά πηγαίνουν στο σχολείο με μισθωμένα ταξί...

Την ίδια ώρα ο παλιός δρόμος έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη του από την ώρα που η κίνηση διοχετεύθηκε στην Εγνατία και παρουσιάζει υψηλή επικινδυνότητα. Δεν είναι λίγες οι φορές που μεγάλες πέτρες κατρακυλούν από τα γύρω βράχια και πέφτουν πάνω στο οδόστρωμα.

Αρκετά επίσης προβλήματα δημιουργούν τα ζώα από τα γύρω βουστάσια. Είτε με την παρουσία τους πάνω στο δρόμο είτε με τις ακαθαρσίες που ανεξέλεγκτα αφήνουν στο οδόστρωμα.

Ας μην ξεχνάμε επίσης πως ο δρόμος αυτός και στενός είναι και γεμάτος στροφές. Και σε αρκετά σημεία πιάνει πάγο το χειμώνα.

Με τι καρδιά λοιπόν ένας γονιός μπορεί να βάζει το μικρό του παιδί νύχτα σχεδόν στο ταξί για να πάει τόσα χιλιόμετρα για το σχολείο του; Κι άλλα τόσα το μεσημέρι;

Και τουλάχιστον για τα μικρά υπάρχει ακόμη η επιδότηση για να πηγαίνουν στο σχολείο. Τα μεγαλύτερα όμως; Πώς μπορούν να σπουδάζουν σε λύκειο ή σε πανεπιστήμιο και ΤΕΙ και να πηγαινοέρχονται στο χωριό τους; Ειδικά τώρα με το κόψιμο του πρωινού δρομολογίου και που θα το επαναλάβω ότι εύχομαι να μην ήταν σωστά πληροφορημένος εκείνος που μου το είπε. Και να μην ισχύει η διακοπή του δρομολογίου.

Προβληματισμός εύλογος αφού στην ιστοσελίδα του ΚΤΕΛ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ εξακολουθεί να δίδεται ως υπαρκτό το πρωινό δρομολόγιο - http://www.ktelioannina.gr/ - ενώ στην ιστοσελίδα του Πολυδρόσου: http://www.polydroso.gr/ φιγουράρει αυτό εδώ το σχόλιο:

Σήμερα λοιπόν έφθασε στα Γιάννενα ένας Βλαχωρίτης προερχόμενος εξ Αθηνών. Ψάχνει για λεωφορείο, τέλος του είπαν, μόνο το μεσημέρι. Μπήκε και αυτός σε ένα που πάει Λάβδανη, κατέβηκε Βροσίνα και από εκεί με τα πόδια στο χωριό. Έφθασε πριν το μεσημέρι , ευτυχώς σώος και αβλαβής..

Δημοσιεύουμε λοιπόν με κάθε επιφύλαξη την είδηση. Κι ας ελπίζουμε πως μάλλον δεν κατάλαβαν καλά εκεί στο Πολύδροσο (πρώην Βλαχώρι) και πως θα συνεχιστεί κανονικά το πρωινό δρομολόγιο.

Ένας δεκάχρονος διαφημίζει τη Θεσπρωτία στο youtube!

2011-03-13T10:29:00.000-07:00

Από το μαθητικό ιστολόγιο ΤΕΤΑΡΤΑΚΙΑ αναδημοσιεύουμε την είδηση:

Ένα βίντεο από μαθητή της τάξης μας!
Απίστευτο και όμως αληθινό! Ένα τεταρτάκι κατάφερε να φτιάξει βίντεο με τις φωτογραφίες του και να το ανεβάσει στο youtube.
Ένα βίντεο που διαφημίζει τον τόπο μας, τη Θεσπρωτική Γη, όπως είναι και ο τίτλος που διάλεξε ο λιλιπούτειος δημιουργός. Έτσι εκτός από τα συγχαρητήρια για το τεχνικό επίτευγμα θα πρέπει να τον επαινέσουμε και για την επιλογή του θέματος. Και να τον ευχαριστήσουμε επίσης που από τα δέκα του χρόνια μπήκε στον κοινό αγώνα όλων μας να αναδείξουμε την ιδιαίτερη πατρίδα μας.
Μπράβο! Και πολλές ευχές για τη συνέχεια. Που είμαι βέβαιη πως θα υπάρξει και θα καταπλήξει όχι μόνο εμάς που τον γνωρίζουμε αλλά και πολλούς άλλους!

Μπράβο και από μας! Μακάρι και οι μεγάλοι να μιμηθούν τις προσπάθειες των παιδιών για την ανάδειξη του τόπου μας!

Ο χαμός και πάλι απόψε στο Λαδοχώρι...

2011-02-28T17:02:00.000-08:00

Εκδρομούλα στην Πάργα

2011-02-28T08:53:00.000-08:00

Τελευταία μέρα του χειμώνα σήμερα. Και εκδρομούλα στην Πάργα. Ίσως από ανυπομονησία να μυρίσουμε επιτέλους καλοκαίρι. Άλλο που τελικά μυρίσαμε την παλιά καπνιά σε έκδοση αφρού...

Πρώτο ραντεβού με ποιον άλλο; Με τον Κωνσταντίνο Κανάρη! Τον ατρόμητο πυρπολητή και σύμβολο της Πάργας! Τον Κωνσταντίνο; Χμ. Διορθώστε παρακαλώ. Τον Κωνζαντή Κανάρη:

Και όπως μας ενημερώνει η πλακέτα δίπλα στην προτομή υπήρξε και γέννημα και θρέμμα της μικρής αυτής πόλης της Ηπείρου. Πόσοι όμως το γνωρίζουν αυτό;

Το άλλο σύμβολο της Πάργας είναι αυτό το βραχώδες νησάκι που στέκει φρουρός στο λιμανάκι της πόλης. Κι αν η φωτογραφία είναι μικρή για να απολαύσετε την ομορφιά του, κάντε ένα διπλό κλικ πάνω της και θα τη δείτε σε μεγαλύτερη προβολή. Το ίδιο και για όποια άλλη φωτογραφία σας ενδιαφέρει...

Το δικό μας όμως ενδιαφέρον γρήγορα ξέφυγε από τη γραφικότητα του μικρού νησιού και εστιάστηκε στις φυσαλίδες της μολυσμένης θάλασσας.

Πριν καλά καλά προλάβουμε να κακοχαρακτηρίσουμε τους κατοίκους, εμφανίστηκαν μπροστά μας τρεις ... άγγελοι! Ή μάλλον τρεις δεσποινιδούλες με αποκριάτικες στολές, ετών έξι! Στα μικρά τους χεράκια κρατούσαν ένα μπουκαλάκι και το κοίταζαν αμήχανες.

- Κάνει κακό στο περιβάλλον ο αφρός; με ρώτησαν με όλο το θάρρος των παιδιών αυτής της ηλικίας...

Έμεινα να τις κοιτάζω και να τις θαυμάζω.

- Χμ, ναι... νομίζω κάνει κακό ο αφρός στο περιβάλλον. Αλλά πού ξέρετε εσείς για το περιβάλλον;

- Μας μίλησε η δασκάλα μας! Μας είπε και για τις χελωνίτσες, τις καρέτα - καρέτα. Που βλέπουν σακούλες στη θάλασσα και τις περνάνε για τσούχτρες και τις τρώνε. Και μετά πεθαίνουν...

- Και τι τάξη πάτε;

- Πρώτη!

- Μπράβο λοιπόν στη δασκάλα σας. Και μπράβο και σε σας που αγαπάτε το περιβάλλον. Και ξέρετε και τις καρέτα - καρέτα.

Για φαντάσου. Να νοιάζονται τα εξάχρονα για την προστασία του περιβάλλοντος. Ελπίζω μονάχα να μην τους περάσει το ενδιαφέρον μεγαλώνοντας και να φροντίσουν και τούτη τη θάλασσα με την τόσο απαράδεκτη εμφάνιση για τουριστική περιοχή...

Δυστυχώς δε συμμερίζονται όλοι τους προβληματισμούς των τριών πιτσιρίκων. Και η φωτογραφία είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας της δράσης τους.

Αφροί σε διάφορα σημεία της παραλίας, απομεινάρια του αποκριάτικου γλεντιού. Δεν έλειπαν και οι χαρτοπόλεμοι και οι σερπαντίνες που ναι μεν είναι έθιμο των ημερών αλλά δεν παύουν να αποτελούν και ρύπανση που πληγώνει το μάτι των επισκεπτών. Και καλά οι καρναβαλιστές. Μέσα στην ευθυμία τους πέταξαν τα κομφετί. Οδοκαθαριστές όμως δε διαθέτει η πόλη; Τι ψάχνω κι εγώ τώρα να βρω...

Κι αυτή είναι η Πάργα. Με τα γραφικά χρωματιστά της σπιτάκια στη σκιά του γέρικου κάστρου.

Κάθε σπίτι και άλλο χρώμα. Όλα όμως με κόκκινες στέγες. Διώροφα και τριώροφα. Όταν όμως τα βλέπεις από κοντά, και όχι στις φωτογραφίες, διακρίνεις έντονα τα σημάδια του τουρισμού και η γραφικότητα χάνεται...

Και ειδικά στις πινακίδες. Με το φανό του Διογένη αναζητάς μαγαζί με ελληνικό όνομα. Ευτυχώς όμως υπάρχουν και αυτά όπως ετούτο το μικρό ταβερνάκι:

Αρκούδας; Ναι. Αρκούδας! Εμείς όμως προτιμήσαμε τα θαλασσινά του. Ψητές σαρδέλες. Σε καιρούς φτώχιας ζούμε... Τι να παραγγείλουμε;

Η διπλανή όμως παρέα απολάμβανε με βουλιμία μυδοπίλαφα και σφυρίδες και μάλιστα σε μερίδες να χορτάσει ένας λόχος!

Δε μείναμε όμως παραπονεμένοι κι εμείς. Φαίνεται είναι αρχή του καταστήματος να σερβίρει σε γιγαντιαίες μερίδες τα εδέσματά του. Και να σημειώσω ότι ήταν και πεντανόστιμα και σε πολύ καλές τιμές. Στα συν του καταστήματος η ευγένεια και το ενδιαφέρον αν μείναμε ευχαριστημένοι. Φυσικά και μείναμε. Και ειδικά με το επιδόρπιο που μας προσφέρθηκε δωρεάν στο τέλος:

Χαλβάς και μήλο με κανελίτσα και μέλι. Απλό μεν αλλά γευστικότατο! Και στο κάτω κάτω μετράει η κίνηση...

Υπέροχη όμως και η θέα από τον Αρκούδα της Πάργας. Και δεμένη καταπληκτικά με τη μουσικούλα. Παλιά κλασικά λαϊκά που και το δικό μας κέφι ανέβαζαν αλλά και του ιδιοκτήτη που είχα την εντύπωση πως από στιγμή σε στιγμή θα αρχίσει να χορεύει!

Και μερικές φωτογραφίες από την ώρα της αναχώρησης:

Μην ξεχάσετε να κάνετε κλικ στις φωτογραφίες για να τις δείτε σε μεγαλύτερη προβολή...

Θα κλείσουμε την περιήγηση στην πόλη του Κανάρη με μια φωτογραφία που μπορεί να μην είναι ωραία στο μάτι, τέρπει όμως την ψυχή μας.

Τα "πειστήρια" από την έκθεση βιβλίου που έγινε εδώ το τελευταίο καλοκαίρι. Κι ανάμεσα στους εκδοτικούς οίκους και ο πολυαγαπημένος Καστανιώτης. Εκεί που εκδίδονται και τα βιβλία του Δασκάλου, του Αντρέα Μήτσου. Αυτόν τον καιρό διαβάζω τον Χαρτοπαίκτη του που ... φοβήθηκε! Και του αφιερώνω και τα δικά μου "τραπουλόχαρτα" από την Πάργα.

Αχ, Δάσκαλε. Ξέρω πως περιμένεις από μένα να γράψω. Αλλά προς το παρόν το έχω ρίξει στη συλλογή εικόνων. Λέω πως αν είναι να έρθει η στιγμή, θα έρθει... Και θα είναι με άρωμα Ηπείρου. Και θαλασσινής... Γιατί Ήπειρος δεν είναι μόνο τα Γιάννενα και τα βουνά. Αν και το διήγημά σου με την Παλιά ενοχή που μυρίζει κάπνα με ταξίδεψε υπέροχα στη λίμνη τους και μου γνώρισε εμένα, της Ηπειρώτισσας, μια άλλη όψη των Ιωαννίνων.

Ποιος ξέρει. Αν αντί για τα Γιάννενα είχες διοριστεί εδώ κάτω, στην Πάργα, μπορεί να έκανες τα ίδια στην προτομή του Κανάρη;;;;;

Ωχ. Ώρα να φεύγω από Πάργα. Πριν με πνίξει και η δική της "κάπνα". Έστω και αν εδώ, λόγω ίσως και της Αποκριάς, έχει μασκαρευτεί σε αφρό...

Όλα τα είχε η Ήπειρος, τα Διόδια μας έλειπαν!!!!!!!!!

2011-02-28T08:20:00.000-08:00

Αναδημοσιεύουμε την ακόλουθη είδηση:

http://www.paramythia-online.gr/paramythia/top/272-2011-02-26-22-48-55.html
Ανακοίνωση πρωτοβουλίας πολιτών Παραμυθιάς
κατά της επιβολής διοδίων στην Τύρια
Προς το Δημοτικό Συμβούλιο Δήμου Σουλίου (Για συζήτηση στο Δ.Σ. ως θέμα ημερησίας διάταξης)
Πρόσφατα η ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟΣ ΑΕ εισηγήθηκε προς τα συναρμόδια Υπουργεία την εγκατάσταση προσωρινών συμβατικών επτά σταθμών διοδίων στην Εγνατία Οδό.
Μεταξύ των άλλων προτείνει την εγκατάσταση προσωρινού σταθμού διοδίων στον κόμβο της Τύριας και μέχρι την λειτουργία του ηλεκτρονικού συστήματος είσπραξης διοδίων στην Εγνατία Οδό.
Εκκρεμεί η απόφαση των αρμοδίων Υπουργών και πιθανολογείται ότι θα γίνει δεκτή η προτεινόμενη λειτουργία συμβατικού σταθμού διοδίων στην Τύρια.
Η πιθανή και μάλιστα στο άμεσο μέλλον εγκατάσταση και λειτουργία σταθμού διοδίων στην περιοχή της Τύριας με καθορισμό ύψους των διοδίων αντίστοιχα των διοδίων του σταθμού Πολυμύλου θα επιφέρει αρνητικές και επιβλαβείς οικονομικές, εμπορικές και τουριστικές συνέπειες στην τοπική κοινωνία της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας, Ιωαννίνων και Κέρκυρας και ιδιαίτερα στην Θεσπρωτία, αφού όπως είναι φυσικό θα επιβαρύνει υπέρμετρα το κόστος των κινούμενων οδηγών και οχημάτων από Γιάννενα – Θεσπρωτία και Κέρκυρα και αντίστροφα, σε περιόδους μάλιστα δεινής και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, με μηδενικό δείκτη ανάπτυξης και με ιδιαίτερα υψηλές τις τιμές των καυσίμων.
Επισημαίνουμε ότι:
1) Η λειτουργία του προσωρινού σταθμού διοδίων στην Τύρια, που θα αποτελεί μόνιμο σταθμό αν εφαρμοστεί, είναι πέρα από τις πολιτικές εξαγγελίες και διακηρύξεις των πολιτικών και κρατικών αρχών.
2) Τα εισπραττόμενα ποσά διοδίων στο σταθμό της Τύριας θα είναι πενιχρά αφού θα επιβαρύνουν μόνο τους χρήστες των τοπικών δρομολογίων Ιωαννίνων – Θεσπρωτίας αφού οι διατοπικού χρήστες – μεταφορείς θα καταβάλουν διόδια στον σταθμό του Μαλοκασίου.
3) Η λειτουργία του σταθμού στην Τύρια συντηρεί το απαρχαιωμένο σύστημα διοδίων και είναι αντίθετη προς το σύγχρονο σύστημα ηλεκτρονικών διοδίων που ισχύει σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
4) Οι χρήστες των τοπικών δρομολογίων (δια νομαρχιακών) θα υποχρεωθούν να ακολουθούν το παράπλευρο επαρχιακό δίκτυο για την αποφυγή του κόστους των διοδίων με συνέπεια την μείωση των εσόδων αλλά και τον κίνδυνο αυξημένο τροχαίων ατυχημάτων λόγω κυκλοφορίας οχημάτων σε μη ασφαλές και απαρχαιωμένο οδικό δίκτυο.
5) Σε κάθε περίπτωση αντενδείκνυνται η εγκατάσταση και η λειτουργία σταθμού διοδίων στην περιοχή της Τύριας και η ισχύς του προτεινόμενου μέτρου θα έχει εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις στις τοπικές κοινωνίες και ιδιαίτερα στον εμπορικό κόσμο όλων των Δήμων του Νομού Θεσπρωτίας.
Επιβάλλεται λοιπόν η αγωνιστική διεκδίκηση και αντίσταση στην εγκατάσταση και λειτουργία συμβατικού σταθμού διοδίων στην Τύρια και γι’ αυτό καλούμε σε συμπαράσταση την τοπική Αυτοδιοίκηση πρώτου και δεύτερου βαθμού, τους τοπικούς φορείς και τον λαό των Νομών Θεσπρωτίας, Ιωαννίνων και Κερκύρας.
Παραμυθιά 12/02/2011
Πρωτοβουλία για την ματαίωση εγκατάστασης
σταθμού διοδίων στην Τύρια

Σχόλιο; Όλα τα είχε η Ήπειρος, τα Διόδια μας έλειπαν...

Πραγματική Σουλιώτισσα η Δήμαρχος Σουλίου, κ. Μπραΐμη

2011-02-28T08:11:00.000-08:00

Όταν μου είπες πως την ψήφισες, την κ. Μπραΐμη, την υποψήφια Δήμαρχο του ΠΑΣΟΚ για την Παραμυθιά ή Σουλίου με τα καλλικρατικά δεδομένα, τσίνησα. Αν είναι δυνατόν, σου θύμωσα, σε τέτοιους καιρούς και να ρίχνεις ψήφο σε πασόκους!

- Τη γνωρίζω, μου απάντησες, ενοχλημένος. Και αξίζει! Το δικό μου κριτήριο δεν είναι μόνο το χρώμα του υποψηφίου αλλά και η προσωπική ικανότητα. Ειδικά στις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Αργότερα, όταν είδα φωτογραφία της,

πάλι σε κάκισα. Χμ, ωραία γυναίκα, σχολίασα... Ναι, το παραδέχομαι, πίστεψα πως σε κέρδισε με την εμφάνιση.

Να όμως που είχα άδικο. Και το αποδεικνύει η παρακάτω επιστολή της κ. Μπραΐμη, που ως δήμαρχος απέστειλε στη σιδηρά κυρία του υπουργείου Παιδείας, την κ. Διαμαντοπούλου:

http://www.paramythia-online.gr/paramythia/recentnews.html

Αξιότιμη κυρία Υπουργέ,

το τελευταίο διάστημα και με αφορμή την βαθειά οικονομική κρίση που ταλανίζει τη χώρα μας, γίνεται ευρεία διαβούλευση για κατάργηση οργανισμών του άμεσου και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Το θέμα αυτό επηρεάζει σοβαρά και το χώρο της Παιδείας.

Ο σχεδιαζόμενος «Καλλικράτης» για την εκπαίδευση, περιλαμβάνει προτάσεις για «συνενώσεις - ιδρύσεις» σχολικών μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και στο Δήμο Σουλίου.

Οι όποιες προτάσεις για αλλαγές στο υπάρχον σκηνικό μας βρίσκουν σύμφωνους όταν η φιλοσοφία τους έχει να κάνει με το συμφέρον του ΜΑΘΗΤΗ και την άνοδο του επιπέδου των παρεχόμενων γνώσεων της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Δεν υπάρχει διαφωνία επίσης για εξορθολογισμό των δαπανών και χρησιμοποίηση όλων των υποδομών (ήδη στο Δήμο Σουλίου από τις αρχές του 2011, αναμορφώσαμε τα μισθώματα των κτιριακών εγκαταστάσεων που χρησιμοποιούνται σαν Σχολεία και τα περιορίσαμε στα αναγκαία).

Σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση όμως δε θα αξιολογήσουμε τις προτάσεις ΜΟΝΟ με οικονομικά κριτήρια. Τα σχολεία δεν αποτελούν επιχειρήσεις, αποτελούν το μέλλον, την ψυχή, τη δύναμη κάθε κοινωνίας. Αποτελούν αειφόρο επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό. Επομένως, οποιαδήποτε σκέψη ή διεργασία για κλείσιμο σχολείων για οικονομικούς λόγους, μας βρίσκει κάθετα αντίθετους.

Ο Δήμος Σουλίου περιβάλλεται από ορεινό όγκο (Παραμυθιά – Αχέροντα - Σούλι), με δύσκολες και δυσπρόσιτες περιοχές και αυτό πρέπει σοβαρά να ληφθεί υπ’ όψη στο σχεδιασμό σας.

Οι προτάσεις της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Θεσπρωτίας, φαίνονται πιο ορθολογικές, αφού σε αυτές γίνεται ουσιαστικά μια προσπάθεια βελτίωσης του παρεχόμενου επιπέδου εκπαίδευσης και συγκεκριμένα κατά κύριο λόγο αναφέρεται σε συνένωση ολιγοθέσιων σχολικών μονάδων, σε μια ολοκληρωμένη δομή – πολυθέσια σχολική μονάδα.

Το ολοκληρωμένη βέβαια είναι σχετικό, γιατί το ζήτημα «Αποτελεσματικότητα» στην παιδαγωγική και εκπαιδευτική διαδικασία αποτελεί μια πολυεπίπεδη και πολυσύνθετη κατάσταση. Έτσι, επιλογές που σε μια εκπαιδευτική περίσταση ήταν εξαιρετικά λειτουργικές, σε άλλες ήταν τελείως αναποτελεσματικές. Επίσης, πρέπει να επισημάνουμε ότι έρευνες κατέληξαν στην εκτίμηση ότι οι επιδόσεις των μαθητών που φοιτούν στα σχολεία αυτά είναι ισάξιες με αυτές των συμμαθητών τους που φοιτούν σε πολυθέσια σχολεία των αντίστοιχων περιοχών, ενώ από άποψη κοινωνικών και επικοινωνιακών κριτηρίων υπερέχουν σαφώς έναντι των πολυθεσίων.

Λαμβάνοντας όλα αυτά υπόψη, προσπαθούμε ως Δημοτική Αρχή να συνυπολογίσουμε ποιοτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά, ώστε να αποφασίσουμε το καλύτερο για το μαθητικό δυναμικό του Δήμου μας. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα ακόλουθα:

•Ποιότητα παρεχόμενης εκπαίδευσης
•Επικινδυνότητα μετακίνησης μαθητών
•Έλλειψη επιτήρησης τόσα κατά την μετακίνηση των μαθητών, όσο και στην πιθανή καθυστέρηση αποχώρησης από το σχολείο εξαιτίας καθυστερήσεων των μέσων μεταφοράς.
•Επιβάρυνση κόπωσης των μετακινούμενων μαθητών, οι οποίοι πρέπει να ξεκινούν πολύ νωρίτερα από το σπίτι τους και να επιστρέφουν πολύ αργότερα συγκριτικά με άλλους συμμαθητές τους, οι οποίοι κατοικούν στην περιοχή, στην οποία εδρεύει το κεντρικό σχολείο.
•Χρησιμοποίηση κτιριακών εγκαταστάσεων που ανήκουν στο Δήμο.
Η πρόταση όμως της Δευτεροβάθμιας, όπως τελικά διαμορφώθηκε, αφορά ουσιαστικά «κατάργηση μιας σχολικής μονάδας», και συγκεκριμένα του Εσπερινού Γυμνάσιου Παραμυθιάς με την αιτιολογία ότι: ‘Τα εσπερινά γυμνάσια διαρκώς φθίνουν’.

Το Εσπερινό Γυμνάσιο Παραμυθιάς ιδρύθηκε με πολλές δυσκολίες και η άψογη λειτουργία του οδήγησε σε ετήσια αύξηση του δυναμικού του. Την τρέχουσα σχολική χρονιά φοιτούν σε αυτό 30 μαθητές.

Οι μαθητές αυτοί είναι άτομα ειδικής κατηγορίας, εργαζόμενοι – γονείς. Άτομα που για λόγους προσωπικούς, εκούσια ή ακούσια οδηγήθηκαν στο να εγκαταλείψουν τη διαδικασία εκπαίδευσης. Η ίδρυση του συγκεκριμένου σχολείου τους έδωσε την δυνατότητα να συνεχίσουν. Ταυτόχρονα επειδή ο χρόνος τους είναι περιορισμένος λόγω άλλων υποχρεώσεων έχουν διαμορφώσει τον τρόπο ζωής τους με δεδομένο ότι το σχολείο είναι κοντά τους (το σχολείο λειτουργεί σε σχολικές κτηριακές εγκαταστάσεις του Δήμου).

Το άλλο Εσπερινό Γυμνάσιο στο Νομό Θεσπρωτίας, είναι στην Ηγουμενίτσα (απόσταση 30Km από την έδρα του Δήμου μας και 80 τουλάχιστον km από την πιο απομακρυσμένη Τοπική Κοινότητα Φροσύνης) και είναι δεδομένο ότι η κατάργηση του εσπερινού της Παραμυθιάς, θα έχει σαν αποτέλεσμα οι μαθητές που φοιτούν σε αυτό να διακόψουν (εξάλλου το κόστος μετακίνησης αποδεδειγμένα είναι κατά πολύ υψηλότερο).

Το κλείσιμο ενός τέτοιου σχολείου είναι ιεροσυλία, θέτει δε αυτομάτως σε ισχύ το αίσθημα της κοινωνικής αδικίας, δεδομένου ότι το άλλο εσπερινό λειτουργεί με 19 μαθητές (επίσημα στοιχεία Δευτεροβάθμιας Θεσπρωτίας, τα οποία και σας καταθέτω).

Για ποια αποκεντρωμένη και περιφερειακή ανάπτυξη μιλάμε, όταν ακόμα και στην εκπαίδευση καλούμαστε να λειτουργήσουμε ως παράρτημα της έδρας του Νομού;

Η Ελπίδα και το μέλλον μας είναι η δυνατότητα πρόσβασης σε εκπαίδευση για την δημιουργία ανθρώπινου δυναμικού με γνώσεις και πνευματική θωράκιση.

Οι ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής είναι δεδομένες και πέρα από τον εξορθολογισμό στο χώρο της ΠΑΙΔΕΙΑΣ δεν ταιριάζουν καταργήσεις.

Στο όνομα ενός μνημονίου δεν ισοπεδώνουμε τα πάντα και δεν τσουβαλιάζουμε τα έμψυχα και τα άψυχα στον καιάδα της κρίσης.

Είναι ακατανόητο για εμάς που επιλέξαμε να ζήσουμε στην Ελληνική Επαρχία, σταδιακά να επιβεβαιωνόμαστε ότι δεν έχουμε πρόσβαση στα αυτονόητα και αναγκαία, οι δε παρεχόμενες υπηρεσίες από το κράτος να φθίνουν και να καταργούνται.

Για όλους τους ανωτέρω λόγους κυρία Υπουργέ,

πιστεύουμε ότι εσείς δεν θα εισηγηθείτε την κατάργηση του Εσπερινού Γυμνασίου Παραμυθιάς, αλλά τη συνέχιση της λειτουργίας του.
Με εκτίμηση

Η Δήμαρχος Σουλίου

Μπραΐμη – Μπότση Σταυρούλα

Μπράβο!!!!!!!!!!!!!!!! Με όλη μου την καρδιά "ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΗ ΔΗΜΑΡΧΟ κ. ΜΠΡΑΪΜΗ - ΜΠΟΤΣΗ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ"!

Δεν είναι μόνο Δήμαρχος Σουλίου. Απέδειξε ότι μπορεί να σταθεί και ως αληθινή Σουλιώτισσα!

Και ένα "μπράβο" και σε σένα που την ψήφισες... Μου έδωσες για μια ακόμη φορά ένα χρήσιμο μάθημα.

Θα αναγκαστούν να αφήσουν τα σπίτια τους εξαιτίας των μεταναστών

2011-02-28T06:56:00.000-08:00

"Θα αναγκαστούμε να αφήσουμε
τα σπίτια μας"!!!
Τι τονίζεται στο ψήφισμα εναντίον των μεταναστών, που εξέδωσε η λαϊκή συνέλευση των κατοίκων Γκραικοχωρίου και Λαδοχωρίου της Ηγουμενίτσας. Ολόκληρο το περιεχόμενο της ανακοίνωσης, ασχολίαστο...
"Εμείς οι κάτοικοι του Γραικοχωρίου και του Λαδοχωρίου βρεθήκαμε σε συγκέντρωση μετά από πρωτοβουλία των δύο Προέδρων του Τοπικών μας Συμβουλίων για να ενημερώσουμε και να ενημερωθούμε και στη συνέχεια αφού καταγράψουμε τις απόψεις όλων όσων συμμετείχαν να αποφασίσουμε τα επόμενα βήματα για την επίλυση του προβλήματος της συνεχώς αυξανόμενης παρουσίας εξαθλιωμένων λαθρομεταναστών στην περιοχή μας.
Από τις ομιλίες και τις τοποθετήσεις που έγιναν αποδείχθηκε ότι μέρα με την ημέρα και κάθε ώρα που περνάει η οποιαδήποτε λύση βρεθεί, θα βρεθεί μόνο μετά από τις συντονισμένες παρεμβάσεις και δράσεις μας. Μετά την συγκέντρωση, παρότι η συμμετοχή του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη γίναμε δέκτες πάρα πολλών αιτημάτων από συμπολίτες που δεν είχαν ενημερωθεί και θέλουν να ενώσουν και αυτοί την φωνή τους μαζί μας διότι και αυτοί συμφωνούν με τα συμπεράσματα που βγήκαν στην συγκέντρωση , που είναι:
1. Δεν παραχωρούμε σε ΚΑΝΕΝΑ το δικαίωμα να μονοπωλεί το ανθρωπιστικό ενδιαφέρον για τους δυστυχισμένους αυτούς ανθρώπους. Εμείς είμαστε αυτοί που από την πρώτη στιγμή τους βοηθήσαμε όσο κανείς άλλος.
2.Η κατάσταση αυτή τη στιγμή είναι σε οριακό σημείο. Βρισκόμαστε στην αρχή (ήδη είχαμε τα πρώτα έντονα σημάδια) μιας ΑΚΡΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗΣ ακολουθίας γεγονότων που εκτυλίσσονται με τη μορφή χιονοστιβάδας και θα παρασύρουν τα πάντα στο πέρασμα τους. Η ανομία, η ατιμωρησία, η απουσία της Πολιτείας λειτουργούν θετικά στην επιτάχυνση των επερχόμενων δραματικών γεγονότων.
3. Οι ανεξέλεγκτες καταστάσεις και τα γεγονότα που εκτυλίσσονται καθημερινά στις Ισλαμικές χώρες με αφορμή τις εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο είναι ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΟΙΩΝΟΣ ΓΙΑ ΟΣΑ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ αν δεν ληφθούν μέτρα .
4. Η λύση στο πρόβλημα ή θα γίνει ΤΩΡΑ ή δεν πρόκειται να γίνει ΠΟΤΕ. Αν οι λαθρομετανάστες δεν απομακρυνθούν αυτή τη χρονική στιγμή τότε πολύ σύντομα θα αναγκαστούμε εμείς να αφήσουμε τα σπίτια μας".
_______________________________
ΠΗΓΗ ΑΡΘΡΟΥ: http://katoci.blogspot.com/2011/02/blog-post_5643.html

Εμείς ως ιστολόγιο και ως κάτοικοι Ηγουμενίτσας δε θα αποφύγουμε τα σχόλια για το πραγματικά σοβαρότατο πρόβλημα των μεταναστών που ταλανίζει την περιοχή μας.

Σχόλιο πρώτο: Μπορεί η συγκέντρωση αυτή να έγινε στο Λαδοχώρι και να συμμετείχαν και οι κάτοικοι του Γραικοχωρίου αλλά το πρόβλημα πλέον (ειδικά από τα Χριστούγεννα και μετά) αφορά όλη την πόλη της Ηγουμενίτσας. Οι παράτυποι μετανάστες (για λόγους ιδεολογικών αρχών αποφεύγουμε τον όρο "λαθρομετανάστες" και υιοθετούμε τον όρο της Διεθνούς Αμνηστίας) έχουν γίνει τόσοι πολλοί που αναγκάζονται για ανέρευση τροφής να φτάνουν σε κάθε σημείο της πόλης. Ακόμη και στο αντίθετο άκρο της πόλης και ως και στις συνοικίες που βρίσκονται σε λοφάκια (πχ Μπεζέικα).

Σχόλιο δεύτερο: Η φράση των κατοίκων του Λαδοχωρίου και του Γραικοχωρίου: "Δεν παραχωρούμε σε κανένα το δικαίωμα να μονοπωλεί το ανθρωπιστικό ενδιαφέρον" είναι προφανές ότι προέκυψε ως αντίδραση στους διαφόρους που παριστάνουν τους μόνους υποστηρικτές των μεταναστών και διοργανώνουν πορείες και συγκεντρώσεις με προκλητικά μηνύματα κατά των ίδιων των κατοίκων. Το είχαμε πει από την πρώτη στιγμή ότι τέτοιες ενέργειες όχι μόνο δε θα βοηθήσουν τους μετανάστες αλλά και θα προκαλέσουν αντιδράσεις και ιδού η απόδειξη.

Πράγματι οι κάτοικοι των δύο αυτών περιοχών έχουν προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια κατ' επανάληψη στους μετανάστες. Και συνεχίζουν να προσφέρουν. Όμως από ένα σημείο και μετά (και μιλώ εκ πείρας) σε πιάνει απογοήτευση. Πόση βοήθεια να προσφέρεις; Και σε τόσους πολλούς ανθρώπους; Μια τρύπα στο νερό κάνεις. Κι επιπλέον η κατάσταση αυτή όχι μόνο δε φαίνεται να τελειώνει αλλά διαρκώς διογκώνεται.

Σχετικό με το προηγούμενο άρθρο για τη συγκέντρωση είναι και το ακόλουθο:

http://katoci.blogspot.com/2011/02/blog-post_7551.html

Επίθεση στον αντιδήμαρχο Ηγουμενίτσας
για τους μετανάστες
Φραστική επίθεση δέχτηκε ο αντιδήμαρχος Ηγουμενίτσας Ιωάννης Τζάννης από τους κατοίκους του Γκραικοχωρίου και του Λαδοχωρίου, όταν, στη λαϊκή συνέλευσή τους, πρότεινε να γίνει προσωρινός καταυλισμός για τους μετανάστες στη θέση "Γωνιά".
Πολλοί κάτοικοι σηκώθηκαν όρθιοι και του ζήτησαν να ανακαλέσει. Ο αντιδήμαρχος διευκρίνισε ότι είναι ένα ενδεχόμενο, που εξετάζει ο Δήμος Ηγουμενίτσας, αλλά δεν πρόκειται για οριστική απόφαση.
Οι κάτοικοι διεμήνυσαν στον αντιδήμαρχο ότι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να επιτρέψουν την δημιουργία καταυλισμού (είτε προσωρινού είτε μόνιμου).
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Τζάννης είναι αρμόδιος αντιδήμαρχος για τους μετανάστες,γι' αυτό έχει βαρύτητα η γνώμη του ότι το κράτος πρέπει να παρέμβει και να δώσει λύση στο ανεξέλεγκτο, πλέον, πρόβλημα της Ηγουμενίτσας.
Πάντως ο αντιδήμαρχος αντιμετώπισε ψύχραιμα την κατάσταση και προσπάθησε να δώσει όσες περισσότερες εξηγήσεις μπορούσε επί του θέματος.

Κατ' αρχάς τα συγχαρητήριά μας στον κ. Τζάνη για την πρότασή του. Δείχνει πως ο Δήμος αυτή τη φορά θέλει να βρεθεί λύση. Είναι όμως λύση ο καταυλισμός; Δεν ξέρω...

Βεβαίως με την έννοια της παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας φυσικά και είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια. Αλλά οι μετανάστες δεν έφτασαν ως εδώ για να "μαντρωθούν" σε κάποιο καταυλισμό. Το πιο πιθανό είναι και οι ίδιοι να αντιδράσουν σε μια τέτοια ρύθμιση που θα τους απομακρύνει από το λιμάνι που τώρα στριμώχνονται ελπίζοντας να καταφέρουν να κρυφτούν σε διερχόμενες νταλίκες.

Πιστεύω λοιπόν πως μόνο η Πολιτεία μπορεί να δώσει λύση στο ακανθώδες αυτό πρόβλημα. Μπορεί όμως; Ρωτώ γιατί η κατάσταση φαίνεται να έχει ξεφύγει τελείως.

Να σημειώσω ότι οι συγκεκριμένοι μετανάστες το μόνο που θέλουν είναι να προωθηθούν προς την Ευρώπη. Κάτι που με τα μέτρα που έχει λάβει η Ιταλία είναι ανέφικτο. Και να κρυφτούν σε καράβι οι καραμπινιέροι απέναντι έχουν θερμοανιχνευτές και τους εντοπίζουν. Κι έπειτα τους στέλνουν πάλι πίσω στην Ελλάδα.

Η λύση λοιπόν του καταυλισμού θα πρόσφερε κάτι μόνο αν γινόταν μακριά και από το λιμάνι της Ηγουμενίτσας αλλά και από την ίδια τη Θεσπρωτία. Μόνο έτσι θα μπορούσαν (ίσως ) οι άνθρωποι αυτοί να πειστούν να γυρίσουν στις πατρίδες τους. Όσο τους αφήνουν να περιφέρονται εδώ πιάνονται κι αυτοί όντας τελείως απελπισμένοι από την ελάχιστη πιθανότητα να καταφέρουν να φτάσουν στην Ευρώπη...

Ανέβαλαν οι Αλβανοί την απογραφή πληθυσμού. Γιατί;

2011-02-27T12:28:00.000-08:00

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω από το σάιτ της Δερόπολης:

http://www.deropoli.com/?p=5002
Παράταση προθεσμίας για την απογραφή
Αλβανικές εφημερίδες στην ηλεκτρονική τους σελίδα αναφερόμενες σε τηλεγράφημα του επίσημου Αλβανικού Κρατικού Πρακτορείου Ειδήσεων αναφέρουν ότι η προγραμματισθείσα για τον Απρίλιο διαδικασία Γενικής Απογραφής Πληθυσμού και Κατοικιών, αναβάλλεται για τον Νοέμβριο.

Ο αρμόδιος Υπουργός Τεχνολογίας, Νεωτερισμών και Επικοινωνιών, ο οποίος και προεδρεύει της Εθνικής Επιτροπής Απογραφής, κ. Γκεντς Πόλο ως λόγο της παράτασης αυτής αναφέρει τη διεξαγωγή των εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση που είναι στις 8 Μαΐου. Είναι αδύνατο, αναφέρει, οι δήμαρχοι και έπαρχοι που έχουν καίριο ρόλο στη διαδικασία απογραφής να μπορέσουν να ανταποκριθούν ενώ θα πρέπει ταυτόχρονα να ασχολούνται με την επανεκλογή τους εν πολλοίς.

Ωστόσο όμως να αναφερθεί ότι την αναβολή της απογραφής ζητούσαν ακραίες μουσουλμανικές ενώσεις στην Αλβανία, συλλόγοι εθνικιστικών τάσεων, το ακραίο Κόμμα των Τσάμηδων ενώ υπήρξε και ανάμειξη στην υπόθεση της επισήμου πολιτείας δια του Αντιπροέδρου του Ανωτάτου Συμβουλίου Δικαστών.
Όλοι αυτοι σε συγχωρδία ζητούσαν την αναβολή της διαδικασίας και την αναθεώρηση του ερωτηματολογίου ούτως ώστε να μην υπάρχει ερώτημα για την εθνική καταγωγή, πράγμα το οποίο επιθυμεί ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός και αποτελει όρο που οι Αλβανικές κυβερνήσεις έχουν αποδεχτεί στις διαδικασίες ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης.

Έχει σημασία επίσης να αναφερθεί ότι ενδεχομένως η αναβολή να μην έχει τόσο σχέση με τις τοπικές εκλογές (εξάλλου η κυβέρνηση γνώριζε όταν όριζε την 3η Απριλίου ως έναρξη της απογραφής και ότι θα γίνονταν και τοπικές εκλογές το Μαϊο) όσο με τις ανοιχτές πιέσεις των εθνικιστών και με τη συνηγορία των ΜΜΕ, κυρίως όμως έχει σχέση με τη θέση που εκδήλωσαν οι δύο Τσάμηδες βουλευτές Ιντρίζι και Ταχίρι.

Την εβδομάδα που πέρασε ο Ιντρίζι δήλωσε επανηλλειμένως ότι ο μόνος όρος για να συνεχίσει να παρέχει κοινοβουλευτική υποστήριξη στην Κυβέρνηση είναι να αναβάλλει την απογραφή και να μην συμπεριλάβει σ’ αυτή ερώτημα για την Εθνικότητα, τη μητρική γλώσσα και το θρήσκευμα.

Καλά ενημερωμένες πηγές ερμηνεύουν ότι ενδεχομένως εξιλαστήριο θύμα στην ιστορία αυτή για άλλη μια φορά φαίνεται να γίνεται ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός, η ουσία όμως των πιέσεων σχετίζεται με ακραίους ισλαμικούς κύκλους. Μια νέα καταγραφή της θρησκευτικής διαστρωμάτωσης της Αλβανικής κοινωνίας μπορεί να φέρει οποιοδήποτε αποτέλεσμα, σίγουρα όμως θα έχει καταρριφθεί αυτό το δήθεν 72% που οι στατιστικές του Ζώγκου (1935) αποδίδουν στους Μουσουλμάνους και που τόσο πολύ το διαλαλούν οι οργανώσεις που προαναφέραμε.

Εκείνο που πρέπει να σημειωθεί άλλη μια φορά είναι το γεγονός ότι λόγω των πολύ εύθραυστων εσωτερικών ισσοροπιών για άλλη μια φορά οι δυνάμεις της καθήλωσης, αυτές που δεν ανέχονται την ουσιαστική απαλλαγή της αλβανικής κοινωνίας απ’ το παρελθόν σημείωσαν άλλη μια επιτυχία. Είναι ενδεικτικό έστω και τούτο ότι επίσης πλασματικό είναι και ένα άλλο στατιστικό στοιχείο για την αλβανική κοινή γνώμη, εκείνο της στατιστικής υπηρεσίας της ΕΕ που λέει ότι πάνω από 90% των αλβανών πολιτών θέλουν την ενσωμάτωση. Τη θέλουν απ’ότι φαίνεται μόνο για οικονομικά οφέλη και αρνούμενοι να καταπιαστούν και με τις υποχρεώσεις!

Να υπενθυμίσουμε εδώ πως ένα περίπου μήνα πριν ξέσπασε και η ιστορία με τις δηλώσεις του Έλληνα προξένου στην Αλβανία, κ. Θ. Οικονόμου, σχετικά με την αναγγελθείσα απογραφή. Ο πρόξενος τόλμησε να καλέσει τους Βορειοηπειρώτες να μη φοβηθούν και να δηλώσουν την εθνικότητά τους. Μετά από αυτό ασκήθηκαν εκ μέρους της Αλβανίας πιέσεις για την απομάκρυνσή του και η Ελληνική Κυβέρνηση αναγκάστηκε να ικανοποιήσει το αίτημα...

Παρατηρήθηκαν μάλιστα και έκτροπα έξω από την Πρεσβεία μας με κάψιμο ελληνικών σημαιών και ανάρτηση πανό με υβριστικότατες φράσεις κατά της Ελλάδας.

Πριν λίγες μέρες είχαμε και αποστολή δημοσιογραφική στο Μαργαρίτι εκ μέρους αλβανικού τηλεοπτικού καναλιού που θέλησε να ξεθάψει θέμα Τσαμουριάς. Τους αρέσει να ξεχνάνε την ιστορική αλήθεια για τα εγκλήματα των Τσάμηδων κατά του λαού της Θεσπρωτίας. Αμέτρητους φόνους (ανάμεσά τους και ο προπάππους μου), πυρπολήσεις ολόκληρων χωριών, βιασμοί γυναικών. Κι έχουν και μούτρα να μιλάνε για Τσαμουριά.

Απορώ με την Αλβανία. Τι πιστεύουν πως θα πετύχουν αναπαράγοντα τα γνωστά ψέματα περί Τσάμηδων και Τσαμουριάς; Και τι αρνούμενοι να δουν την αλήθεια για τους Βορειοηπειρώτες; Φοβούνται άραγε κάτι και το κάνουν από φόβο ή από ανόητο τσαμπουκά;

Σε κάθε περίπτωση να λάβουν υπόψη το:

Κρατεί η Ελλάδα κλώνο ελιάς μα ξέρει

να σπέρνει κεραυνούς με τ' άλλο χέρι.

Η δική μας πατρίδα αγαπά την ειρήνη. Το αποδεικνύει η ιστορία της. Σέβεται τα δικαιώματα των άλλων χωρών μα και δεν ανέχεται να της παραβιάζουν τα δικά της δικαιώματα.

Ας σταματήσουν λοιπόν να ξύνουν τα νύχια τους για καβγά. Κι ας σκεφτούν τους χιλιάδες Αλβανούς που τρώνε σήμερα ψωμί στην Ελλάδα. Και τα χιλιάδες Αλβανόπουλα που σπουδάζουν σε ελληνικά σχολεία. Έξυπνος λαός είναι. Ας τα μετρήσουν λοιπόν όλα αυτά και ας σταματήσουν να σέρνονται από τη μύτη από μια χούφτα ανόητων που προσπαθούν να παραχαράξουν την ιστορική αλήθεια για το πώς οι παππούδες και οι πατεράδες τους εγκατέλειψαν την Ελλάδα.

Μη λέτε μόνο για τα κιλά χασίς, γράψτε και για τους θανάτους από ναρκωτικά που περνάνε στο ντούκου...

2011-02-26T15:21:00.001-08:00

Πάλι η Αστυνομία της Θεσπρωτίας έπιασε γερή μπάζα χασίς.

120 κιλά παρακαλώ! Μετά από καταδίωξη στο δρόμο που έρχεται από Αλβανία... κοντά στο φράγμα του Καλαμά...

http://892fm.blogspot.com/2011/02/120.html

Συνελήφθη λέει και Βορειοηπειρώτης... 23χρονος...

Ωραία. Αλλά βαρεθήκαμε να διαβάζουμε πόσα κιλά ναρκωτικά έπιασε και ξαναέπιασε η Αστυνομία. Να διαβάσουμε καμιά φορά και για πού πάνε αυτά τα φορτία ναρκωτικών;

Και για το θάνατο από ναρκωτικά τις προάλλες που πέρασε στο ντούκου ως τυχαίο γεγονός; Και βούιξαν τα πηγαδάκια πως επρόκειτο για χρήστη ναρκωτικών αλλά κατά τα άλλα η σιωπή και το κουκούλωμα. Δε λύνεται όμως έτσι το πρόβλημα. Διαιωνίζεται και συνεχώς εξαπλώνεται. Και θα συνεχίσουν να έρχονται τα βαποράκια και θα συνεχίζει η πόλη να γεμίζει πρεζόνια.

Αυτό εδώ είναι δρόμος;;;

2011-02-25T06:20:00.000-08:00

Υποτίθεται πως αυτό είναι δρόμος... Στη νοητή ευθεία του "δρομένιου" δρόμου που φαίνεται στο βάθος... Αλλά δρόμος μονάχα δεν είναι. Τα αγριόχορτα και τα μπάζα και τα σκουπίδια τον έχουν εξαφανίσει. Και κανείς δε νοιάζεται...

Τουλάχιστον κανείς από την προηγούμενη δημοτική αρχή της Ηγουμενίτσας - γιατί σε συνοικία της Ηγουμενίτσας συμβαίνει αυτή η κατάσταση. Στην Εθνική Αντίσταση...

Ενάμιση χρόνο πριν κάναμε έγγραφη διαμαρτυρία προς το Δήμο. Αλλά ... αγρόν ηγόρασαν! Κι εμείς από την άλλη δεν μπορούμε ούτε να φτάσουμε στο δικό μας "αγρό" ούτε με τα πόδια. Να τον ξεχορταριάσουμε και να τον σουλουπώσουμε...

Θα ξαναπάμε και στη νέα δημοτική αρχή. Κι ελπίζουμε αυτή τη φορά να ανταποκριθούν στο αίτημα. Εκτός αν δεν είναι δικό τους έργο και πρέπει ο κάθε πολίτης να ανοίγει με δικά του έξοδα δρόμους...

Φύγε μαλάκα! Ένα συγκλονιστικό βίντεο για τη ζωή των (λαθρο)μεταναστών της Ηγουμενίτσας

2011-02-21T10:59:00.000-08:00

Έτοιμες για νέο χορό του Ζαλόγγου οι ... Σουλιώτισσες

2011-02-19T10:35:00.000-08:00

Να συνεχιστούν οι εργασίες αναστύλωσης

απαιτούν οι φορείς της περιοχής

Το μνημείο στο Ζάλογγο και η συνέχιση των εργασιών αναστύλωσης βρέθηκαν στο επίκεντρο συζητήσεων που είχε τις τελευταίες δύο μέρες ο Δήμαρχος Πρέβεζας Χρήστος Μπαϊλης με εκπροσώπους του Ιδρύματος Ζογγολόπουλου, τον ανάδοχο του έργου και τον πρόεδρο του τοπικού διαμερίσματος Ράπτη Χρήστο.

Οι καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση του έργου αναστύλωσης -οι οποίες οφείλονται κυρίως στην ροή της χρηματοδότησης- καθιστούν απαγορευτική την προσέλευση επισκεπτών στο χώρο.

Το μνημείο, μήκους 18 μ. και ύψους 13 μ., εδράζεται σε λιθόχτιστη βάση πάνω στην οποία έχουν τοποθετηθεί οι έξι γιγαντόσωμες αφαιρετικές μορφές των Σουλιωτισσών, κατασκευασμένες από οπλισμένο σκυρόδεμα επενδυμένο με περίπου 4.300 ασβεστολιθικούς όγκους, διαστάσεων 50Χ30 εκ., υπόλευκου χρώματος.

Στο διάστημα των πενήντα περίπου χρόνων που πέρασαν από τα αποκαλυπτήριά του (1961), το μνημείο έχει υποστεί σοβαρές φθορές και ζημιές, κυρίως εξαιτίας των κεραυνών, του παγετού, των όμβριων υδάτων και της οξείδωσης του χάλυβα στον φέροντα οργανισμό. Αρκετά τμήματα της λίθινης επένδυσης στον κορμό του αλλά και στις κεφαλές των μορφών έχουν αποκολληθεί, πολλοί λίθοι παρουσίασαν ρωγμές, ενώ οι βραχίονες των μορφών και άλλα μέρη του οπλισμού στο οπλισμένο σκυρόδεμα παρουσίασαν οξείδωση.

Να θυμίσουμε ότι οι παρεμβάσεις ξεκίνησαν το 2008 από τον πρώην Δήμο Ζαλόγγου με χρηματοδότηση από το πρόγραμμα «ΘΗΣΕΑΣ» ενώ το Ίδρυμα «Γεωργίου Ζογγολόπουλου» ανέλαβε ρόλο ειδικού συμβούλου προς τον Δήμο Ζαλόγγου, Υπήρξε ειδική μελέτη για την συντήρηση και αποκατάσταση του μνημείου, που σκοπό έχει να μην αλλοιωθεί η αυθεντικότητά του, με επεμβάσεις διακριτές και αναστρέψιμες, με τρόπους δομής και υλικά πρωτογενή και φυσικά σύγχρονη αντικεραυνική προστασία.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι μεγάλος είναι ο αριθμός των επισκεπτών (περισσότερα από 30 χιλιάδες άτομα) που κάθε χρόνο καταφθάνουν στο μνημείο για να αποτίσουν φόρο τιμής στις ηρωικές αυτές μορφές, που πέρασαν στην αιωνιότητα ως σύμβολα της αυτοθυσίας και του ελεύθερου πνεύματος. Η συζήτηση στο γραφείο του Δημάρχου Πρέβεζας πραγματοποιήθηκε μέσα σε καλό κλίμα και δόθηκαν διαβεβαιώσεις ότι θα καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για την συνέχιση των εργασιών έτσι ώστε -ενόψει και της θερινής περιόδου- αυτό να γίνει και πάλι επισκέψιμο για το κοινό.

Ιστορικά στοιχεία

Η ιστορία του μνημείου αρχίζει στις 10 Ιουνίου 1950 όταν σε εκπαιδευτική συγκέντρωση των διδασκάλων του νομού Πρέβεζας, ο διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Καμαρίνας, Γεώργιος Σακκάς προτείνει την ανέγερση μνημείου στον ιερό βράχο όπου στις 23 Δεκεμβρίου 1803, εξήντα δύο Σουλιώτισσες έπεσαν μαζί με τα παιδιά τους στο κενό για να μην υποστούν την σκλαβιά.

Την 1η Σεπτεμβρίου 1950 ο Νομάρχης Πρέβεζας απευθυνόμενος προς τους δημάρχους και κοινοτάρχες κάνει έκκληση για έρανο για την ανέγερση του μνημείου του Ζαλόγγου και στις 6 Νοεμβρίου 1950 ο επιθεωρητής δημοτικών σχολείων Πρεβέζης αποφασίζει την διενέργεια εράνου μεταξύ όλων των σχολείων της περιφέρειας.

Στις 29 Οκτωβρίου 1950 πραγματοποιήθηκε η συμβολική θεμελίωση του μνημείου καθώς ο έρανος συνεχιζόταν σε πανελλήνια κλίμακα.Έχοντας συγκεντρωθεί κάποιο χρηματικό ποσό για την κατασκευή του, την 1η Μαΐου 1953 το Υπουργείο Παιδείας προκηρύσσει Πανελλήνιο διαγωνισμό μεταξύ γλυπτών και αρχιτεκτόνων και αποφασίζεται να βραβευθεί η μελέτη του Πάτροκλου Καραντινού και του Γιώργου Ζογγολόπουλου.Το 1957, οι εργασίες ανέγερσης του μνημείου διακόπηκαν αλλά στις 30 Απριλίου 1955 ο Γενικός Διοικητής Ηπείρου απηύθυνε έκκληση προς τους δημάρχους, κοινοτάρχες, και διευθυντές των σχολείων για νέο έρανο για την αποπεράτωση του μνημείου.

Τον Μάρτιο του 1957, εγκρίθηκε η συνέχιση των εργασιών για την αποπεράτωση του έργου και αποφασίστηκε να δοθεί βοήθεια από τον στρατό για να προχωρήσουν τα σχέδια εφαρμογής του έργου.

Την γενική επίβλεψη ανέλαβε ο Γεώργιος Ζογγολόπουλος και Πάτροκλος Καραντινός και η τεχνική εφαρμογή ανατέθηκε στον μαρμαροτεχνίτη Ελευθέριο Γυφτόπουλο ύστερα από πρόταση των επιβλεπόντων. Στην βάση του έργου, τοποθετήθηκε πλάκα η οποία αναγράφει:

«Γεώργιος Ζογγολόπουλος γλύπτης,

Πάτροκλος Καραντινός αρχιτέκτων,

τεχνική επιμέλεια Ελευθέριος Γυφτόπουλος».

Αυτό το δεύτερο στάδιο των εργασιών διήρκησε από το 1957-1961. Η αποπεράτωση του μνημείου και τα αποκαλυπτήριά του έγιναν στις 10 Ιουνίου 1961.

________________________

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ

http://epirusgate.blogspot.com/2011/02/blog-post_7454.html

Λειτουργικές Δαπάνες σχολείων Δ. Ηγουμενίτσας – Υπάρχουν πολιτικές, ποινικές και πειθαρχικές ευθύνες! Θα αποδοθούν;

2011-02-19T09:54:00.000-08:00

Αναδημοσιεύουμε από:

http://amfilegomena.wordpress.com/2011/02/18/%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B4%CE%B1%CF%80%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CE%B4-%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%85/

Στις 3/2/2011, κατέθεσα αίτηση στο Δήμο Ηγουμενίτσας, προκειμένου να μου γνωρίσει το ύψος των επιχορηγήσεων από τους ΚΑΠ, για λειτουργικές δαπάνες σχολείων κατά το έτος 2010 και το ποσό που έχει αποδοθεί στις σχολικές επιτροπές. Ο Δήμος Ηγουμενίτσας με το με αριθ. πρωτ. 1998/10-2-2011 έγγραφό του μου γνωστοποίησε ότι η επιχορήγηση κατά το έτος 2010, ήταν 421.774,26 € και στις σχολικές επιτροπές αποδόθηκαν 238.372 €. Δεν έχει αποδοθεί στις σχολικές επιτροπές ποσό ύψους 183.402,26 € δηλαδή το 43,5% του ποσού της επιχορήγησης. Ο Δήμος αναφέρει στο έγγραφό του «ότι το οφειλόμενο ποσό θα εγγραφεί στον υπό σύνταξη προϋπολογισμό Οικονομικού Έτους 2011 στο σκέλος των οφειλόμενων επιχορηγήσεων για να διατεθεί στις Σχολικές Επιτροπές».

Με το παραπάνω έγγραφο του Δήμου δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα που θέλουν μια ουσιαστική απάντηση και από το Δήμο Ηγουμενίτσας και από την Γενική Γραμματέα της Περιφέρειας Ηπείρου και τώρα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης.

Καταρχήν, το ποσό που οφείλει ο Δήμος δεν αφορά το ποσό της τελευταίας δόσης που κατανεμήθηκε το Σεπτέμβριο του 2010 και ανέρχονταν στο ποσό των 110.475,89 €, αλλά αφορά και ποσό από προηγούμενες δόσεις.

Εφόσον η απερχόμενη δημοτική αρχή κατά το έτος το οποίο θα παρέδιδε την διοίκηση του Δήμου (έτος δημοτικών εκλογών) αποστέρησε από τις σχολικές επιτροπές θεσμοθετημένα έσοδα δεν θα έπραξε το ίδιο και τα προηγούμενα έτη; Άρα χρειάζεται έλεγχος των απολογισμών των προηγούμενων ετών του Δήμου προκειμένου να διαπιστωθεί αν έχουν αποδοθεί τα ποσά που έχει επιχορηγηθεί στις σχολικές επιτροπές. Θα γίνει;

Ο Υπουργός κατά την κατανομή των πιστώσεων στην ίδια απόφαση, εφιστά την προσοχή των Γενικών Γραμματέων ως εξής: ” Οι Περιφέρειες του Κράτους, στις οποίες κοινοποιείται η απόφαση αυτή και ιδιαιτέρως οι Γενικοί Γραμματείς αυτών, παρακαλούνται όπως μεριμνήσουν για την άμεση απόδοση από τους ΟΤΑ χωρικής αρμοδιότητάς τους στις οικείες Σχολικές Επιτροπές ….“.
Η Γενική Γραμματέας της περιφέρειας Ηπείρου για ποιο λόγο δεν μερίμνησε για την απόδοση ; Αμέλεια;

Η αντιπολίτευση του Δήμου κατά το έτος 2010 τι ακριβώς έκανε;

Ενημέρωσε π.χ. τις σχολικές επιτροπές ή τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων και γενικότερα τους πολίτες με την ανάδειξη του παραπάνω θέματος. Ενημέρωσε την Γενική Γραμματέα της περιφέρειας προκειμένου εκείνη να ενημερώσει τον Υπουργό ώστε αυτός με τη σειρά του να ενεργήσει σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 7 του άρθρου 18 του νόμου 3320/2005.

«Nόμος 3320/2005

Άρθρο 18

7. Οι Ο.Τ.Α. πρώτου βαθμού υποχρεούνται να αποδίδουν τις πιστώσεις της περίπτωσης β΄ της παρ. 6 του άρθρου 113 του Ν. 1892/1990 (ΦΕΚ 101 Α΄), όπως ισχύει, στις σχολικές επιτροπές και σχολικές εφορίες χωρικής αρμοδιότητάς τους, το αργότερο μέσα σε ένα μήνα από την ημέρα που θα λάβουν γνώση της απόφασης κατανομής του δεύτερου εδαφίου της ανωτέρω διάταξης. Σε περίπτωση που δήμος ή κοινότητα δεν αποδώσει την πίστωση που του αναλογεί εντός της προαναφερόμενης προθεσμίας, αυτή ανακαλείται με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και μεταφέρεται στον Προϋπολογισμό της οικείας Περιφέρειας, προκειμένου να διατεθεί με απόφαση του Γενικού Γραμματέα στις σχολικές επιτροπές και σχολικές εφορίες, στις οποίες δεν αποδόθηκαν οι αναλογούσες πιστώσεις από τους αρμόδιους δήμους ή κοινότητες.

Τα Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. και της ΕΛΜΕ, Θεσπρωτίας, αλήθεια έχουν πάρει ποτέ θέση για το ζήτημα της απόδοσης των χρημάτων των λειτουργικών δαπανών στα σχολεία από το Δήμο; Ή δεν θέλουν κι αυτοί να τα χαλάσουν με τον εκάστοτε Δήμαρχο;

Και τώρα η ουσία: Θα ενδιαφερθεί κανένας από τα αρμόδια όργανα της πολιτείας για απόδοση ευθυνών, όπου και αν υπάρχουν;

Οι δηλώσεις του δημάρχου Ηγουμενίτσας για τη διαδήλωση των αναρχικών και τους μετανάστες

2011-01-31T09:36:00.000-08:00

Βίντεο από τη χτεσινή διαδήλωση

2011-01-30T12:33:00.000-08:00

Κοινωνικό άσυλο ή πανεπιστημιακό;

2011-01-30T01:47:00.001-08:00

Διάβασα πριν λίγο μια ανακοίνωση για τα χτεσινά γεγονότα στην Ηγουμενίτσα:

http://e-igoumenitsa.gr/news/igoumenitsa/6029.html

[...]Η πορεία ήταν από την αρχή προκλητικά περικυκλωμένη (σε σχήμα Π) από 6-7 διμοιρίες, που είχαν έρθει για την αντιμετώπιση του σύγχρονου εσωτερικού εχθρού (μετανάστες και αλληλέγγυους) από διάφορες πόλεις της ελληνικής επικράτειας. Στην επιστροφή της πορείας και σε μικρή απόσταση από τον χώρο του κοινωνικού ασύλου που εμπερικλείει το ΤΕΙ Ηγουμενίτσας, οι μπάτσοι, με προφανείς εντολές εξ’ άνωθεν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να διαλύσουν την πορεία, έβγαλαν τα γκλομπς κι άρχισαν να βαράνε κόσμο στον ψαχνό, ενώ έριξαν κι ουκ ολίγα χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης.

Η περιφρούρηση της πορείας αμύνθηκε, αλλά η πορεία διαλύθηκε και πολύς κόσμος έτρεξε προς το κοινωνικό άσυλο. Οι μπάτσοι προσήγαγαν 10 άτομα, ενώ πάνω από 5 άτομα (ανάμεσα τους και μαθητές) τραυματίστηκαν από την άγρια επίθεση του αστυνομικού στρατού της δημοκρατίας και νοσηλεύτηκαν σε νοσοκομείο (απ’ ότι φαίνεται θα εξέλθουν όλοι σήμερα). Τρεις από τους 10 προσαχθέντες αφέθηκαν μετά από λίγο, ενώ στους υπόλοιπους οι μπάτσοι απειλούσαν να φορτώσουν κατηγορίες για ξυλοδαρμό αστυνομικού (κρατική ορολογία για την περιφρούρηση της διαδήλωσης) και για κάποιες φθορές σε ένα αυτοκίνητο.[...]

Κοινωνικό άσυλο; Ο χώρος των ΤΕΙ αποτελεί κοινωνικό άσυλο; Όχι πανεπιστημιακό;

Και ήταν λέει προκλητικά περικυκλωμένοι οι διαδηλωτές;

Ενώ δεν είναι πρόκληση να βάζεις πούλμαν και να κουβαλιέσαι από την άλλη άκρη της Ελλάδας για να διαδηλώσεις στην Ηγουμενίτσα. Λες και εσύ είσαι ο έξυπνος και ο ευαίσθητος που νοιάζεσαι για τους μετανάστες που βρίσκονται εδώ εγκλωβισμένοι και ο λαός αυτής της πόλης είναι αναίσθητος και αδιάφορος.

Και διάβαζα χτες, μετά την πορεία, πλήθος υβριστικών σχολίων εκ μέρους εκείνων που λένε ότι διαδήλωσαν εδώ, κατά των κατοίκων της πόλης μας. Χαρακτηριστικά παραθέτω για να βγάλετε συμπέρασμα:

http://892fm.blogspot.com/2011/01/6_29.html

Ειστε ενα μάτσο φασισταρια αξιοι απόγονοι της ελληνικής σας ράτσας, εσεις οι από πάνω, όπως και οι παππουληδες σας οι Χήτες. Εδώ έχουμε να κάνουμε με εργατες που έχουν καβαλήσει βουνά γιατι κάποιοι στρατοι μαζι με τον Ελληνικό τους βομβαρδισαν τα σπίτια κι εσεις, όπως και ολοι οι μικροαστοι όμοιοι σας στην πάτρα και αθηνα και αλλου μας μιλάτε για την υσηχια ΣΑΣ, την ασφαλεια ΣΑΣ και τα αμαξάκια ΣΑΣ που αγοράσατε με τα δανειακια ΣΑΣ. Κυρ' παντελήδες. Λαδέμποροι ήσασταν στην κατοχή των γερμανών, λαδεμποροι θα είστε και στο μέλλον. Ξεραστε τη χολή σας όπως κάνατε και για τους βαλκάνιους μεταναστες τόσα χρόνια όπως κανατε και για τους κομμουνιστες εργατες ακόμα πιο παλια. Η μήπως ξεχάσατε την συμπεριφορά σας τόσα χρόνια από τη λοβοτομη που σας έκανε το δελτιο καιρου της πετρούλας? Καννιβαλοι! καθίστε ανετα στους καναπέδες σας καθώς θα περιμένετε να σας σερβίρουν να πιειτε αίμα. κανάγιες. Στο διαολο λοιπόν νοικοκυραίοι. Το προβλημα πολλές φορές δεν είναι με τους μπάτσους. Εσας κυνηγάμε αλλα εσεις κλειδώνεστε στα σπίτια σας και οι μπάτσοι βγαινουνε μπροστά μας. Μερικοι όμως από εμας εχουμε φυλαξει στοργικά τα κοσερβοκουτια με τα οποια ξεκυλιαζαν οι ανταρτες παππουδες μας τους κωλοδεξιούς παππουδες σας, και τα φυλάμε για εσας. Ρουφιανοι! Τρεξτε τωρα να σωσετε την οικονομια, το έθνος και τη δημοκρατια σας

Και λένε οι άνθρωποι αυτοί ότι υποστηρίζουν τους μετανάστες; Και λένε ότι διαδηλώνουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα; Και μιλάνε έτσι για τους συνανθρώπους τους; Αίσχος!

Αυτοί δε νοιάζονται παρά μονάχα για χαβαλέ και τους δίνει ευχαρίστηση ένα μόνο: Να δημιουργούν μπάχαλο.

Είναι αλήθεια πως όταν πρωτοήρθα σ' αυτή την πόλη και διάβασα για μια συγκέντρωση υπέρ των μεταναστών πήγα κι εγώ. Αφενός γιατί είμαι υπέρ της βοήθειας σε ανθρώπους που υποφέρουν και αφετέρου γιατί ήθελα να γνωριστώ με τις συλλογικότητες που αγωνίζονται για το καλύτερο στο νέο μου τόπο.

19 Σεπτεμβρίου 2010. Και σημείωνα τότε τα εξής:

http://educandus.forumotion.com/t2042-topic

Διαδήλωση σήμερα στην Ηγουμενίτσα. Από τις αντιρατσιστικές οργανώσεις της πόλης.

Σκοπός να αφυπνιστούν επιτέλους οι συνειδήσεις για το μεγάλο πρόβλημα των λαθρομεταναστών.

Το αγωνιστικό ραντεβού είχε δοθεί στην κεντρική πλατεία της πόλης, την πλατεία Δημαρχείου. (νομίζω ότι είναι και η μοναδική πλατεία, τόσον καιρό εδώ άλλη πλατεία δεν έχω εντοπίσει... )

Δυστυχώς η ανταπόκριση ήταν ελάχιστη. Και οι περισσότεροι νέοι, φοιτητές κυρίως από τα τοπικά ΤΕΙ ή και από τα Γιάννενα...

Λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα οι άνθρωποι της δικής μου ηλικίας. Φαίνεται πως οι συνομήλικοι συντοπίτες μου δεν υποφέρουν μόνο από πρεσβυωπία αλλά και από επιλεκτική απώλεια όρασης μπρος στους κολασμένους που περιφέρονται στο λιμάνι της πόλης και όχι μόνο εκεί...

Τουλάχιστον υπάρχει μια χούφτα άνθρωποι. Να διαμαρτύρονται για το χάλι:

Πως καμιά ζωή δεν είναι λαθραία. Και να απαιτούν ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!

Κι ας είναι λίγοι. Κατάφεραν να περάσουν το σύνθημα:

Λίγες ομιλίες από μικροφώνου, κυρίως ανάγνωση ανακοινώσεων, και μετά πορεία στους δρόμους της πόλης. Με το πανό:
και με συνθήματα ανάλογα. Μια παραφωνία στην κυριακάτικη ραστώνη που απλωμένη στον ήλιο απολάμβανε το καφεδάκι της...
Από κει και πέρα. Εμένα με ενόχλησε και τούτο: Η διανομή στο χώρο της συγκέντρωσης ανακοινώσεων για τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ίσως να είμαι μυγιάγγιχτη... αλλά ναι, με ενόχλησε. Σαφώς λιγότερο από την αδιαφορία των άλλων που συνέχισαν να πίνουν ατάραχοι το καφεδάκι.
Όπως επίσης... θα προτιμούσα να είναι εκεί παρόντες και οι μετανάστες. Έστω οι νομιμοποιημένοι. Δεν ήταν.
Και αμφιβάλλω αν το ήξεραν καν. Πως κάποιοι διαδηλώνουν υπέρ τους. Με διαβεβαίωσαν όμως ότι υπάρχει επαφή. Και προσφέρεται πρακτική βοήθεια. Δεν είναι μόνο λόγια η αντιρατσιστική δράση.

Τέλος πάντων. Τουλάχιστον συμμετείχα στην πρώτη διαδήλωση εδώ. Γνωρίστηκα με κάποιους συμπολίτες που σκέφτονται διαφορετικά από το τι θα φάμε, τι θα πιούμε. Κάτι είναι κι αυτό. Μια ελπίδα. Πως κάτι μπορεί να αλλάξει. Και θα δείξει ο καιρός το αν και πόσο...

Και ο καιρός και πέρασε και έδειξε. Κοντεύω πια να κλείσω εξάμηνο εδώ και πια καταλαβαίνω εκείνα που το Σεπτέμβρη μου φαίνονταν ακόμη περίεργα.

Σε άλλη διαδήλωση για τους μετανάστες δεν πήγα. Προτίμησα να πάω στους ίδιους τους μετανάστες. Και μια και δυο και αρκετές φορές. Γιατί έτσι καταλαβαίνω την αλληλεγγύη σε κάποιον που υποφέρει. Με έμπρακτη βοήθεια. Όχι με λόγια.

Κι ακόμη. Δεν καταλαβαίνω την πρόκληση έντασης. Την αναίτια πρόκληση έντασης. Που επιχειρήθηκε και σε εκείνη τη συγκέντρωση - διαδήλωση το Σεπτέμβρη. Ενώ περπατούσαμε στον παραλιακό δρόμο της πόλης άρχισαν κάποιοι να φωνάζουν συνθήματα που ουδεμία σχέση είχαν με τους μετανάστες. Συνθήματα στο ίδιο πνεύμα με το κονσερβοκούτι που διαβάσατε παραπάνω. Κοκκίνησα ως τις ρίζες των αυτιών μου. Που συμμετείχα κι εγώ σ' αυτή την πορεία. Και να πεις πως δεν έχω διαδηλώσει άλλη φορά; Πως δεν έχω φωνάξει συνθήματα; Να μην το πεις. Γιατί εμένα ούτε κυρ Παντελή με λένε ούτε είμαι λαδέμπορος.

Η τύχη τα έφερε έτσι που αν και μεγαλωμένη εδώ, στην Ηγουμενίτσα, να βρεθώ από τη 2α γυμνασίου στην Αθήνα. Εκεί και έζησα από πρώτο χέρι, μαθήτρια ακόμη, τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου. Κυριολεκτικά. Γιατί το σπίτι μου ήταν λίγα μόλις τετράγωνα πιο κάτω. Κι έγινε εκείνο το γεγονός η στάμπα ολόκληρης της ζωής μου. Η ανεξίτηλη. Ούτε θυμάμαι πια πόσες πορείες περπάτησα. Πόσα δακρυγόνα έφαγα. Πόσα συνθήματα φώναξα. Την ντροπή όμως που ένιωσα εκείνη τη μέρα, στις 19 Σεπτεμβρίου, στην Ηγουμενίτσα, δεν την είχα ξανανιώσει.

Κι εκτός αυτού. Υπήρχε κάτι το ψεύτικο. Το έπιαναν οι κεραίες μου και ας ήμουν καινούρια εδώ. Διαδήλωση για μετανάστες χωρίς μετανάστες. Και με φερτούς και πάλι από άλλη πόλη. Φοιτητές κυρίως από τα Γιάννενα. Έπιασα και κουβέντα μαζί τους. Να καταλάβω το γιατί της παρουσίας τους...

Και τελικά κατάλαβα το γιατί της απουσίας των άλλων. Των κατοίκων της πόλης. Που στους μήνες που ακολούθησαν τους γνώρισα καλύτερα. Και είδα τη ζεστή ανθρώπινη ματιά τους στο πρόβλημα των μεταναστών. Είναι πολλοί εκείνοι που βοηθάνε τους μετανάστες. Και πολλοί εκείνοι που όχι μόνο δεν ήταν λαδέμποροι αλλά μετανάστες οι ίδιοι στα εργοστάσια της Γερμανίας.

Δεν μπορεί σε έναν τέτοιο κόσμο να μιλάς για κονσερβοκούτια. Αναπαράγοντας ταυτόχρονα την προβοκάτσια εκείνων που υποτίθεται αντιπαλεύεις. Θέλουν να κρυφτούν ποιοι είναι πραγματικά πίσω από τέτοιες μπαχαλοκαταστάσεις αλλά δεν μπορούν...

Θέλουν να το παίζουν υποστηρικτές των μεταναστών αλλά δεν πείθουν.

Από κει και πέρα. Και πριν προλάβω να τελειώσω αυτό το άρθρο χτύπησε το τηλέφωνο. Και άκουσα και τη ζωντανή μαρτυρία για τα γεγονότα από συναδέλφισσα. Έμαθα λοιπόν και την άλλη άποψη. Για το απρόκλητο χτύπημα κατά των διαδηλωτών εκ μέρους της αστυνομίας. Και μάλιστα ενάντια εκείνων των διαδηλωτών που ήταν ντόπιοι. Όχι εκδρομείς. Για τα δακρυγόνα που δεν άφηναν να πάρεις ανάσα. Και για το κάλεσμα που υπάρχει απόψε. Στις 18.00. Στα ΤΕΙ... Πού αλλού;

Μα τα ΤΕΙ δεν είναι κοινωνικό άσυλο. Είναι πανεπιστημιακό. Κι εγώ πάνε χρόνια που δεν είμαι φοιτήτρια.

Ειλικρινά θα πήγαινα. Αν έστω καλούσανε για ενημέρωση κάποια ομάδα φοιτητών. Κι έστω για να ακούσω. Από περιέργεια πες...

Μα όχι στα ΤΕΙ. Και όχι με πρόσκληση μιας εξωφοιτητικής συλλογικότητας. Και ειδικά μετά από όσα έγιναν.

Αυτή τη στιγμή υπάρχει ανάγκη να πέσουν οι τόνοι. Να ηρεμήσει η πόλη. Κι αν κάποιος πρέπει να απαντήσει, γιατί έτσι εκτιμούν όσοι έζησαν εκ του σύνεγγυς τα γεγονότα, στην απρόκλητη βία της αστυνομίας, είναι θαρρώ οι επίσημοι φορείς των εργαζομένων και των άλλων συλλογικοτήτων της πόλης. Το εργατικό κέντρο, οι σύλλογοι εκπαιδευτικών κλπ.

Και είναι και το άλλο. Οι διαδόσεις... Για νέα "νομική" στην Ηγουμενίτσα. Όχι. Λυπάμαι. Όχι στα ΤΕΙ. Δεν είναι κοινωνικό άσυλο. Είναι πανεπιστημιακό.

Νερό στο λαγήνι της εξουσίας που θέλει να καταργήσει το πανεπιστημιακό άσυλο δε θα ρίξω.

Εκτιμώ την προσπάθεια να βγει ανακοίνωση για τα γεγονότα. Και να ενημερωθεί ο κόσμος της πόλης. Αλλά και πάλι έχω τις αντιρρήσεις μου. Που αυτός ο κόσμος της πόλης υποτιμήθηκε και από τους οργανωτές της χτεσινής διαδήλωσης. Εκ των υστέρων τι να του πούνε; Που έγινε η πόλη μπάχαλο; Μόνο συγνώμη του χρωστάνε...

Κάθε άλλη ενέργεια αυτή την ώρα εκτιμώ πως θα στρέψει τον κόσμο κατά των μεταναστών. Και που δε φταίνε σε τίποτα... Και ουδόλως θα προωθήσει την υποτιθέμενη βασική επιδίωξη. Την αλληλεγγύη στους μετανάστες. Κι εμένα αυτό και μόνο με ενδιαφέρει.

Για όλα τα άλλα έχουμε άλλους φορείς να ασχοληθούν. Ή την υποχρέωση να τους αναγκάσουμε να ασχοληθούν. Τους συνδικαλιστικούς και τους πολιτικούς... Μιλάω για το δικαίωμα στη διαδήλωση και τη βία εκ μέρους της αστυνομίας κατά των διαδηλωτών. Αλλά και τη βία των μπαχαλάκηδων εκδρομέων... Για να λέμε τα σύκα σύκα και την αλήθεια ολόκληρη!

Αδεδούλα σε ευχαριστώ που με άφησες έξω από την κινητοποίηση στις 10 Φλεβάρη...

2011-01-29T09:25:00.000-08:00

Ενώ έχουν έρθει τα πάνω κάτω στους δημοσίους υπαλλήλους, η ΑΔΕΔΥ έχει τους τελευταίους μήνες την πλέον φτωχή ατζέντα αγωνιστικών κινητοποιήσεων όλων των τελευταίων ετών.

Κι ενώ περιμέναμε πως θα την πάρει τελικά την απόφαση για απεργία στις 10 του Φλεβάρη, τελικά κάνει μια τρίωρη στάση όλη κι όλη:

http://www.adedy.gr/adedy/site/home/ws/primary+menu/deltia/2011/january/2612011-3.csp
Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
H E.E. της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. λαμβάνοντας υπόψη τα σοβαρά οικονομικά αδιέξοδα που διαπιστώνονται στα Επικουρικά Ταμεία Ασφάλισης, το επικείμενο "κούρεμα" που σχεδιάζεται στις επικουρικές συντάξεις, αλλά και τις επιλογές που προωθούνται στο νέο μισθολόγιο για παραπέρα περικοπές των αποδοχών των Δημοσίων Υπαλλήλων, που προωθούνται ως συνέχεια των μέχρι τώρα οδυνηρών περικοπών στα επιδόματα αλλά και στο 13ο και 14ο μισθό, αποφάσισε κατά τη σημερινή της συνεδρίαση και με βασικό κριτήριο το συντονισμό του αγώνα με τους εργαζόμενους του Ιδιωτικού Τομέα, να προχωρήσει σε ένα νέο κύκλο αγωνιστικών και απεργιακών κινητοποιήσεων

•Πραγματοποίηση, σε συνεργασία με άλλους συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς φορείς στις αρχές Φεβρουαρίου, συλλαλητηρίων κατά της Ακρίβειας και των ανατιμήσεων σε είδη πρώτης ανάγκης (εισιτήρια ΜΜΜ, αύξηση των εισιτηρίων στα εξωτερικά ιατρεία, ΔΕΚΟ κλπ).
•3ωρη πανελλαδική στάση εργασίας (11.30 έως λήξη ωραρίου) στις 10 Φεβρουαρίου 2011 για την ανάδειξη του διεκδικητικού πλαισίου και με αιχμή τα προβλήματα στα Επικουρικά Ταμεία (πραγματοποίηση - την ίδια ημέρα - συγκεντρώσεων για την προετοιμασία της απεργίας, παραστάσεις διαμαρτυρίας σε Ασφαλιστικούς Οργανισμούς του Δημοσίου κλπ.)
•24ωρη απεργιακή κινητοποίηση στις 23 Φεβρουαρίου 2011 και πραγματοποίηση κεντρικής απεργιακής συγκέντρωσης στις 11.00 στο Πεδίον του Άρεως
Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Δε λένε εκεί κάτω στην Αθήνα να καταλάβουν κι εκεί πάνω στα γραφεία της Αδεδούλας να καταλάβουν πως δεν εργάζονται όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Αθήνα και δεν εργάζονται όλοι από τις 7.30 ως τις 14.30...

Έτσι αφενός εξαγγέλλουν κινητοποιήσεις μόνο για τους Αθηναίους και αφετέρου κάνουν στάση εργασίας που βολεύει μονάχα τα υπουργεία. Κι ας είναι οι πλέον προνομιούχοι του δημοσίου και ας είναι και η μειοψηφία. Αντίθετα η μεγάλη πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ είναι οι εκπαιδευτικοί και που ουδεμία σχέση έχουν με το ωράριο των υπουργείων. Αλλά και γενικά τεράστιο πρόβλημα με τις στάσεις εργασίας. Γιατί δε διαχειρίζονται έγγραφα, παιδιά έχουν στα χέρια τους. Και χίλιες φορές το έχουμε πει ότι η στάση εργασίας είναι ασύμφορη μορφή πάλης για τους εκπαιδευτικούς.

Σιγά όμως μην το λάβουν υπόψη... και σιγά μην τους νοιάξει...

Εδώ δεν τους νοιάζει που ενάμιση μήνα μετά στην κεντρική σελίδα της ΑΔΕΔΥ έχει παραμείνει η ανακοίνωση για την απεργία στις 15 Δεκέμβρη!!!!!!! λες και τόσο διάστημα μετά όλα βελτιώθηκαν για τους δημοσίους υπαλλήλους και τίποτε νέο δεν έχει η ομοσπονδία να πει...

Όσο για μένα ειδικά για τις 10 του Φλεβάρη είναι παντελώς αδύνατον να λάβω μέρος στην κινητοποίηση. Αφενός που δε ζω στας Αθήνας και αφετέρου που την ώρα της στάσης εργασίας δεν έχω εργασία... Ευχαριστώ, Αδεδούλα, που με απάλλαξες από τη συμμετοχή στην κινητοποίηση. Έτσι κι αλλιώς κάθε φορά που συμμετέχω νιώθω παντελώς ηλίθια. Ξέροντας πως είναι ντουφεκιά στον αέρα για να ξεφουσκώσει την αγανάκτηση του κόσμου και μόνο. Και όχι για να προωθήσει τη λύση των προβλημάτων μας.

Είναι αιρετοί του κλάδου ή εκπρόσωποι της παράταξής τους;

2011-01-29T09:04:00.000-08:00

Μπήκα πριν λίγο στην ιστοσελίδα της ΔΟΕ. Να δω μπας και ο κλάδος αποφάσισε καμιά κινητοποίηση. Και τελικά το μόνο που συνεχώς ανανεώνεται εκεί είναι ο χώρος με τις ανακοινώσεις των αιρετών. Δηλαδή του. Αφού ο ένας μόνο γράφει...

Ακολουθώντας λοιπόν το λινκ μιας σημερινής ανάρτησης του κυρίου αιρετού βρέθηκα εδώ:

http://www.doe.gr/index.php?categoryid=31&p2_articleid=7732

όπου φιγουράρουν τα ονόματα και των δύο εκλεγμένων αιρετών του κλάδου (έτσι τουλάχιστον νόμιζα ως τώρα, πως είναι του κλάδου... ) καθώς και των αναπληρωματικών. Και ξαφνικά πρόσεξα το χρωματισμό των ονομάτων. Με πράσινο και γαλάζιο. Πως λέμε πράσινοι και βένετοι;

Κι αναρωτήθηκα. Από την ώρα που ένας αιρετός εκλέγεται εξακολουθεί να είναι εκπρόσωπος της παράταξής του και άρα βαμμένος με πράσινα ή γαλάζια ή είναι αιρετός για όλο τον κλάδο; Και εκπρόσωπος όλων των συναδέλφων στο υπηρεσιακό συμβούλιο;

Τι κάθομαι και ρωτάω. Αφού το έχω ζήσει το σκηνικό από πρώτο χέρι. Της βραδιάς της ανάδειξης αιρετών μέσα στο ίδιο το σπίτι της ΔΟΕ. Και έχω δει κλεισμένους όλους στα γραφεία τους. Να παίρνουν τα αποτελέσματα από τις κάλπες. Και να ουρλιάζουν. Χειρότερα από χούλιγκανς σε ματς Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού:

"Τους πήραμε και τα σώβρακα!!!!!"

Ναι. Με αυτή ακριβώς τη φράση. Τι σημασία έχει αν την φώναζαν πράσινοι ή γαλάζιοι; Η ουσία είναι το μίσος και η διχόνοια στον κλάδο μας. Που δε μας αφήνει να δούμε άσπρη μέρα. Μόνο πράσινες και γαλάζιες φωτοβολίδες σε έναν κατάμαυρο ουρανό σαν το κατράμι της κόλασης...

Αφού δεν έπιασαν οι εύλογες ρατσιστικές αντιδράσεις, ανέλαβαν οι μπαχαλάκηδες...

2011-01-29T08:17:00.000-08:00

Εκεί που καπνίζανε τα τζάκια της πόλης μας λόγω του παγετού, ξαφνικά καπνίστηκε η πόλη ολάκερη από τα δακρυγόνα...

Και να πεις ότι δεν το περίμενα; Από την ώρα που έμαθα για τους εισαγόμενους διαδηλωτές ήμουν σχεδόν σίγουρη για αυτές τις εξελίξεις:

http://892fm.blogspot.com/2011/01/6_29.html

http://e-igoumenitsa.gr/news/igoumenitsa/6028.html
Σοβαρά επεισόδια κατα την πορεία
συμπαράστασης μεταναστών στην Ηγουμενίτσα
Τελευταία Ενημέρωση στις Σάββατο, 29 Ιανουάριος 2011 16:42
Συντάχθηκε απο τον/την Σοκόλης Νικόλαος
Σάββατο, 29 Ιανουάριος 2011 16:07
Η αστυνομία έχει προχωρήσει σε δέκα συλλήψεις
Σοβαρά επεισόδια σημειώνονται αυτή την ώρα στην Ηγουμενίτσα. Από το πρωί,δεκάδες αντιεξουσιατές και μέλη αντιρατσιστικών οργανώσεων συγκεντρώθηκαν στην πόλη για να πραγματοποιήσουν πορεία συμπαράστασης στους μετανάστες. Αμέσως μετά την επιστροφή των διαδηλωτών από το νέο Λιμάνι,προς τα κτίρια του

ΤΕΙ Ηπείρου,ομάδα 300 περίπου αντιεξουσιαστών συγκρούστηκε με διμοιρίες των ΜΑΤ στην οδό Δαγκλή.Η αστυνομία έριξε δεκάδες δακρυγόνα και βόμβες κρότου-λάμψης. Αυτή την ώρα τα επεισόδια συνεχίζονται στα γύρω στενά, ενώ η αστυνομία έχει προχωρήσει σε δέκα συλλήψεις
6 τραυματίες από τα επεισόδια στην Ηγουμενίτσα
Στον χώρο του ΤΕΙ Ηπείρου,στην Ηγουμενίτσα,έχουν συγκεντρωθεί οι περισσότεροι αντιεξουσιαστές που πριν από λίγη ώρα συγκρούστηκαν με την αστυνομία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.
Στο ΤΕΙ έχουν σπεύσει και φοιτητές του ιδρύματος, μέλη πολιτικών παρατάξεων, προκειμένου να συζητήσουν μαζί τους. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει πληροφόρηση για το εάν οι νεαροί αντιεξουσιαστές θα προβούν σε κατάληψη του ιδρύματος.
Μεταξύ των διαδηλωτών υπάρχουν και 6 τραυματίες,οι οποίοι μεταφέρθηκαν στο Κέντρο Υγείας Ηγουμενίτσας.Όλοι τους είναι ελαφρά τραυματισμένοι και δεν υπάρχει λόγος για κανέναν τους,να μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Φιλιατών.

Όταν πριν δέκα μέρες σχεδόν μας προκάλεσε μια δημοσιογράφος εξ Αθηνών με τη φράση της για "εύλογες"!!!!!!! ρατσιστικές αντιδράσεις ήξερα πως δε θα της περάσει. Πως ο λαός της πόλης μας ουδεμία σχέση έχει με το ρατσισμό. Κι αν υπάρχουν κάποιοι που πάσχουν από τέτοια σύνδρομα είναι μονάδες και δεν τολμούν να έρθουν σε αντιπαράθεση με το κοινό αίσθημα για ανθρωπιστική βοήθεια προς τους μετανάστες.

Και ξαφνικά κάποιοι αποφάσισαν εκδρομή στην Ηγουμενίτσα. Να διαδηλώσουν λέει από άλλα μέρη της Ελλάδας υπέρ των μεταναστών! Λες και εδώ δεν είμαστε σε θέση να υποστηρίξουμε μόνοι μας αυτά τα δύστυχα πλάσματα. Λες κι εδώ έχουμε ανάγκη να μας υποδείξουν άλλοι το τι θα κάνουμε.

Ήρθαν. Δυστυχώς ήρθαν. Και έκαναν την πόλη μπάχαλο. Και αγρίεψαν τον κόσμο.

Αυτό που δεν πέτυχαν οι "εύλογες" ρατσιστικές αντιδράσεις της κυρίας, φοβάμαι ότι θα το πετύχουν τώρα οι μπαχαλάκηδες... Που ποιος ξέρει τι άλλο έχουν στο νου τους... Σίγουρα όχι τη βοήθεια προς τους μετανάστες. Γιατί οι μετανάστες είναι στην τελείως άλλη άκρη της πόλης μας από εκείνη που βρίσκονται τα ΤΕΙ.

Κι αυτό το περί κατάληψης που διάβασα στην είδηση μου θυμίζει αντιγραφή και μάλιστα κακή των γεγονότων στη Νομική της Αθήνας. Μόνο που εδώ δεν είναι Αθήνα. Και επιπλέον δεν είναι πανεπιστήμιο αλλά ένα ΤΕΙ που παραπαίει ανάμεσα στο να μείνει ανοιχτό ή να το κλείσουν.

Και το οποιοδήποτε μπάχαλο μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να προκαλέσει και όχι τη λύση των όποιων προβλημάτων.

Σε κάθε περίπτωση η βία φέρνει βία. Είτε ξεκινάει από την αστυνομία είτε από τους διαδηλωτές. Γι' αυτό και προσωπικά την καταδικάζω απερίφραστα. Δεν είναι λύση η πρόκληση έντασης. Και προσφέρει κάκιστη υπηρεσία προς τους μετανάστες της Ηγουμενίτσας όποιος την προκαλεί.

Όταν μάλιστα τόσο σε τοπικό επίπεδο:

http://e-igoumenitsa.gr/news/thesprotia/6005-sos-----.html#comment-265

όσο και από την Αθήνα υπάρχει η πρόθεση να ληφθούν σκληρά μέτρα κατά των μεταναστών. Γι' αυτό και το ποιος βρίσκεται πίσω από τέτοιες ενέργειες, αν δηλαδή κινούνται από κάποιους έστω ελαφρόμυαλους που είναι υπέρ των μεταναστών ή άλλων που παριστάνουν ότι είναι υπέρ τους αλλά κινούνται από τελείως αντίθετες σκοπιμότητες, θέλει πολύ ψάξιμο.

Για εκπαιδευτικούς: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ Β’ ΕΠΙΠΕΔΟΥ

2011-01-26T04:16:00.000-08:00

25/01/2011

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ Β’ ΕΠΙΠΕΔΟΥ

Τετάρτη, 26 Ιανουάριος 2011, 11:30

Από: b-epipedo2@cti.gr

Λαμβάνοντας υπόψη αιτήματα εκπαιδευτικών που έχουν παρακολουθήσει επιτυχώς προγράμματα επιμόρφωσης Β' επιπέδου και δεν κατέστη δυνατό να συμμετάσχουν στις δοκιμασίες πιστοποίησης που διενεργήθηκαν το Δεκέμβριο 2010, διερευνάται η δυνατότητα υλοποίησης μικρού αριθμού επιπλέον προγραμμάτων πιστοποίησης στο τελευταίο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου.

Λεπτομέρειες σχετικά με τις διαδικασίες πιστοποίησης και τις προϋποθέσεις συμμετοχής είναι διαθέσιμες σε παλαιότερο ενημερωτικό σημείωμα εδώ.

http://b-epipedo2.cti.gr/administrative-material-m/doc_download/219--------.html

Προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες συνεννοήσεις με τα Κέντρα Πιστοποίησης (ΚΕΠΙΣ) και να οργανωθούν τα προγράμματα αυτά, καλούνται οι ενδιαφερόμενοι εκπαιδευτικοί να εκδηλώσουν ενδιαφέρον συμμετοχής στις δοκιμασίες πιστοποίησης, μέσω του Πληροφοριακού Συστήματος (MIS) του έργου, στη διεύθυνση http://b-epipedo2.cti.gr/mis (επιλογή: «Συμπληρωματική εξέταση πιστοποίησης Β' επιπέδου»), με χρήση των κωδικών πρόσβασης που ήδη έχουν στη διάθεσή τους, το αργότερο μέχρι την Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2011.

Στη συνέχεια, με νεώτερη ανακοίνωση οι ενδιαφερόμενοι εκπαιδευτικοί θα κληθούν να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής σε ένα από τα προγράμματα που θα οργανωθούν και θα διατεθούν, ανάλογα με την παραπάνω εκδήλωση ενδιαφέροντος.

Για τυχόν απορίες και διευκρινίσεις οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν με την υπηρεσία Help Desk της Πράξης «Επιμόρφωση των Εκπαιδευτικών για την Αξιοποίηση και Εφαρμογή των ΤΠΕ στη Διδακτική Πράξη» του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» του ΕΣΠΑ (2007-2013), που υλοποιείται με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και του Ελληνικού Δημοσίου, που είναι διαθέσιμη μέσω της Πύλης Ενημέρωσης και Συνεργασίας της Επιμόρφωσης Β' επιπέδου, στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://b-epipedo2.cti.gr/ (Υποστηρικτικές δομές -> Help Desk).

Είμαστε στη διάθεσή σας,

Για την υπηρεσία Help Desk Β - Επιπέδου (http://b-epipedo2.cti.gr/ ) "Επιμόρφωση Εκπαιδευτικών για την αξιοποίηση και εφαρμογή των ΤΠΕ στη διδακτική πράξη" ΕΣΠΑ (2007 - 2013)

Από την Ηγουμενίτσα με αγάπη!

2011-01-25T06:11:00.000-08:00

Η συνηθισμένη μου βόλτα εδώ λέγεται Δρέπανο - Μακρυγιάλι.

Το Δρέπανο ή και ο Δρέπανος είναι ο φυσικός λιμενοβραχίονας του λιμανιού της Ηγουμενίτσας. Ακολουθώντας τη δεξιά ακτή του λιμανιού χρειάζεσαι μόλις πέντε λεπτά για να βρεθείς από την πόλη στη ... μαγεία!

Από τη μια μεριά χαίρεσαι τη θάλασσα. Από την άλλη τις λιμνοθάλασσες. Και μαζί την πλούσια ορνιπανίδα τους. Σήμερα δεν μπόρεσα να φωτογραφίσω πουλιά. Υπήρχε κλιμάκιο της αρμόδιας επιτροπής που έκανε καταγραφή και τα πουλιά είχαν απομακρυνθεί στην άλλη όχθη. Τηλεφακό ακόμη δε διαθέτω. Έτσι περιορίστηκα να φωτογραφίσω τα χιονισμένα βουνά στο βάθος:

Το λοφάκι που διακρίνεται αριστερά έχει στην κορφή του χτισμένο τον περίφημο πύργο Ραΐου ή και Ραγίου. Τα καλοκαίρια εκεί πραγματοποιούνται και συναυλίες. Τέτοια εποχή όμως είναι δύσκολο ακόμη και να επισκεφθείς τον αρχαιολογικό χώρο καθώς ο δρόμος είναι μεν στρωμένος με άσφαλτο αλλά και με κάτι τεράααααααστιες γούβες!!! Σε μια ποιητική περιγραφή που διάβαζα τις προάλλες για το λοφάκι αυτό είδα να το αποκαλούν "κοριτσομάσταρο". Και ναι, έτσι μοιάζει. Με στήθος κοριτσιού...

Τα χιονισμένα βουνά στο βάθος επηρέασαν και τη θερμοκρασία εδώ, στην Ηγουμενίτσα. Παρά τη λιακάδα έχει τσουχτερό κρύο και η υγρασία τις βραδινές ώρες θα το κάνει ακόμη χειρότερο.

Το "κοριτσομάσταρο" και πάλι... Και σε πρώτο πλάνο μία από τις λιμνοθάλασσες της περιοχής.

Κάντε κλικ στις φωτογραφίες για να τις δείτε σε μεγαλύτερη προβολή...

Μερικές ακόμη φωτογραφίες χωρίς τη στάμπα της ημερομηνίας. Μπορείτε να τις αναδημοσιεύσετε. Για να απολαύσουν και άλλοι τις ομορφιές της Θεσπρωτίας!

Οι λιμνοθάλασσες αυτές είναι γέννημα των πρόσφατων αιώνων. Παλιότερα τα λοφάκια της περιοχής ήταν νησάκια. Τα αρχαία Σύβοτα. Όπου και έγινε η ομώνυμη ναυμαχία στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Περιγραφή της μας δίνει ο Θουκυδίδης.

Οι καλαμιές προσθέτουν τη δική τους χάρη στο τοπίο. Αν και το πιο ενδιαφέρον, όπως είπα ήδη, είναι η πλούσια ορνιθοπανίδα. Μικρές μελαχρινές φαλαρίδες, χιονάτοι λευκοτσικνιάδες και φυσικά γλαροπούλια είναι λίγα μόνο από τα είδη πτηνών που συναντάς εδώ.

Οι καλαμιές τέτοια εποχή είναι φυσικά κατάξερες. Τα καλοκαίρια όμως που πρασινίζουν εμφανίζονται και τα νέφη των κουνουπιών...

Κι ο δρόμος της επιστροφής. Στο βάθος και δεξιά είναι η Ηγουμενίτσα. Η άγνωστη στην υπόλοιπη Ελλάδα νύμφη του Ιονίου. Και που η Εγνατία την έχει πλέον κάνει δημοφιλή προορισμό για τις γειτονικές βαλκανικές χώρες. Τα καλοκαίρια φτάνουν εδώ, στο Δρέπανο και στο Μακρυγιάλι (στην ουσία είναι η ίδια παραλία, συνέχεια η μια της άλλης) καραβάνια ολόκληρα από τη Βουλγαρία. Και μάλιστα για αυθημερόν επίσκεψη.

Ταυτόχρονα έντονη είναι η παρουσία και του αλβανικού στοιχείου και όχι μόνο για τουρισμό. Συχνά βλέπεις αυτοκίνητα στην Ηγουμενίτσα με αλβανικές πινακίδες που κατεβαίνουν εδώ για ψώνια. Χτες, στο σούπερ μάρκετ, είδα για παράδειγμα ένα πολυτελέστατο τζιπ αλβανικό. Ο καιρός του φτωχού αλβανού λαθρομετανάστη έχει περάσει πλέον. Και αρκετοί αλβανοί έχουν εγκατασταθεί και μόνιμα στην Ηγουμενίτσα έχοντας πια αποκτήσει μόνιμη κατοικία και επαγγέλματα με καλό εισόδημα.

Αντιθέτως η Θεσπρωτία έχει χάσει μεγάλο αριθμό των δικών της κατοίκων που για πολλούς και ποικίλους λόγους την εγκατέλειψαν για να ζήσουν είτε στις μεγαλουπόλεις της υπόλοιπης Ελλάδας είτε και στο εξωτερικό. Οι περισσότεροι Θεσπρωτοί μετανάστες βρίσκονται στη Γερμανία. Υπάρχουν όμως μετανάστες και στην Αμερική, στην Αυστραλία, στη Νότιο Αφρική.

Κάποιοι τα τελευταία χρόνια επιχειρούν επιστροφή στην πατρίδα. Ναι, δεν είμαι η μόνη που γύρισα. Και από το εξωτερικό και από το εσωτερικό. Μερικοί τα καταφέρνουν. Άλλοι τα ξαναμαζεύουν απογοητευμένοι και φεύγουν. Απογοήτευση που έχει να κάνει όχι με τον τόπο αλλά με την αδυναμία να βρουν εδώ τρόπο να επιβιώσουν. Δουλειές δε βρίσκουν.

Πάντως η περιοχή έχει στις δεκαετίες που έλειπα στην Αθήνα ανοικοδομηθεί με ταχύτατους ρυθμούς. Και πλέον βλέπεις δεκάδες πολυτελέστατες μονοκατοικίες. Μάλιστα, μια μέρα σαν τη σημερινή, δίνουν και παίρνουν τα τζάκια και ο ουρανός της πόλης θολώνει από τις καμινάδες. Ειδικά τώρα που το πετρέλαιο έχει γίνει είδος πολυτελείας...

Οι κεραμοσκεπές δεν είναι μέσα στην πόλη υποχρεωτικές. Οι περισσότεροι όμως που χτίζουν μονοκατοικία ή και μικρό οικογενειακό διώροφο ή τριώροφο, επιλέγουν το κεραμίδι. Και όχι πάντα κόκκινο. Αρχιτεκτονικά η πόλη μοιάζει παρδαλό αποκριάτικο θέαμα. Κανένας συγκεκριμένος ρυθμός. Και το χειρότερο είναι που δόθηκαν άδειες και για μεγαθήρια... Δίπλα μου υπάρχουν δυο τεράστιες πολυκατοικίες των επτά ορόφων!!!!!!! που η ασχήμια τους πληγώνει το μάτι από όπου και αν δεις την πόλη.

Σε μερικές τουλάχιστον γειτονιές έχει διασωθεί και πράσινο. Σε άλλες σκέτο τσιμέντο.

Οι δρόμοι υποφέρουν από κακή συντήρηση. Και τα λάστιχα των αυτοκινήτων βογγάνε...

Για τα πεζοδρόμια ούτε λόγος να γίνεται. Συνήθως είναι ανύπαρκτα ή σε τέτοια χάλια που οι πεζοί είναι αδύνατον να τα χρησιμοποιήσουν. Καθώς οι μάλιστα οι δρόμοι είναι αρκετά στενοί, τα πεζοδρόμια γίνονται συνήθως προέκταση του χώρου παρκαρίσματος ημών των γιωταχήδων...

Πάντως όλα αυτά τα ξεχνάς αν για λίγο εγκαταλείψεις την πόλη και βγεις πιο έξω. Κι ευτυχώς υπάρχουν άφθονες επιλογές. Όρεξη (και λεφτά) να έχεις να τριγυρνάς. Το Δρέπανο και το Μακρυγιάλι είναι ο πιο κοντινός προορισμός. Λίγο πιο πέρα, 25 περίπου χλμ από την Ηγουμενίτσα, είναι το ψαροχώρι της Σαγιάδας. Και από την αντίθετη μεριά της πόλης υπάρχουν η Πλαταριά, στα 12 χλμ από την Ηγουμενίτσα και ψαροχώρι κι αυτή, τα φημισμένα Σύβοτα, η Πέρδικα, η Πάργα, οι εκβολές του Αχέροντα, η Πρέβεζα...

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ενδοχώρα. Τόσο τα ίδια τα χωριά της Θεσπρωτίας όσο και προορισμοί στο γειτονικό νομό Ιωαννίνων. Πλέον τα Γιάννενα μέσω Εγνατίας απέχουν λιγότερο από μία ώρα από την Ηγουμενίτσα. Και μετά τα Γιάννενα συναντάς το πανέμορφο Μέτσοβο και πολλά άλλα μέρη της Πίνδου. Εννοείται πως για όσους αντέχουν τις διαδρομές υπάρχουν και εκτός Ηπείρου κοντινές περιοχές, πχ Τρίκαλα, Μετέωρα, Λάρισα, Βόλος ή και Θεσσαλονίκη...

Όλα αυτά οδικώς. Όμως η Ηγουμενίτσα είναι λιμάνι. Και μπορείς και από κει να αποδράσεις. Είτε προς Κέρκυρα που είναι ακριβώς απέναντι, μια ώρα δρόμος περίπου με το πλοίο, είτε νοτιότερα προς Παξούς είτε και στην Ιταλία. Στις οκτώ μόλις ώρες φτάνεις στο Μπρίντεζι ενώ μπορεί κανείς να πάει και προς τα βόρεια, Αγκόνα και Βενετία.

Θεωρώ λοιπόν πως παρά τα όποια προβλήματα ταλανίζουν την πόλη της Ηγουμενίτσας, είναι τόπος μαγικός. Και ειλικρινά θεωρώ πως έκανα το καλύτερο δώρο στον εαυτό μου που το αποφάσισα να γυρίσω εδώ.

Ένα μόνο με απασχολεί. Να λύσω το πρόβλημα που λέγεται σπίτι. Αν τα καταφέρω, θα είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος της γης...

Βεβαίως τα νοίκια εδώ είναι αρκετά χαμηλά. Με 300 ευρώ βρίσκεις σούπερ τριάρια, μεγάλα σε τετραγωνικά, με αυτόνομη θέρμανση, με διπλά τζάμια και σίτες στα παράθυρα και με φοβερή θέα. Πέστε με όμως κακομαθημένη ή όπως αλλιώς μα μου έρχεται βαρύ να μένω σε νοικιασμένο σπίτι. Νιώθεις πάντα σαν να κρατάς μια βαλίτσα στο χέρι. Γιατί μπορεί για χι λόγους ο ιδιοκτήτης να χρειαστεί το σπίτι κι εσύ να πρέπει να τα φορτώσεις και πάλι στο φορτηγό...

Αν λοιπόν καταφέρω να λύσω και αυτό το πρόβλημα, του σπιτιού, δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω στον εφιάλτη που λέγεται Αθήνα. Και που απορώ πώς τον άντεξα τόσα χρόνια και δε ζήτησα νωρίτερα μετάθεση για εδώ...

Βαρκάδα στον Αχέροντα

2011-01-24T14:19:00.000-08:00

Εκβολές Αχέροντα... Αυτή κι αν είναι βαρκάδα. Κι αυτή κι αν είναι δουλειά... Βαρκάρης στον Αχέροντα! Ναι, εδώ θα έρθω όταν βγω στη σύνταξη. Θα πάρω βάρκα και στη βάρκα θα κοιμάμαι. Ώσπου να έρθει η ώρα που στην όχθη να μη χρειαστεί άλλο να βγω πια...

___________

Μια παλιά ιστορία κι αυτή... Του προτελευταίου καλοκαιριού. Όταν συμπάλευα την τελική απόφαση. Να ζητήσω τη μετάθεση. Εκείνη τη μέρα στον Αχέροντα, σε κείνη τη βαρκάδα, ο κύβος ρίφθηκε τελικά...

Τη λέγανε Μαγδαληνή;

2011-01-24T13:42:00.000-08:00

Μια παλιά ιστορία. Σε αναδημοσίευση. Γραμμένη στο μεταίχμιο της εποχής που η νοσταλγία για τον τόπο μου άρχισε να βαραίνει επικίνδυνα στην ψυχή μου.

Και θέλω να πω ότι δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση να αφήνεις την Αθήνα μετά από 40 χρόνια. Ακόμη και τώρα, που είμαι πια εδώ, ώρες ώρες αναρωτιέμαι πώς μπόρεσα. Η "Μαγδαληνή" είναι μια κάποια εξήγηση.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ...

Ας κλοτσήσω κι απόψε την ανέμη κι αν βρει τα κέφια της θα συνεχίσει να ξετυλίγει το κουβάρι των παραμυθιών. Κι απόψε η κλοτσιά θα είναι δυνατή γιατί σε κόμπο πέσαμε και τα λόγια δυσκολεύονται.

Καλησπέρα το λοιπόν στις αφεντιές σας και κάντε ψίχα* ήσυχα να βγούνε οι ξωτικές κι οι νεραϊδοπαρμένοι. Ήσυχα λέω, μη σας πάρουν τη φωνή κατά που συνηθάνε.

Νύχτα αφέγγαρη απόψε. Εκεί στο κέντρο του χωριού. Ψυχή πουθενά, φως πουθενά. Μόνο τα νυχτοπούλια που κρώζουν. Ήρεμος ο Αϊ Δημήτρης αναπαύει το γαλήνιο ίσκιο του. Δίπλα το Αμελικό. Με τα δυο του πατώματα. Και κει, στο απάνω, μια τσούπρα. Μόνη της. Ξένη σ' αυτό τον τόπο, ξένη και με τους ανθρώπους.

Πότε ήρθε εδώ; Πότε έφυγε; Κανείς δεν ξέρει στα σίγουρα. Λένε πως την έλεγαν Μαγδαληνή. Μπορεί κι αλλιώς. Κανείς δε θέλει να θυμάται. Θλιβερή ιστορία, απ' αυτές που καλύτερα να τις ξεχνούν. Σήμερα όμως θα κάνουμε μια εξαίρεση. Έτσι πρέπει και να με συμπαθάτε αν σας στεναχωρέψω.

Δασκάλα ήρθε στον τόπο μας η Μαγδαληνή, ας την πούμε κι εμείς έτσι για ευκολία. Από πού; Μερικοί τη θέλουν Κερκυραία. Μια Ναυσικά που ξέπεσε στα βουνά μας. Αμάθητοι οι ντόπιοι σε τέτοιες γραμματιζούμενες κυράδες, την είδαν απ την αρχή με μισό μάτι. Δάσκαλο γύρευαν για τα παιδιά τους και όχι μια ομορφονιά με ξενικά ρουτιά* και σουσούμια αλλόκοτα.

Σαν ξεπέζεψε στον πλάτανο του Μεσοχωριού, ανόρεχτα της έδειξαν το κονάκι του δάσκαλου. Ντράπηκαν να της πούνε να φύγει, το φώναζαν όμως τα μάτια τους. Ντράπηκε κι εκείνη να ρωτήσει το γιατί. Μικρό κορίτσι ήτανε μαθές κι ας την έβλεπαν οι άλλοι για Μπουμπουλίνα έτοιμη να τους βάλει μπουρλότα.

Κλείστηκε εκείνη στο κονάκι, στο Αμελικό δηλαδή, σχολείο και σπίτι για το δάσκαλο ένα πράμα ήταν εκείνα τα χρόνια, και άρχισε το σούσουρο να απλώνεται. "Δάσκαλος γυναίκα, πού ματακούστηκε!" Πάτησαν πόδι τα παιδιά, τέτοιες ευκαιρίες δε χάνονται:

«Δεν πααίνουμε* στο σκολειό!»

Πάτησαν πόδι και οι μανάδες:

«Να πα να τσι* πείτε να τσακιστεί να φύγει, θα μας χαλάσει τα σπίτια μας αυτή με τα φερσίδια* της!»

Έπεσαν οι άντρες σε μεγάλη συλλοή*. Έστριβαν τη μουστάκα τσε δω, την έστριβαν τσε κει*, βαρύ τους έρχουνταν να πάνε να πούνε της κυρα - δασκάλισσας να τα μαζέψει και να φύγει.

Κι εκείνο το κοράσιο, μόνο κι έρμο το καψερό, να παλεύει να βρει άκρη να βολευτεί στο καινούριο σπιτικό. Σπιτικό τρόπος του λέγειν, ένα αχούρι σκοτεινό και η μπόχα της τυρίλας να την πνίγει. Πνιχτή και απόκοσμη και η σιωπή, μόνο την καρδιά της άκουγε να σφυροκοπά. Κι απέ*, σαν πέρασαν οι πρώτες ώρες, πήρε το θάρρος, αναγκάστηκε πες, να ξεμυτίσει από το κονάκι της. Κείνα τα χρόνια τα σπιτικά δεν είχαν τις ευκολίες τις σημερινές. Άγνωστες πολυτέλειες που ήθελαν δεκαετίες να φτάσουν ως εδώ. Μπάνιο και τουαλέτες; Εδώ νερό δεν είχανε και το κουβάλαγαν ζαλωμένο με τις βιτσέλες*.

Βγήκε λοιπόν η Μαγδαληνή, και χτύπησε την πρώτη πόρτα που βρήκε μπροστά της. Η ανάγκη βλέπεις είναι πιο πάνω κι από τη ντροπή. Με χαμηλά τα μάτια και ψελλίζοντας έκανε τη δύσκολη ερώτηση. Και σαν κατάλαβε η νοικοκυρά, με τα χίλια ζόρια, τι ζήταγε η δασκάλα, φώναξε τη θυγατέρα της τη μεγάλη να πάει να της δείξει. Το αναγκαίο*, κατά πως το λέγανε ευγενικά. Και πήραν δρόμο και δρόμο άφησαν, γιατί αυτό το αναγκαίο ήταν κατά λάκκο μεριά, χαμηλά, μακριά από τα βλέμματα των ανθρώπων. Και μακριά από τον κόσμο και η καθαριότητα του χώρου.

Είδε η Κερκυραία τα κατάντια μας και έφριξε. Μα τι να πει; Και σε ποιον; Αλλιώς ήταν αυτή μαθημένη στον τόπο της, άλλα συνήθεια και άλλος πολιτισμός. Μα εδώ, σε τούτα τα βουνά που μόλις τα είχε αφήσει του Τούρκου το ποδάρι, αυτά ήταν, το είπαμε, πολυτέλειες άγνωστες.

Λέτε κι εσείς με νου σας τι κάθομαι τώρα και σας μολογώ*. Έλα μου ντε που τούτα όλα έπαιξαν ρόλο σημαντικό; Κι αν ενοχλούν τ’ αυτιά μας και τα μάτια μας τέτοιες παράταιρες κουβέντες, ακόμη πιο πολύ θα μας ενοχλήσει να μάθουμε τη συνέχεια ετούτης της λησμονημένης ιστορίας.

Που λέτε έτσι είχαν τα πράγματα. Οι χωριανοί δε θέλαν τη δασκάλα ούτε ζουγραφιστή, κι εκείνη απ' τη μεριά της άλλο δε λαχτάραγε παρά να φύγει από τούτο τον καταραμένο τόπο και το μαρτύριο που τράβαγε. Μα εύκολο δεν ήταν να γλιτώσει. Και ποιος ξέρει και ποια ανάγκη την είχε φέρει ως εδώ. Κανείς δε ρώτησε και κανείς δεν έμαθε ποτέ.

Πόσος καιρός πέρασε, αδύνατον να μάθουμε. Και λίγος ή πολύς δεν έχει σημασία. Το σημαντικό και το βέβαιο είναι το αποτέλεσμα στην ψυχή του κοριτσιού. Μέρα τη μέρα μαζεύονταν η πίκρα και βούλιαζε σε χάος απύθμενο. Μα τούτο το δράμα κανείς δεν το πρόσεξε. Κι έτσι κανενός η καρδιά δεν μαλάκωσε. Αντίθετα, μέρα τη μέρα, έψαχναν τρόπο να διώξουν τη δασκάλα. Να γλιτώσουν από τούτο το βραχνά. Και κάποια στιγμή βρήκαν, έτσι νόμισαν, την κατάλληλη ευκαιρία.

Η δασκαλίτσα, που ούτε το όνομά της δε θέλησαν να κρατήσουν οι παλιοί, και που ούτε τη μέρα καλά καλά δεν μπορούσε να φτάνει εκεί κάτω στο χασίλι* γι αυτό που σήμερα το θεωρούμε αυτονόητο να υπάρχει στο κάθε σπίτι, τις νύχτες αναγκαζόταν να καταφεύγει στη λύση που ήξερε από τον τόπο της, το δοχείο νυχτός για να το πούμε ευγενικά. Το πώς μαθεύτηκε ετούτο το μυστικό στο χωριό, άγνωστο. Το θέμα είναι πως αυτό ακριβώς τους έδωσε την αφορμή που γύρευαν. Μαζεύουν το λοιπόν οι άντρες τις γυναίκες και μια και δυο τις στείλανε στο Αμελικό να πετάξουν έξω τη "βρομιάρα". Ποια λόγια αλλάχτηκαν εκεί; Τι προσβολές άδικες εισέπραξε το ξένο κορίτσι;

Ξεχείλισε η ψυχούλα της και όλα όσα είχε μαζεμένα ορμήσαν βίαια και σαλέψαν το μυαλό της. Θέλει και πολύ νομίζετε ο άνθρωπος να παραλοϊστεί; Τι απέγινε, κανείς δεν ξέρει. Το χωριό έθαψε στη σιωπή ετούτη τη θλιβερή ιστορία της πρώτης και τελευταίας δασκάλας του χωριού μας. Δεν ήθελαν να θυμούνται και να ντρέπονται για το κακό που της έκαναν. Ακόμη και το όνομά της θάφτηκε επιμελώς στη λήθη. «Αλησμονώ και χαίρομαι» που λέει και το τραγούδι. Τη λέγανε Μαγδαληνή; Ήτανε Κερκυραία;

Χρόνια μετά έψαξε να τη βρει ένας δάσκαλος του χωριού μας. Δεν τα κατάφερε. Ίσως το όνομα δεν ήτανε σωστό, ίσως ο τόπος της να ήταν άλλος. Ποιος ξέρει; Κι ένα βράδυ κάθισε και μου τα είπε όλα χαρτί και καλαμάρι, για τη Μαγδαληνή, ή όπως αλλιώς τη λέγαν. Να βγάλει το κρίμα από μέσα του. Και όπως μου τα μολόγησε έτσι κατά λέξη σας τα λέω κι εγώ. Να μη με βαραίνουν άλλο. Κι ας είναι τούτο το παραμύθι ένα μνημόσυνο για εκείνη την άτυχη κοπέλα που τόσο αδικήσαμε. Κι αδικήσαμε μαζί και όλα τα κορίτσια του χωριού μας που για χρόνια μετά ούτε που σκέφτονταν να πάνε να σπουδάσουν. Ποια τόλμαγε να περάσει τα ίδια;

Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που στις επόμενες γενιές δε συναντάμε Βλαχωρίτισσες μορφωμένες. Πέρασε πολύς καιρός κι οι πρώτες που το τόλμησαν χρειάστηκαν μεγάλο αγώνα να πείσουν τους δικούς τους πως κάνουν και τα κορίτσια για γράμματα. Κι ας είναι καλά κάποιοι φωτισμένοι δάσκαλοι που έπεσαν στο λαιμό των γονιών τους για να τους δώκουνε την άδεια. Στο μεταξύ πολλές τις έφαγαν τα γίδια, κι άλλες τα ξένα, κι άλλες κατέληξαν ψυχοκόρες σε πλουσιόσπιτα στην πόλη.

Κι όμως, είχε σπουδαίες γυναίκες το χωριό μας. Και άξιες. Άδικο για όλο τον τόπο που έτσι παραμελήθηκε η μόρφωσή τους. Άδικο και για τα παιδιά που μεγαλώσανε.

Και λέω κρίμα, που σε κείνο το γράμμα του πάτερ Κοσμά, που τόσο βοήθησε στην ανάπτυξη του σχολειού μας, δε βρέθηκαν και τα λόγια του για τις γυναίκες:

«Ίδια την έκαμεν ο Θεός την γυναίκαν με τον άνδραν, όχι κατωτέραν ».

Κι έμεινε έτσι η Βλαχωρίτισσα δεκαετίες σε θέση δεύτερη και κατώτερη. Το ίδιο και όσες ήρθαν εδώ νύφες από άλλα χωριά, που «αφέντη» έπρεπε ν αποκαλούν και το πιο μικρό σερνικό στο αντροσόι* τους. Κι ας ήταν και μωρό στις φασκιές, «αφέντη» πάλι του κραίνανε*.

Κι όμως, λίγο πιο πάνω από δω, χρόνια πριν, διακόσια και βάλε, έλαμψαν οι αντρογυναίκες του Σουλίου. Οι καπετάνισσες που έπιαναν καριοφίλι και πολέμαγαν καλύτερα κι από άντρες. Η Μόσχω η Τζαβέλαινα, η Χάιδω, η Λένη του Μπότσαρη. Και χρόνια πάλι μετά, στον πόλεμο του ‘40, οι Ηπειρώτισσες άφησαν άφωνο τον κόσμο όλο εκεί πάνω στις χιονισμένες πλαγιές της Πίνδου. Αλλά και πίσω, στα πολύ παλιά, από δω ξεκίνησε η Μολοσσή πριγκίπισσα Μυρτάλη, η μετέπειτα θρυλική Ολυμπιάδα, που γέννησε και γαλούχησε έναν Αλέξανδρο και τον έστειλε να κατακτήσει τον κόσμο. Ναι, τέτοιες γυναίκες βγάζουνε αυτά τα χώματα. Ίδιες με τη γη μας. Περήφανες σαν τα βουνά μας και δυνατές σαν τα ποτάμια μας.

Γι αυτό, σε τούτη τη γη, πρέπει να το αναφέρουμε, ίσα την είχανε παλιά τη γυναίκα σε αξία και μαζί τη λάτρευαν σύνναη* θεά με το μεγάλο Δία. Διώνη το όνομά της, η ηπειρώτικη σύλληψη του «θηλυκού» Διός, κατά πως λένε οι παλιές γραφές. Και χώρος της λατρευτικός ο αρχαιότερος της Ηπείρου, η Δωδώνη. Κόρη του Ουρανού και μάνα της Αφροδίτης. Γιατί έτσι έβλεπαν εκείνοι οι πρώτοι Ηπειρώτες τη γυναίκα. Με σοφία ουράνια και δημιουργό και γεννήτορα του ωραίου.

Πώς από τούτες τις θεές και τις αντρογυναίκες, καταντήσαμε ακόμη και το όνομα των γυναικών να στερήσουμε και Γιώργαινες, Κώσταινες και Ποστόλαινες* να τις βαφτίσουμε, είναι μεγάλη απορία. Κι άλλο τόσο περίεργο πόσα κατάφεραν τα τελευταία χρόνια τα κορίτσια του χωριού μας. Τόσα πολλά, που αστεία να φαντάζουνε στα μάτια μας όσα παλιά περνάγανε οι γυναίκες. Και να ρωτάμε δύσπιστα αν ήτανε αλήθεια.

Ναι, ποιος σήμερα μπορεί να το πιστέψει πως κάποτε διώξαμε από δω κακήν κακώς μία δασκάλα, απλά και μόνο γιατί ήτανε γυναίκα; Και ποιος θέλει να θυμάται πως το τρελάναμε εκείνο το κακόμοιρο κορίτσι; Κανείς, μα της χρωστάγαμε ετούτο το παραμύθι, μνημόσυνο πες και συγνώμη και εξομολόγηση όπως ταιριάζει στα αμαρτήματα.

Και τώρα που τα είπαμε κι αλάφρωσε η καρδιά μας, δε θα ντρεπόμαστε να λέμε πως μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια δασκάλα. Εδώ, στο Βλαχώρι, στο Αμελικό. Και θα τη λέμε Μαγδαληνή κι ας μη τη λέγαν έτσι, για να τιμάμε μέρες που είναι, το Γολγοθά που την ανεβάσαμε. Και το μεγαλοπαράσκευο, μαζί με τα πεθαμένα μας, ας της ανάβουμε ένα κεράκι. Να χαίρεται η ψυχούλα της και να μας συχωράει.

Μ αυτά και μ αυτά όμως πέρασε κι απόψε η ώρα. Και ένα ακόμη παραμύθι τέλειωσε. Κρίμα που δεν ταιριάζει να το κλείσω με το ζήσανε αυτοί καλά. Αρκεί όμως και φτάνει που σήμερα ζούμε καλύτερα.

Καλό ξημέρωμα και με υγεία να ξανανταμώσουμε. Να συνεχίσουμε να λέμε παραμύθια. Που παραμύθια δεν είναι . . .

_________________________________

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Οι ερμηνείες των λέξεων του τοπικού λεξιλογίου βασίστηκαν σε ανέκδοτη εργασία του Θεόφιλου Λαμπρίδη τον οποίο και ευχαριστούμε που μας την παραχώρησε.

*ψίχα = λίγο
*ρουτιά = ρούχα
*πααίνουμε = πηγαίνουμε
*τσι (πείτε) = της (πείτε)
*φερσίδια = τρόποι φερσίματος, συμπεριφοράς, τα φερσίματα
*συλλοή = συλλογή, σκέψη
*τσε δω, τσε κει = από δω, από κει
*απέ = έπειτα
*βιτσέλες = δοχεία για μεταφορά νερού
*αναγκαίο = τουαλέτα,
*μολογώ = ομολογώ, λέω
*χασίλι = χωράφι
*αντροσόι = η οικογένεια του συζύγου, του άντρα
*κραίνανε = λέγανε
*σύνναη = συν και ναός, λατρευότανε στον ίδιο ναό

*Γιώργαινες, Κώσταινες και Ποστόλαινες = Η γυναίκα του Γιώργου, του Κώστα, του (Α)Ποστόλη. Σύμφωνα με τα ηπειρώτικα έθιμα τις παντρεμένες γυναίκες τις φώναζαν με το όνομα του άντρα τους και όχι με τα δικά τους βαφτιστικά.

_________________________________

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η ιστορία της Μαγδαληνής είναι πέρα για πέρα αληθινή. Χρονικά τοποθετείτε λίγο μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, δηλαδή γύρω στα 1913 με 14. Κι ακόμη πιο τραγική από όσο το «παραμύθι» άφησε να φανεί. Όταν πρόσφατα ετούτη η διήγηση ήρθε στο φως, βρέθηκαν αρκετοί ντόπιοι να προσθέσουν ό,τι ο καθένας είχε ακούσει από τη γιαγιά του, και να συμπληρώσουν όλες τις λεπτομέρειες που ο χρόνος είχε ξεθωριάσει. Σύμφωνα λοιπόν με αυτές τις μαρτυρίες, τις νύχτες οι γυναίκες του χωριού κατσουλώνονταν ( κατσούλι θα πει κάπα με καπέλο) και πήγαιναν έξω από το Αμελικό βγάζοντας αλλόκοτες κραυγές και παριστάνοντας τους σεϊταναραίους (δηλαδή τους βρικόλακες). Όσο για το παραμύθι βασίστηκε στη διήγηση του δάσκαλου Θεόφιλου Λαμπρίδη που ήταν ο ίδιος που έψαξε να βρει τα ίχνη της Μαγδαληνής. Δυστυχώς δεν τα κατάφερε.

Στη φωτογραφίες ο δάσκαλος Θεόφιλος Λαμπρίδης

με τους μαθητές του. Εποχή 1968 - 1969

Κατάθεση στεφάνου στην πλατεία του χωριού, στο Μεσοχώρι.

Πίσω αριστερά διακρίνεται ο χώρος που κάποτε ήταν χτισμένο το Αμελικό.

Οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο του Ν. Υφαντή:

«Ο απόδημος Θεσπρωτός Χρυσόστομος Λ. Λαμπρίδης

και τα ευποιητικά του έργα.»

Ησυχία, η πόλη κοιμάται...

2011-01-24T13:28:00.000-08:00

Νυχτογραφίες. Όπως λέμε "ακτινογραφίες". Ξαγρυπνώντας πάνω από την άγνωστη πόλη που κοιμάται...

____________________________________________

Με πήρε ο ύπνος κι έγειρα στου ... καναπέ τα μαξιλάρια. Κουρασμένη από το ταξιδάκι της μέρας και με ανία αφόρητη από τις τηλεοπτικές σαχλαμάρες...

Ξύπνησα μέσα στην καρδιά της νύχτας και βρέθηκα εδώ που τώρα γράφω. Μπροστά στην ανοιχτή πόρτα της κουζίνας. Με το κρύο να κάνει αισθητή την παρουσία του. Και κάτω, μπροστά μου, τα νυσταγμένα φώτα της πόλης. Δεν είναι τα φώτα που με εντυπωσίασαν. Κοντεύει πια μήνας που τα βλέπω... Μα η απόλυτη ησυχία. Μόνο το ψυγείο γουργουρίζει πίσω μου. Και τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα, τακ τουκ...

Η πόλη όμως μια "ψεύτικη εικόνα". Κοιμάται ακούνητη και αμίλητη.

Αραιά και πού ακούγεται κάποιος μακρινός ήχος αυτοκινήτου ή μηχανής. Ίσα ίσα για να υπογραμμίζει την νεκρή εικόνα.

Και το σκοτάδι ρουφάει τον ορίζοντα ενώνοντας τα άλλα φώτα του στερεώματος με τα ηλεκτρικά φώτα των ανθρώπων. Ένα μπροστά μου ο ουρανός με τ' αστέρια του και η ναρκωμένη πολιτεία. Σςςςςςςςςςςςςς! Ησυχία να μην την ξυπνήσουμε.

Δεν ξέρω τι με πείραξε περισσότερο. Εκείνοι οι άνθρωποι που δεν ήξερα κανέναν τους; Δεύτερη χρονιά να ξεκινάω σε καινούριο σχολείο... Τι αντίθεση με τα είκοσι χρόνια στο ίδιο σχολείο της παλιάς γειτονιάς. Με τα φιλιά και τις αγκαλιές και τα καλαμπούρια. Άγνωστα πρόσωπα, άγνωστες φωνές. Άγνωστος και ο χώρος. Χωρίς μνήμες. Παγωμένη εικόνα κι αυτός...

Ή η «ερμηνεία» της άλλης εικόνας;

Ξύπνησα που λες μέσα στη νύχτα. Και τι άλλο να κάνω; Πόση ώρα να κοιτάω τα ακούνητα και βουβά φωτάκια; Έπιασα να σκαλίζω το ίντερνετ. Μια γάτα που ξενυχτάει και σκαλίζει το μόνο οικείο που της έμεινε... Και βρήκα το άρθρο για την Ακαδημία Πλάτωνος. Και τους Πακιστανούς τους άστεγους που την έχουν κάνει υπαίθριο σπίτι τους. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Τα σπίτια, ξέρετε, έχουν και καμπινέδες. Έχει πια μπόλικους, λέει, και η Ακαδημία του έρμου του Πλάτωνα.

Μια άρρωστη αίσθηση. Το κρύο; Κάτι που έφαγα και με πείραξε;

Μπα. Ήταν εκείνο με τον τούρκο. Κι ας σου είπα: άνθρωποι είναι κι αυτοί... Να είναι και να χαίρονται την πατρίδα τους και τη ζωή τους. Όχι να παντρεύονται τα κορίτσια μας. Τελικά δεν μπόρεσα να γλιτώσω από τα εθνικοπατριωτικά που μου μάθανε; Δεν μπόρεσα.
Και δε με φταίει που ο άνθρωπος είναι τούρκος. Ίδιο το ανακάτεμα από όλα τα μιξ. Ένα συνονθύλευμα που δεν έχει ιστορία... Τι θα γεννήσει; Θα γεννήσει;

Γέννησε. Ναι. Κι ας μην μπορείς εσύ να με παρακολουθήσεις. Πώς θα μπορούσες άλλωστε; Εδώ εγώ και ζαλίζομαι με τις διαδρομές αυτής της νύχτας. Μπροστά στην πολιτεία που τσιμπιέμαι να πιστέψω πως υπάρχει... και την οθόνη του υπολογιστή... Ένα πλάσμα θεϊκό. Η κόρη της παλιάς μου φιλενάδας. Και απίστευτες οι φωτογραφίες της στο φέις μπουκ. Μια νεαρή χορεύτρια σε πόζες που καταργούν τη βαρύτητα. Να πετάει. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Και μια γιαγιά από το ... Ζαΐρ...

Τι είναι όλα αυτά τα παιδιά; Πού ανήκουν;

Φωτάκια κι αυτά μέσα στη νύχτα. Της γης; Του ουρανού; Ποιος ξέρει; Ούτε και τα ίδια...

Το άλλο πλασματάκι το γνώρισα σαν ήρθα εδώ. Ετών τεσσάρων. Δεν έχω ξαναδεί πιο όμορφο κοριτσάκι. Με δύο ονόματα. Το ένα ξένο. Το άλλο του έλληνα παππού. Σήμερα έμαθα πως η άλλη γιαγιά είναι ... τουρκάλα! Κι ο μπαμπάς; Που τόσον καιρό τον ακούγαμε να μιλάει γερμανικά; Τούρκος λοιπόν.

Δυο φορές έφαγε ξύλο. Η μάνα της. Τούρκο; Να πάρει τούρκο; Τον πήρε...

Η μόνη; Σιγά......

Χτες που λες ανακάλυψα δυο τεράστιες γρατζουνιές στο αμάξι. Δώρο της καινούριας γειτονιάς. Τα αλβανάκια, μου είπες. Πριν μου πεις για τον τούρκο που πήρε την κόρη σου. Τα αλβανάκια; Αυτά τουλάχιστον ζούνε εδώ. Και μιλάνε ελληνικά.

Κι εκεί κάτω που εγώ νομίζω (κι εσύ ίσως... ) πως η πολιτεία κοιμάται, μια εικόνα νεκρή που είπα, γεννιέται αυτό το άγνωστο αύριο. Με παιδιά που δεν ξέρουμε πώς να τα πούμε. Και δεν ξέρουν κι αυτά πού ανήκουν.

Τελικά δεν είναι κάτι που έφαγα. Είναι αυτό το ηλίθιο τριζόνι. Τριιιιιιιι τριιιιιιιιιι μέσα στη νύχτα. Σταμάτησε και το γουργουρητό του ψυγείου. Και μόνο το τριζόνι ακούγεται.

Homa Educandus. Είναι ανορθόγραφο μου είπες. Θυμάσαι;

Ας είναι σου είπα. Μια ανορθογραφία. Που δε χωράει σε λεξικά.

Όπως δε χωράνε και τα παιδιά του σήμερα.

Πίτυς μούνη πάντων δενδρέων πανώλεθρος εξαπόλλυται. Το είπε ο Ηρόδοτος. Σημείωσες. Μπροστά στο μαυρισμένο κουτσούμπι του κήπου. Στην παλιά μας κουκουναριά που έκοψες και δεν πρόκειται να ξαναβλαστήσει.

Εκείνο όμως το κορίτσι βλάστησε. Και κάρπισε. Το μαύρο κορίτσι της τάξης μας.

Θυμάσαι; Που μπαίναμε στον ηλεκτρικό τσούρμο τα κοριτσόπουλα με τις στολές. Κι εκείνη μαζί μας. Κι έχασκαν οι επιβάτες. Τι θέλει μια μαύρη εδώ; Και κατάπιναν τη γλώσσα τους μόλις την άκουγαν να μιλάει. Ελληνικά. Μια ελληνίδα κι εκείνη. Μαύρη; Ναι. Μια μαύρη ελληνίδα. Πατέρας έλληνας. Μάνα από το Ζαΐρ...

Ποιοι είναι οι έλληνες; Ποιοι είναι οι μαύροι;

Εσύ κράτα το ερώτημα. Εγώ τη φωτογραφία. Της μικρής θεάς. Της ιπτάμενης.

Ο ωραίος καρπός του έρωτα! Όνομα ανθρώπου. Είπες. Ωραίος Καρπός. Πατρώνυμο: του Έρωτα! Φαντασία; Καθόλου. Αληθινό πέρα για πέρα...

Σςςςςςςς! η πολιτεία κοιμάται. Ησυχία! Άσε την πολιτεία να κοιμάται. Και να γεννάει.

Κι έπειτα, χαράματα, θα ακούω τη Φωτεινή να φεύγει. Να πηγαίνει κάτω στα τελωνεία. Να εκτελωνίσει όλους τους ρύπους. Η Φωτεινή με τις θάλασσες στα μάτια. Μη με χάνεις. Τελείως πεζά σου μιλάω. Για τη Φωτεινή που μένει στο υπόγειο. Από κάτω... Δεν ακούει. Δε μιλάει. Καθαρίστρια είναι. Στο λιμάνι της πόλης.

Στις οκτώ θα φεύγω κι εγώ. Για το σχολείο. Απέναντι από το λιμάνι. Και η πόλη θα καλημερίζεται φρεσκολουσμένη.

Γάλα. Μια κούπα ζεστό γάλα. Να ηρεμήσει το ταραγμένο μου στομάχι. Έχεις ποτέ ζεστάνει γάλα στο μπρίκι;

Τράβηξα μετά στο μέσα δωμάτιο. Στην κρεβατοκάμαρα. Δε χωρούσαν, ξέρεις, τα βιβλία... Μη με χάνεις. Τελείως πεζά και πάλι σου λέω πως δε χώραγαν τα βιβλία στις βιβλιοθήκες που έφερα. Μείναν βλέπεις αναγκαστικά στην Αθήνα τα ράφια. Κρεμασμένα στους τοίχους. Κι εδώ οι κούτες κλειστές στο πάτωμα για μέρες. Ώσπου το αποφάσισα. Μπήκαν τα λογοτεχνικά πάνω από τη ντουλάπα της κρεβατοκάμαρας. Από κει ξεκρέμασα το Τρένο με τις φράουλες. Του Ξανθούλη.

Να το διαβάζω τις νύχτες που η καινούρια μου πόλη θα κοιμάται. Να λιώνω την ψευδαίσθηση της ψεύτικης εικόνας.

Εκεί κάτω κάτι επιτέλους κουνήθηκε. Το μεγάλο σκουπιδιάρικο του δήμου.

Καληνύχτα Μαργαρίτα. Και καλό σας ξημέρωμα...

__________________________

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Γράφτηκε πριν λίγους μήνες. Για τη νέα μου πόλη. Μα παραμένει επίκαιρο. Δραματικά επίκαιρο.

Πάει για κλείσιμο η Μετεκπαίδευση;

2011-01-24T12:57:00.000-08:00

Με ιδιαίτερη ανησυχία διαβάσαμε στο σάιτ της ΔΟΕ τα ακόλουθα:

http://www.doe.gr/index.php?categoryid=17&p2_articleid=7720

Μετεκπαίδευση εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης - από Δ.Ο.Ε.

Δημοσιευμένο Πέμπτη 20 Ιανουάριος 2011

Αρ. Πρωτ.1668 - Αθήνα 20/1/2011

Προς 1) Την Υπουργό Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου - 2) Την Υφυπουργό Παιδείας κ. Εύη Χριστοφιλοπούλου - 3) Το Γ. Γραμματέα ΥΠ.Δ.Β.Μ.Θ. κ. Βασίλη Κουλαϊδή

ΚΟΙΝ: Συλλόγους Εκπ/κών Π.Ε.

Θέμα: Μετεκπαίδευση εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Κυρία Υπουργέ, Κυρία Υφυπουργέ, Κύριε Γ. Γραμματέα,

Το γεγονός ότι το ΥΠ.Δ.Β.Μ.Θ. δεν έχει, ως όφειλε, προκηρύξει ακόμη εξετάσεις επιλογής δασκάλων και νηπιαγωγών για φοίτηση στα Διδασκαλεία Δημοτικής Εκπαίδευσης, γεμίζει ανησυχία τους εκπαιδευτικούς για τις σκοπιμότητες της καθυστέρησης, καθώς και αγανάκτηση και οργή γιατί ενενήντα σχεδόν χρόνια λειτουργίας του θεσμού, με μεγάλα οφέλη για την εκπαίδευση, φαίνεται να γίνονται θυσία στο βωμό των περικοπών των δαπανών.

Είναι αδιανόητο, ιδιαίτερα σήμερα, που η χώρα μας βρίσκεται στη δίνη μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, αντί να επενδύουμε στην εκπαίδευση, να την αποδυναμώνουμε, χωρίς κανένα διάλογο, απλά στο βωμό της εξοικονόμησης πόρων.

Είναι απαράδεκτο, η ποιότητα και η επιστημονική και παιδαγωγική αναβάθμιση των γνώσεων των εκπαιδευτικών που, τόσα χρόνια, εξασφαλιζόταν με τη φοίτησή τους στη διετή εκπαίδευση των διδασκαλείων, να μην αφορούν την πολιτική ηγεσία του ΥΠ.Δ.Β.Μ.Θ. και να αντιμετωπίζονται ως μια ξεπερασμένη και ανάξια προβληματισμού διαδικασία.

Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. έχει καταθέσει προτάσεις που αφορούν στη μετεκπαίδευση, με στόχο την αναβάθμισή της, ώστε να ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των εκπαιδευτικών, διατηρώντας ταυτόχρονα και τον ακαδημαϊκό και ανεξάρτητο χαρακτήρα της.

Οποιαδήποτε απόφαση κατάργησης του θεσμού της Μετεκπαίδευσης θα αποτελεί εχθρική ενέργεια για τον κλάδο και την εκπαίδευση και θα συναντήσει την έντονη αντίδραση όλων των δυνάμεών του.

Καταθέτοντας εκ των προτέρων για ακόμη μια φορά τη θέση μας πως ο θεσμός της μετεκπαίδευσης πρέπει να συνεχιστεί και να αναβαθμιστεί, ζητούμε την άμεση προκήρυξη των εξετάσεων για τη διετή φοίτηση στα Διδασκαλεία και άμεση συνάντηση στην οποία θα συζητηθούν τα θέματα σχετικά με τη λειτουργία της μετεκπαίδευσης.

Εχθρική ενέργεια προς τον κλάδο μας; Με τελεσίγραφο κήρυξης πολέμου μοιάζει η ανακοίνωση. Αλλά... Υπάρχει ένα αλλά. Θα κηρύξει η ΠΑΣΚ πόλεμο σε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ;

Μας δουλεύουν;;;;;;

Ή νομίζουν δεν ξέρουμε ποιοι εισηγούνται τις προτάσεις; Και ποιοι είναι σύμβουλοι παρά τη υπουργώ;

Η ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ

2011-01-24T08:45:00.000-08:00

Αν είναι να πάρετε μέρος στις α - Ταξίες στη Σπηλιά του Κύκλωπα, χρεία μεγάλη να σας μιλήσω το συντομότερο δυνατό για την Κυκλώπεια. Όμοια που η Αριάδνη κάποτε έβαλε στα χέρια του Θησέα το μίτο. Σε σπηλιά κι εκείνος, σε σπηλιά κι εμείς. Ο μίτος λοιπόν εκ των ων ουκ άνευ. Και κατά που λέγαν οι παλιοί παραμυθάδες:

Κόκκινη κλωστή δεμένη

σε ανέμη τυλιγμένη

δώσε κλότσο να γυρίσει

και ο μίτος ν' αρχινίσει!

[...] Όταν ο Οδυσσέας έφτασε στο νησί του κύκλωπα Πολύφημου, έμελλε να ζήσει μια περιπέτεια φρίκης που δεν είχε το όμοιο της.

Καθότανε και κοίταζε ετούτον το θηριάνθρωπο, πού 'χε στη μέση το κούτελο ένα μάτι σα μαύρο φεγγάρι . Περιδιάβαζε την ατέλειωτη κατεβασιά της κεφαλής του, και τις ζαρωματιές της που κατέβαιναν σα ρέματα, και πάσχιζε να τηνε ξεχωρίσει από τους γύρω βράχους. Έκανε να κοιτάξει τα δέρματα των αυτιών του, και κατέβαζε τα μάτια σαν δαρμένο σκυλί. Κι όταν άνοιγε το στόμα του, όταν άνοιγε εκείνον τον καιάδα, χασμουρητά ρινόκερου και κροκόδειλου τον έκαναν να πισωπατά.

Αλλά σαν είδε σε λίγο το γιγάντιο εκτόπισμα ν' αρπάζει τα συντρόφια του δύο δύο, να τα χτυπά στην πέτρα σαν κουτάβια, να συντρίβουνται και να καταρρέουν τα κόκαλα τους με το σαλαγητό σπιτιού που θρουβαλιάζεται συθέμελο. σαν είδε να ρουφάει από το σπασμένο κρανίο τα μυαλά τους, σα νά 'πινε το γάλα καρύδας, τότε... Ε' τότε ήταν που του λύθηκαν τα μέλη. Χέρια, πόδια, μυαλό, γλώσσα, νεύρα, τά 'χασε ούλα. Και τα δόντια του να χτυπάνε σα βουρλισμένα κρόταλα.

- Τωώρα... βατάρισε. Τώρα ούτε η Αθηνά δε με σώνει. Ζάρωσε απόμακρα, καθότανε, και περίμενε χωρίς να περιμένει.

Και το μάτι του Κύκλωπα να λουχτουκιά ανάμεσα στα τσίνορα από φύλλα φραγκοσυκιάς. Και το στόμα του, λαγκάδα σκοτεινή, να ξερνοβολά ογκανητά, ερευγμούς, ανθρώπινα κρέατα και κρασιά.

- Ποσειδώνα μου, η χάρη σου. Τι πήγες και γέννησες! τραύλισε. Με ποια δράκαινα έσμιξες και τό 'καμες ετούτο το αμπλάκημα; Ετούτο το κολοσσαίον πανικού;

Εκοίταζε πολλή ώρα, και συλλογιότανε πάλι.

- Κι ακούς εκεί; Να τονε λένε Πολύφημο! Εξακουστό, δηλαδή, και φημισμένο στο ντουνιά. Αυτό δεν είναι όνομα, μπόγια μου. Αυτό είναι ο ανθός των ονομάτων. Σαν όλους τους δοξασμένους ανθρώπους της εποχής μου. Που τους ακούει ο κόσμος στα ράδια και στις εφημερίδες. Το όνομα του είναι τίτλος και κατάθεση της φήμης και της δόξας.

Ετότες ήταν που βρήκε το δικό του όνομα. Από ψυχολογία φόβου και εναντίωσης τού 'ρθε η έμπνευση για το δικό του όνομα, που θά 'λεγε στον Κύκλωπα, εάν τον ερωτούσε. Αφού αυτός είναι το άπαντο της φήμης, εγώ θα είμαι το τίποτα .

Εκεί τον εξεχώρισε ο Κύκλωπας ανάμεσα στο παραλοϊσμένο κοπάδι των συντρόφων του. Και τον ερώτησε.

- Και πώς σε λένε εσένα, λεβέντη μου; Που 'σαι και τσιρβελής.

Ο Οδυσσέας μάτιασε καρσί το χαλκωματένιο ταψί της μουσούδας του Κύκλωπα και αποκρίθηκε.

- Κανένα. Κανένα με φωνάζουνε, Κύκλωπα, η μάνα κι ο πατέρας μου, κι όλοι μου οι συντρόφοι.
Ούτις εμοί γ' όνομα. Ούτιν δέ με κικλήσκουσι
μήτηρ ηδέ πατήρ ήδ' άλλοι πάντες εταίροι.
Ο Κύκλωπας εγέλασε με τη σαγόνα, με τις πλάτες, και με την παραυτίδα του.

- Όνομα και τούτο. Ακούς Κανένας! Μα κι ο βλάκας στους βλάκες να ήσουνε, καημένε, κι ο βασιλιάς των ποντικών, θά 'χες ένα όνομα της προκοπής.

Ύστερα τα πράγματα επήρανε κατεβασιά ορυμαγδού. Ο Οδυσσέας έβλεπε και μέτραε. Μια βραδυά δύο συντρόφοι. Δύο βραδυές τέσσερες συντρόφοι. Τρεις βραδυές έξι συντρόφοι. Και τελευταίος εγώ, απόσωσε αχνός σαν την άχνα. Έτσι μου είπε.

Σαν τους αμερικανούς τό ‘μοιασα, όταν σκαρώνανε «τον πόλεμο των άστρων», συλλογίστηκε πικρόχολα. Θα ιδούμε στο τελεβίζιο όλο τον πλανήτη να γίνεται παρανάλωμα του πυρός, θα ευφρανθεί η ψυχή μας θέαμα, θα φωνάξουμε: ωραία! κι ύστερα θα πεθάνουμε κι εμείς. Τελευταίοι και με εικόνα.

Τότες ήρθε ο καιρός, για να μπει στο μυαλό του η Αθηνά. Ο καιρός, με την έννοια που το λέγανε οι έλληνες. Η κατάλληλη στιγμή, που αλλίμονό σου αν την αφήκεις και προσπεράσει.

Γιατί βρέθηκε σ’ εκείνη την πίεση, που έπρεπε να συμπιεστεί το ασυμπίεστο. Να στιφτεί το μάρμαρο.

Έτσι άρχισε ο μεγάλος αγώνας του Οδυσσέα. Ο μεγάλος αγώνας, ο Kampf, η μια από τις τέσσερες οριακές καταστάσεις του ανθρώπου, που λένε στη Φιλοσοφία της Ύπαρξης. Αλλά μήπως δεν το λέει κι ο Πλάτων; Ένθα δη πόνος τε και αγών έσχατος ψυχή πρόκειται.

Το μυαλό του εγίνηκε εκείνη η χιονοστιβάδα από τα δέκα χιλιάδες άρματα του Κόνιεφ και του Ζούκωφ, που εκατέβαιναν και ισοπέδωναν τα όρη.

Κουβαλάει το δυνατό κρασί από τα ασκιά・ μεθάει κουνουπίδι τον Κύκλωπα. περιμένει να βουλιάξει στον υδράργυρο του ύπνου. ξύνει με το μπαλταδάκι κοφτερά τη μύτη του παλουκιού・ τι παλούκι, δηλαδή, αυτό ήταν ολόκληρο κατάρτι. και ύστερα το καίει στη φωτιά.

Κι όταν ο Πολύφημος ξερνοβολά και ροχαλίζει, σα να κατρακυλάνε στη ροβόλα δέντρα ξερριζωμένα και χαλικωσιές, του το μπήγει στο μάτι μ' ένα ουααά! που το παλούκι έφτασε ως το μυαλό. Έτσι έκαμε τον κόκλη καίκο. Το μονόφθαλμο τυφλό.

Άχνιζε και καιγότανε και τσιτσίριζε το ξύλο και η σάρκα. Και η γλήνα του ασπραδιού περέχυνε ολάκερη την προσκαμουσιά του ανθρωποφάγου.

Ακκούμπησε στην άκρη της σπηλιάς ξεπνοημένος.

- Ούτε για να κυριέψω την Τροία δεν ίδρωσα τόσο! απόσωσε.

Και σαν μέρωσε η μέρα και χάραξε η αυγή, γατζώνεται αυτός και το κάθε συντρόφι ένα κριάρι στην κοιλιά, και ξαναβγαίνουν στο φως από τη γούφα της φοβερής κλεισμάρας. Σα να ξαναβγήκαν από την κόλαση. Όπως θα ιστορήσει σε μια παρακατιανή ραψωδία, τη Νέκυια.

Ο Κύκλωπας σκούζει, τινάζεται, βλαστημά, σπαρταράει. Χτυπιέται και παραγουλιάζεται απάνω στους βράχους, σαν ένα πελώριο χταπόδι, που μόνο ο πατέρας του με την τρίαινα θα δύνοταν να καμακώσει.

Ο Οδυσσέας δύο λιθοπέτια μακρυά, καβάλα στο καράβι του, σα νά 'τανε καβάλα στην ευνή της Κίρκης, γυρίζει και κοιτάει στο νησί. Βλέπει το μόστρο να ασπαίρεται, και με τις οιμωγές και τις βλαστήμιες του να ξεγδέρνει στα τυφλά τους δεκαέξι αέρηδες. Βάζει τότε τις δύο απαλάμες στο στόμα χωνί, και του φωνάζει.

- Εεεέ, Πολύφημε. Άτσαλε και χάχα! Αν σε ρωτήσουνε ποτές, ποιος σου πούλησε την άγρια τυφλομάρα στο φεγγί σου, που ένα τό 'χες και κείνο όρτσα, να τους ειπείς ο Οδυσσέας. Ο γιος του Λαέρτη. Ο καστροκαταλύτης...
Κύκλωψ, αι κέν τίς σε καταθνητών ανθρώπων
οφθαλμού είρηται αεικελίην αλαωτύν
φάσθαι Οδυσσήα πτολιπόρθιον εξαλαώσαι.
Την περιπέτεια την άρχισε ο Κανένας και την ετελείωσε ο Οδυσσέας. Η ιστορία αυτή στο νησί του Κύκλωπα είναι η ζωή του καθένα μας. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο κάθε άνθρωπος του μέλεται να ζήσει τη δική του Κυκλώπεια. Είτε στο ρόλο του Οδυσσέα, είτε στο ρόλο των συντρόφων. Όχι βέβαια του Κύκλωπα. Γιατί ο Κύκλωπας είναι ο λόγος της φύσης και ο ορισμός της μοίρας μας.

Ξεκινάμε τη ζωή μας ανυπόστατοι, αδοκίμαστοι, ανύπαρκτοι, ανώνυμοι. Ξεκινάμε μέσα στην οντολογική λήθη, και μέσα στην αδιαφανή ομίχλη της μέριμνας. Αυτή μας παλεύει, να μη δέσουμε δεσμούς συναγωγούς φιλίας με τη βαθύτερη ουσία της ύπαρξης μας. Ο καθένας μας ξεκινά με το όνομα Κ α ν έ ν α ς.

Αν ξεφύγουμε ετούτη την πανίσχυρη βαρυτική δύναμη, που μας τη φόρτωσαν οι θεοί, ο Δίας η Μέριμνα η Γη, φενάκη και δόλωμα, για να μη νιώθουμε άκοπα και χάρισμα το πολύτιμο νόημα της ίδιας της ζωής μας・ αν φτάσουμε να πληρώσουμε το ακριβό λύτρο που αξιώνει η φύση και η ουσία της ανθρώπινης μοίρας μας・ αν αλλάξουμε το μουσικό μας τρόπο, πηδώντας από τον απλοϊκά υποστασιακό στον αυθεντικά υπαρκτικό άνθρωπο, από τη φλογέρα του βοσκού στο φλάουτο του Μότσαρτ (Zauberflote), από το Man στην Existenz, από το Ούτις στο Οδυσσέας・ αν γίνει να κινήσουμε λειτουργικά τη διαλεκτική μας σχέση με το πρόβλημα της ουσίας και του βάθους της ζωής μας・ αν περπατήσουμε το βραχύ μας βίο έξυπνοι και εγρήγοροι, και όχι κοιμισμένοι και νεκροί που σαλαγιούνται σαν πρόβατα στο Γιοφύρι της Λόντρας ή στην οδό Πανεπιστημίου,
τότες έχουμε νικήσει το φοβερό Κύκλωπα και τη φυλακή της σπηλιάς του. Ελαξουργήσαμε την άμορφη και άσχημη πέτρα του Κανένας, και μέσα από το σκοτάδι της ανεβάσαμε στο φως τον άνθρωπο με όνομα. Ένα άγαλμα ορατό και ωραίο ωσάν το Δορυφόρο του Πολύκλειτου.

Ποιοι είναι οι σύντροφοι του Οδυσσέα; Είναι εκείνοι που ο καθένας τους είναι ένας Κανένας, και Κανένας θα μείνει. Μας είναι και θα μας μείνουν τόσο άφαντοι και άγνωστοι όσο και οι κάτοικοι του Λάγκος και της Μοζαμβίκης σήμερα, ή οι κάτοικοι της Σκυθίας και της Βαιτικής εχθές.

Οι σύντροφοι του Οδυσσέα είναι κάποιοι «ομογενείς», κατά την πονεμένη έκφραση του Μυριβήλη, που έζησαν στο χωριό και στον καιρό του Σολωμού, του Καποδίστρια, του Βενιζέλου, του Καβάφη, και όποιου άλλου μεγάλου και τιμημένα επώνυμου. Είναι οι χιλιάδες και μυριάδες άνθρωποι που έζησαν και βουλιάξανε άγνωστοι και ανώνυμοι για μας στην άπειρη λήθη του σύμπαντος.

Όμοια, όπως εβούλιαξε ο παπούς του παπού μου και η γιαγιά της γιαγιάς μου. Γνωρίζεις, τίμιε αναγνώστη, να μου ειπείς ποιο ήταν το όνομα της γιαγιάς της γιαγιάς σου; Την εσκέφθηκες ποτέ σου έστω και μία φορά; Που ημπορεί να ήταν έμορφη, σαν τη Μπαλατσινού! Πού το ξέρεις;

Ο Σολωμός όμως και ο Κολοκοτρώνης, ο Βενιζέλος ο Κάλβος, και οι άλλοι μεγάλοι και τίμιοι επώνυμοι είναι ο Κανένας που ενίκησε τον κύκλωπα της Μέριμνας, και καταστάθηκε να γίνει ο ένας με τ’ όνομα.

Είναι οι άνθρωποι, που, ένας ένας στο πόστο του, εκάμανε τον αγώνα και ζήσανε την αγωνία, που έκαμε και έζησε στην αρχή της Κυκλώπειας ο Κανένας, για να γίνει στο τέλος ο Οδυσσέας.
Δρόμος, ε!
Από τη Γκέμμα του Δημήτρη Λιαντίνη, κεφάλαιο Κυκλώπεια, σελ. 96 - 101

Τώρα λοιπόν γνωρίζετε για ποια Κυκλώπεια σας μιλάμε. Και σε ποια Σπηλιά Κύκλωπα βρισκόμαστε...

Και ανάλογα αποφασίζετε. Φεύγετε ή μένετε αναλαμβάνοντας ο καθένας την προσωπική του ευθύνη.

____________________________________

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Για το Δημήτρη Λιαντίνη, τον αρχιτέκτονα της Κυκλώπειας, μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο ιστολόγιο που του έχουμε αφιερώσει:

http://liantinis-o-daskalos-mas.blogspot.com

ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΠΑ

2011-01-24T06:50:00.000-08:00

Η σπηλιά του Κύκλωπα...

Και οι α - Ταξίες στη σπηλιά του.

Ποιος είναι ο Κύκλωπας; Πρόλαβε να μας τον παρουσιάσει ο Όμηρος.

Όσο για τις α - Ταξίες είμαστε εδώ για να τις διαπράξουμε! Κι εμείς κι εσείς...

Πού εδώ; Μα ακριβώς εδώ που "έζησε" και έδρασε ο Κύκλωπας. Ο Πολύφημος!

Και για να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη. Ο τόπος που βλέπετε είναι τα αρχαία Σύβοτα. Ο έρημος λιμήν του Θουκυδίδη και η Ηγουμενίτσα του σήμερα. Στα βάθος αχνοφαίνεται και η Κέρκυρα.

Ανάμεσα λοιπόν στη Θεσπρωτία και στην Κέρκυρα στέκει μια μικρή βραχονησίδα. Η μόνη που απέμεινε νησάκι από τα αρχαία Σύβοτα, αφού τα άλλα φρόντισε ο Καλαμάς να τα ενώσει πλέον με τη στεριά. Ονομάζεται Πρασούδι. Και η παράδοση του τόπου λέγει πως αυτό το βραχάκι είναι εκείνο που πέταξε ο Κύκλωπας στον πρώτο άτακτο της ιστορίας, τον Οδυσσέα τον πολυμήχανο!

Εδώ, στους λόφους της Ηγουμενίτσας, λένε οι ντόπιοι, ήταν και η σπηλιά του Κύκλωπα.

Εδώ, σε ένα λοφάκι της πρωτεύουσας της Θεσπρωτίας, ζω κι εγώ. Δεν είμαι ούτε ο Κύκλωπας, ούτε και ο Οδυσσέας. Είμαι ένας άνθρωπος που ζει τη δική του "Κυκλώπεια". Και ονειρεύεται τη δική του Ιθάκη.

Έφτασα στην Ηγουμενίτσα πριν από λίγους μήνες. Αν και το σωστό είναι να πω: επέστρεψα. Συνειδητά. Και με την ωριμότητα που δίνουν τα πρώτα -ήντα.

Γύρισα λοιπόν εδώ που ξεκίνησα. Κι αφού για σαράντα χρόνια περιπλανήθηκα στον κόσμο όλο. Ξεκινώντας από την Αθήνα, ταξιδεύοντας αργότερα στα πέλαγα και στους ωκεανούς και στα λιμάνια της Ευρώπης, της Αμερικής, της Αφρικής, της Ασίας. Κάποτε η στράτα μου με έβγαλε και στην προσφιλή γη της Κύπρου. Κι έπειτα πάλι Αθήνα. Με μικρές αποδράσεις τις μέρες των διακοπών και το μεγάλο πόθο να σιγοκαίει. Τον πόθο της φυγής.

Το καλοκαίρι επιτέλους φύσηξαν ούριοι άνεμοι. Και το σκαφάκι μου ήρθε κι έδεσε εδώ. Στην Ηγουμενίτσα. Μέχρι ο άνεμος να αλλάξει, κλεμμένη ατάκα από την αγαπημένη ηρωίδα των παιδικών μου χρόνων, τη Μαίρη Πόππινς, θα είμαι εδώ.

Κι ως τότε θα επιδίδομαι σε α - Ταξίες. Α - Ταξίες στη Σπηλιά του Κύκλωπα...

Δεν έχετε παρά να με ακολουθήσετε. Όλοι οι άτακτοι χωράνε στη Σπηλιά του Πολύφημου.

Οι άλλοι; Οι άλλοι είναι καταδικασμένοι να μην ιδούν ποτέ την Ιθάκη.

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ!

ΚΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΤΑΞΙΕΣ!