PINK FLOYD-THE WALL

Για όλη τη μαθητιώσα νεολαία που σήμερα παρήλασε ή δεν παρήλασε... Και για την ισορροπία της ψυχής.

Ομολογώ ότι την ιδέα την "έκλεψα" από το μπλογκ ενός ευαίσθητου ανθρώπου που μεγαλώνει τρία παιδιά.

http://margkan.pblogs.gr/2007/10/epeteiako.html

Όχι εκπαιδευτικού. Και χάρηκα που με αφορμή την επέτειο ανέβασε αυτό το τραγούδι. Γιατί δεν είναι όλοι οι γονείς αυτού του κόσμου σαν εκείνους τους οργίλους που βρίζουν στα τελεβίζια όποιο δάσκαλο τολμήσει να προβάλει προβληματισμό για τις παρελάσεις.

Το ακούτε κ. Ψωμιάδη; Δεν είναι όλοι (ευτυχώς) σ' αυτό τον τόπο με τα δικά σας μυαλά που γελοιοποιώντας τα πάντα βάλατε το μικρό σας ανήλικο κοριτσάκι να παρελαύνει δίπλα στη μεγάλη αδερφή του και τις τηλεοράσεις όλως τυχαίως να τραβούν τη σκηνή.

Αυτό δεν είναι τιμή προς τους ήρωες, είναι επίδειξη και εκμετάλλευση της επετείου για διαφήμιση και κατά τα αμερικάνικα πρότυπα πολιτικάντικη καμπάνια για τους ψήφους του μπαμπά.

Εμείς κύριε Ψωμιάδη δεν υποφέρουμε από αγκυλώσεις όπως κατηγορήσατε χτες τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ και στο πρόσωπό του όλους τους εκπαιδευτικούς της χώρας. Στο δικό σας λοιπόν "αμερικανισμό" απαντούμε με τους PINK FLOYD. Υπάρχει και η άλλη όψη, κ. Ψωμιάδη. Και είτε σας αρέσει είτε όχι, είναι η πλειοψηφούσα της κοινωνίας. Όσο και αν εσείς μετράτε για πολλά τα κουκιά που πήρατε και μηδενίζετε τη δύναμη ολόκληρων κομμάτων.

Και το σχολείο, βάλτε το καλά στο μυαλό σας, δεν είναι όργανο της άρχουσας τάξης. Δεν πρέπει να είναι. Και ειδικά το δημόσιο. Εκεί δηλαδή που φοιτούν τα παιδιά του λαού. Του ίδιου λαού που πολέμησε στα βουνά της Αλβανίας. Του ίδιου που σήμερα τιμούμε.

Αντίθετα οι φανφαρόνοι με τα χοντρά πορτοφόλια ούτε σε δημόσιο σχολείο στέλνουν τα παιδιά τους, ούτε καν στο στρατό αύριο. Με τον παρά τους και τον τσαμπουκά τους καταφέρνουν να πάρουν απαλλαγές για τα βλαστάρια τους και την ίδια ώρα σκούζουν υπέρ των παρελάσεων. Λες και υπήρξε ποτέ κανένας από αυτούς που να έπιασε όπλο όταν η πατρίδα κινδύνευσε.

Ή λες και ξεχνάμε ότι ετούτη η γιορτή είναι ενάντια στο φασισμό, σε όποιον τόπο και όποιον χώρο. Ενάντια σε όλους εκείνους που επιμένουν να μας βλέπουν σαν ένα γρανάζι του συστήματος. Ένα τούβλο, όνομα και πράγμα...

Μαουτχάουζεν - Φαραντούρη

Στο μιλιταρισμό που προσπαθούν να φυτέψουν στις τρυφερές καρδιές των παιδιών με τις παρελάσεις και τα εμβατήρια, με στρατιωτικά παραγγέλματα και την επιβολή της ομοιόμορφης στολής που σκοτώνει τη διαφορετικότητα και την ίδια ώρα ξεχωρίζει σε ψηλούς και κοντούς, σε έξυπνους και κουτούς, και για μερικούς σε καθαρόαιμους Έλληνες και σε "παιδιά ενός κατώτερου θεού", βροντοφωνάζουμε πως αυτή η γιορτή είναι για να θυμίζει στους ανθρώπους πόσο απαίσιο είναι το μούτρο του φασισμού όποια μουτσούνα και να του φορέσουν.

Κανείς δεν ξέρει πόσο ωραία είναι η αγάπη μας; Κανείς; Αυτή που αγαπά τον κάθε άνθρωπο απλά και μόνο γιατί είναι άνθρωπος... Αυτό και μόνο φτάνει.

Οι μαθητές ξεσηκώνονται

Σε αναβρασμό είναι και πάλι η μαθητική κοινότητα. Σε πολλά σχολεία άρχισαν καταλήψεις και σε αρκετές περιπτώσεις προχώρησαν κιόλας σε διαδικασίες συντονισμού και σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις.

Κι ενώ τα παιδιά για μια ακόμη φορά μας βάζουν τα γυαλιά, (αλήθεια, τι γίνεται επιτέλους με τη ΔΟΕ φέτος;) ξύπνησε το σύνδρομο του παιδονόμου σε ορισμένους εγκάθετους της διοίκησης. Η είδηση από το Ριζοσπάστη:

@@@

Νάτοι, πάλι, οι παιδονόμοι. Διευθυντάδες σχολείων κι άλλοι «καλοθελητές», πήραν τις «βέργες» να συμμορφώσουν, με το στανιό, τους «άτακτους» μαθητές. Τους μαλώνουν συνέχεια, τους βρίζουν σκαιώς, τους απειλούν διαρκώς, τους τιμωρούν σκληρά. Καλούν τον «μπαμπούλα» της αστυνομίας να τους φοβερίσει. Γιατί όλα αυτά; Επειδή, λένε, τα παιδιά αφήνουν τα μαθήματά τους και πάνε στις διαδηλώσεις. Α, μπα! Και γιατί κινητοποιούνται οι μαθητές; «Μύγα τους τσίμπησε» ξαφνικά και τρέχουν, σαν παλαβοί, στους δρόμους; Ετσι, «χωρίς αιτία και δίχως αφορμή», διαμαρτύρονται; Δεν υπάρχουν προβλήματα στα σχολειά τους, όλα να πάνε καλά στην εκπαίδευση και κινητοποιούνται «χάριν παιδιάς»; Μήπως το σχολείο τούς προσφέρει ό,τι χρειάζονται και η πολιτεία τούς διασφαλίζει όσα ονειρεύονται, αλλά είναι «κακομαθημένοι» και κάνουν «αταξίες»; `Η μήπως τους παρακινούν και τους παρασύρουν οι ΚΝίτες;

Μωρέ, για καθίστε καλά! Με ποιο δικαίωμα επιτίθεστε στα παιδιά μας; Τι σόι «εκπαιδευτικοί» είστε εσείς που βαλθήκατε ν' απονεκρώσετε το μυαλό, να βουλώσετε το στόμα, να τιθασεύσετε τη δίκαιη οργή, να πατάξετε την αγωνιστική ορμή, να σβήσετε τα οράματα της μαθητικής νεολαίας; Ποιος σας είπε ότι θέλουμε οι γιοι μας και οι κόρες μας να καταντήσουν όπως καταντήσατε εσείς, βολεμένοι σε μια θεσούλα, υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, υπάκουοι και βολικοί στο «γκουβέρνο», υποτακτικοί και δουλικοί στους αφεντάδες της κάθε εξουσίας; Καταλάβετέ το, επιτέλους. Οι μαθητές βγαίνουν στους δρόμους του αγώνα και επειδή έχουν απορρίψει το δικό σας «πρότυπο» αναξιοπρέπειας και υποταγής. Αν αυτό σας στενοχωρεί, ας προσέχατε.

Σταματήστε να αναμασάτε, σαν μηρυκαστικά ζώα, τη συκοφαντική τροφή που σας ταΐζουν οι εκάστοτε κυβερνώντες. Δεν είναι «άμυαλα» τα παιδιά που δεν ανέχονται οι φτωχοί γονείς τους να πληρώνουν «τα μαλλιοκέφαλά τους» για τα φροντιστήρια και τα «ιδιαίτερα». Δεν είναι «παρασυρμένοι» οι μαθητές που αγωνίζονται για πραγματικά δημόσια και δωρεάν Παιδεία, για ένα άλλο σχολείο που θα παρέχει αληθινή γνώση και ουσιαστική μόρφωση και θα διαμορφώνει αξιοπρεπή και περήφανο χαρακτήρα. Δεν είναι «τεμπέληδες και ρεμπεσκέδες» όταν απαιτούν να κάνουν το μάθημά τους, χωρίς να λείπουν καθηγητές, βιβλία, αίθουσες, εργαστηριακός εξοπλισμός. Δεν είναι «τρομοκράτες» όσοι αρνούνται να υποταχθούν στην άθλια πραγματικότητα της εκπαίδευσης και παλεύουν να την ανατρέψουν...

Ναι, ο αγώνας των μαθητών είναι πολιτικοποιημένος, γιατί πολιτική είναι η αιτία των μεγάλων προβλημάτων στην Παιδεία και μόνο πολιτική μπορεί να είναι η οριστική λύση τους. Υπάρχουν, βεβαίως, διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές και πολιτικές προσεγγίσεις ανάμεσα στα παιδιά που αγωνίζονται. Ομως, στην πάλη είναι όλοι μαζί. Κρατώντας ο καθένας τούς προβληματισμούς και τις ιδέες του, συμπορεύονται συλλογικά. Οι αποφάσεις για πολύμορφες κινητοποιήσεις λαμβάνονται σε Γενικές Συνελεύσεις, όπου διαλέγονται, ανοιχτά, ήρεμα, γόνιμα και πειστικά. Κι είναι αυτό ένα σημαντικό και ωφέλιμο «αγωνιστικό μάθημα» που προσφέρουν οι μαθητές στους ίδιους τους δασκάλους τους και σ' όλη την κοινωνία. Οσοι δεν το μελετήσουν, θα χάσουν κι όσοι το απορρίψουν, θα χαθούν...

@@@

Πρωτοβουλία κατά των Παρελάσεων

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΑΧΑΪΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΙΚΩΝ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ

Αναδημοσίευση από Παρεμβάσεις

Παρέλαση, μια επινόηση του Φρειδερίκου της Πρωσίας όταν ήταν υπό διαμόρφωση τα εθνικά κράτη, που αποθεώθηκε στη χιτλερική Γερμανία, ενώ στην Ελλάδα είναι εισαγόμενη από τον Μεταξά και το εθνικό πρόταγμα της δικτατορίας του.

Από τότε, γενεές και γενεές παρατάσσονται σε γραμμές με το γνωστό ιεραρχικό, μιλιταριστικό μοντέλο, που απαιτεί ομοιομορφία, τους άριστους να προηγούνται και τους υπόλοιπους χωρισμένους σε φύλα, ύψη, ικανότητα ρυθμού βηματίζοντας υπό τους άχαρους ρυθμούς των τυμπάνων και των εμβατηρίων και χαιρετίζοντας επισήμους που διακρίνονται σε εξέδρα, προκειμένου να αναπαραχθεί συνείδηση ξενοφοβική, ρατσιστική και ταυτότητα εθνικόφρονη.

Είναι τραγελαφικό ότι ακόμη και σ ' αυτό το «προνόμιο» υπάρχουν αποκλεισμοί μαθητών, όταν αυτοί δεν έχουν το ανάλογο παράστημα ή τα απαιτούμενα ελληνορθόδοξα πιστοποιητικά. Ενώ, από την άλλη όσοι επιλεγούν, ή όλοι οι μαθητές σε περιπτώσεις ολιγάριθμων σχολείων, δεν έχουν την ελευθερία της άρνησης στην παρέλαση. Κάτι που ισχύει και για τους καθηγητές φυσικής αγωγής (βλ. πειθαρχική δίωξη της καθηγήτριας Ρωμανού Φ. που δεν θέλησε να παρελάσει).

Τι προσδοκούν κοινωνία και κράτος από τις παρελάσεις; Μαθητές και γονείς ίσως το βλέπουν σαν μια ευκαιρία να αισθανθούν περήφανοι για κάτι, αφού κοινωνικά το αίσθημα αυτό είναι πλέον δυνατό μόνο κατ΄επίφαση μέσα από ανάλογες εκδηλώσεις .

Είναι γεγονός επίσης πως απέχει χιλιόμετρα από την απόδοση των ευσήμων και των τιμών σε ήρωες και αγωνιστές. Αυτούς μπορούμε να τους τιμούμε χωρίς τυμπανοκρουσίες και βηματισμούς μέσα από άλλες φόρμες και με άλλο περιεχόμενο, αναζητώντας πρώτα απ΄όλα την ιστορική αλήθεια και καλλιεργώντας την ιστορική συνείδηση και γνώση σε ένα μάθημα ιστορίας περισσότερο κριτικό, ερευνητικό και ανυπόκριτο.

Το κράτος από την πλευρά του ανατροφοδοτεί και διαιωνίζει την αναχρονιστική και παρωχημένη αισθητική της παρέλασης, με σκοπό να διατηρήσει τα σύμβολα της εθνικής ιδεολογίας, των δήθεν εθνικών συμφερόντων την ίδια στιγμή που η παγκοσμιοποίηση της αγοράς, τα «ιδεώδη» των πολυεθνικών εταιριών για το κέρδος και οι αρνητικές της συνέπειες θριαμβεύουν, την ίδια στιγμή που η ιστορία είναι δεμένη στα μάγια των ισχυρών και των κυρίαρχων.

Και τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, διανύουμε μια ιστορική συγκυρία, που λόγω της συρροής ανθρώπων από διάφορα μέρη, ένα δέκα περίπου τοις εκατό (10%) των μαθητών που παρακολουθούν το ελληνικό σχολείο είναι παιδιά μεταναστών από διαφορετικές χώρες και ηπείρους. Οι κοινωνίες, ως εκ τούτου χρειάζεται να αξιοποιούν και να εμπλουτίζονται από τα πολυπολιτισμικά στοιχεία και κρίνεται αναγκαίο τα σύμβολα να μην χωρίζουν αλλά να συνδέουν τους ανθρώπους και τους λαούς.

Στους κόλπους της κοινωνίας και της πολιτικής οι απόψεις πάνω στο θέμα διίστανται άλλοτε από σκοπιμότητες και άλλοτε από ελαφρά πίστη σε μύθους. Ωστόσο το ζήτημα, αν και όχι μείζον (κάτι που φανερώνεται από το γεγονός ότι σύγχρονα κράτη που δεν «παρελαύνουν» , προκαλούν ή εμπλέκονται σε πολέμους) για την ποιότητα και το χαρακτήρα της παιδείας, είναι πάντα επίκαιρο και από κάποια διάσταση επείγον να τεθεί και να αμφισβητηθεί με λόγο και δράση, αν θέλουμε ένα σχολείο για όλους, ελεύθερο από διαχωρισμούς και προκαταλήψεις.

Προς την κατεύθυνση αυτή κινούμενοι, και ευτυχώς όχι μόνο εμείς, επιζητούμε να βάλουμε ένα φρένο στην έκπτωση της ιστορίας, να αναχαιτίσουμε την ανοδική πορεία του εθνικισμού και να διεκδικήσουμε την κατάργηση των παρελάσεων.

Καλούμε τους συναδέλφους όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης και τις συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στη δημόσια εκπαίδευση να στηρίξουν την προσπάθειά μας. Η συλλογή υπογραφών είναι ο τρόπος που επιλέξαμε ώστε να ακουστεί η αντίθεσή μας σε ό,τι προσπαθεί να μας «φοβίσει» και να μας χαλιναγωγήσει.

ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

ΠΟΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥΣ,

ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ,

ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Τα χάλια μας

Η είδηση από την εφημερίδα Έθνος:

Εκπαιδευτικός ξεγύμνωσε μαθητή στην τάξη!

Εκπαιδευτικός κατέβασε το παντελόνι και το εσώρουχo μαθητή της πρώτης τάξης του Δημοτικού, σε σχολείο του Ρεθύμνου, μπροστά στα μάτια των έκπληκτων συμμαθητών του.

Το γεγονός πήρε έκταση και ενημερώθηκε άμεσα ο διευθυντής του σχολείου και μετά ο διευθυντής της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, κ. Γιάννης Κουτάντος.Ο ωρομίσθιος εκπαιδευτικός, μετά τις απαραίτητες εξηγήσεις, υπέβαλε την παραίτησή του στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, δηλώνοντας ταυτόχρονα μετανιωμένος για το γεγονός.

«Προχθές το μεσημέρι πέρασε ο πατέρας του παιδιού και μου κατήγγειλε το γεγονός, το οποίο γνώριζα ήδη. Εγώ έδωσα εντολή στον διευθυντή του σχολείου, ο οποίος είχε ξεκινήσει τη διαδικασία καλώντας τον εκπαιδευτικό να δώσει εξηγήσεις», σημείωσε ο κ. Κουτάντος, μετά τη δημοσιοποίηση του γεγονότος. «Ο εκπαιδευτικός είναι ωρομίσθιος και κάνει το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής. Προφανώς, νόμιζε ότι βρίσκεται σε κάποιο θέατρο και κάποια πράγματα που μπορεί να επιτρέπονται εκεί μπορεί να επιτρέπονται και στα σχολεία. Ηρθε μετανιωμένος και ζητούσε το τηλέφωνο του πατέρα για να ζητήσει συγνώμη. Με διαβεβαίωσε ότι ήταν μία άτυχη στιγμή γι αυτόν και ότι δεν περίμενε να υπάρξει τέτοια αντίδραση. Εθεσε την παραίτησή του στη διάθεσή μου», προσέθεσε.

Ο εκπαιδευτικός δήλωσε πως δεν ήταν στις προθέσεις του να τιμωρήσει τον μαθητή, αλλά ότι έπαιζαν όλοι μαζί και θεώρησε ότι δεν ήταν κακό αυτό που έκανε. Οπως ήταν φυσικό, οι γονείς του μικρού μαθητή θορυβήθηκαν, ενώ και η τοπική κοινωνία έχει καταδικάσει το γεγονός, αφού σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για σωστή τακτική από έναν εκπαιδευτικό.

Ηδη, ο εκπαιδευτικός έχει μετακινηθεί σε άλλο σχολείο και θα τεθεί υπό την επίβλεψη των αρμοδίων, ώστε να μην υπάρξει στο μέλλον ανάλογο περιστατικό.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΡΕΚΛΑΚΗ

___________________________

Σχόλιο

Το θέμα δεν είναι τι νόμιζε και τι δε νόμιζε αυτός ο θου κύριε φυλακή τω στόματί μου... αλλά που τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας νομίζουν ότι στο χώρο του δημοτικού σχολείου μπορεί να παρελαύνει ο κάθε πικραμένος και να παριστάνει τον εκπαιδευτικό χωρίς να έχει παιδαγωγική κατάρτιση. Ή ότι μπορεί με ωρομισθίους να λειτουργήσει σχολείο.

Προφανώς από όσα διαβάσαμε περί θεατρικής αγωγής, το επεισόδιο έγινε στη ζώνη του Ολοήμερου... που τρομάρα στα παντζάκια μας το λέμε και σχολείο. Και χρειάζονται τέτοια φρικαλέα περιστατικά για να αποκαλύψουν το τι πραγματικά συμβαίνει μ' αυτά τα πάρκινγκ για παιδιά εργαζομένων γονιών.

Άκου τον μετακινήσανε! Γιατί παρακαλώ δεν τον απολύσανε; Πρόσβαλε ή δεν πρόσβαλε τη γενετήσια αξιοπρέπεια ενός ανήλικου; Τραυμάτισε ανεπανόρθωτα την ευαίσθητη ψυχούλα του ναι ή όχι; Τι δουλειά έχει ένας τέτοιος άνθρωπος κοντά σε παιδάκια; Βάζουμε μωρέ το λύκο να φυλάει τα πρόβατα; Ξεβράκωσε το παιδάκι κι εμείς κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε περί τίνος πρόκειται; Τι άλλο έπρεπε να του κάνει για να ξυπνήσουμε;

Για τη Μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ
ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ Δ.Σ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ '' ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ '' ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ

Χωρίς περίσκεψιν , χωρίς λύπην , χωρίς αιδώ
μεγάλα και υψηλά έκτισαν γύρω μου τείχη
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ .
Άλλο δεν σκέπτομαι : τον νου μου τρώγει αυτή η τύχη
Διότι πράγματα πολλά έξω να κάνω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πως να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως με έκλεισαν από τον κόσμον έξω

Κ. Π. Καβάφης : Ποιήματα

Το άνοιγμα του ασφαλιστικού αποτελεί σήμερα μία από τις πρώτες και σημαντικότερες προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης. Δρομολογούνται σημαντικές εξελίξεις που αφορούν τη ζωή και το μέλλον πολλών γενιών εργαζομένων μαζί και το δικό μας ως εκπαιδευτικών. Η σημερινή κυβέρνηση ακολουθώντας τα βήματα των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων της χώρας στη δεκαετία του 90 και του 2000 φιλοδοξεί να είναι αυτή που θα δώσει το συντριπτικό χτύπημα στο σύστημα της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης. Ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο που χάραξαν οι νόμοι Σιούφα και Ρέππα , με τις βαθιά αντικοινωνικές επιλογές τους , ανοίγει σήμερα έναν καινούργιο κύκλο επιθέσεων σ' ένα από τα σημαντικότερα και ιστορικότερα κοινωνικά δικαιώματα που κατάφερε ο κόσμος της εργασίας με τους αγώνες του.

Η δημόσια κοινωνική ασφάλιση ως καθολικό δικαίωμα δεν είναι για μας διαπραγματεύσιμη. Παλεύουμε μόνο για τη διεύρυνση των κατακτήσεων μας και όχι φυσικά για την ανατροπή τους. Ξεκινώντας απ' αυτή την αφετηρία στο θέμα του ασφαλιστικού διαλέγουμε με ποιον θα πάμε και ποιον θ' αφήσουμε. Θα πάμε με την υπεράσπιση του δικαιώματός μας στη δημόσια κοινωνική ασφάλιση και θ' αγωνιστούμε γι' αυτό. Δεν θα πάμε στο τραπέζι του ψευδεπίγραφου κοινωνικού διαλόγου.

Είναι γνωστό ότι στη δεκαετία του ' 90 με την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού στο πολιτικό επίπεδο δρομολογήθηκαν μια σειρά συντηρητικές αλλαγές (αναδιαρθρώσεις) στο χώρο της οικονομικής παραγωγής , των εργασιακών σχέσεων και της κοινωνικής προστασίας. (προώθηση της λεγόμενης ελαστικής εργασίας με παράλληλη συρρίκνωση της σταθερής και μόνιμης δουλειάς, μείωση του κόστους της εργασίας , απελευθέρωση των απολύσεων , ιδιωτικοποίηση μιας σειράς κρίσιμων κοινωνικών λειτουργιών).Στα πλαίσια αυτών των αλλαγών το ασφαλιστικό σύστημα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο , στους κόλπους της Ε.Ε, με την ψήφιση της συνθήκης του Μαάστριχτ τα ασφαλιστικά συστήματα θεωρούνται ένα περιττό βάρος που θα πρέπει να τα ξεφορτωθούν για να επιτευχθούν οι στόχοι της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της μείωσης των ελλειμμάτων. Όλα αυτά όσο και αν γίνεται προσπάθεια ν' ακούγονται θετικά (βοηθούσης και της χοντρομμένης προπαγάνδας των καθεστωτικών Μ.Μ.Ε) στην πραγματικότητα σημαίνουν το ανελέητο χτύπημα των κοινωνικών δικαιωμάτων. Μειώσεις μισθών και συντάξεων, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης πέρα από κάθε δυνατότητα ανθρώπινης αντοχής , παροχή ''κινήτρων'' και για εργασία μετά τη σύνταξη και προπαντός άνοιγμα του δρόμου στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες να εκμεταλλευτούν το κενό που θα δημιουργήσει η ανατροπή του συστήματος της δημόσιας ασφάλισης. Οι ανθρώπινες ανάγκες αντιμετωπίζονται σαν απλά λογιστικά μεγέθη και επιμελώς αποκρύπτονται οι ευθύνες της εργοδοσίας και του κράτους στην πρόκληση της κρίσης στα ασφαλιστικά συστήματα. Η αποκαλούμενη ''επίλυση του ασφαλιστικού '' πάλι εμφανίζεται σαν μια λογιστική τακτοποίηση δημοσιονομικών μεγεθών , πίσω από τα οποία κρύβεται η κοινωνική συντριβή γενεών εργαζομένων. Στον ίδιο δρόμο βρίσκονται και ο ΟΟΣΑ και οι εκθέσεις διαφόρων ''ανεξάρτητων '' εμπειρογνωμόνων (έκθεση Σπράου , επιτροπή Αναλυτή) που τα συμπεράσματά τους και οι προτάσεις τους σοκάρουν με την κοινωνική τους αναλγησία.

Συχνά ακούγεται ότι για την κρίση στα ασφαλιστικά συστήματα ευθύνεται το δημογραφικό πρόβλημα. Η γήρανση του πληθυσμού. Πολλές επίσημες εκθέσεις αναφέρουν το δημογραφικό ως μόνη και αποκλειστική αιτία για την κρίση της κοινωνικής ασφάλισης. Η επίκληση όμως του δημογραφικού προβλήματος κατ' αυτό τον τρόπο είναι το πέπλο που σκεπάζει τις σοβαρές ευθύνες κράτους και εργοδοτών που ποτέ δεν πλήρωσαν αυτά που τους αναλογούσαν στα ασφαλιστικά ταμεία. Έτσι ακόμα και όταν το κράτος υποχρεώνεται από τη νομοθεσία που το ίδιο έχει ψηφίσει να χρηματοδοτήσει τα ταμεία (π.χ ν 3029/02 αρ. 4 για κρατική χρηματοδότηση του Ι.Κ.Α ίση με το 1% του Α.Ε.Π ) τα ασφαλιστικά ταμεία δεν χρηματοδοτήθηκαν ποτέ με τα ποσά που έπρεπε να πάρουν από το κράτος. Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα δαπανά το χαμηλότερο ποσοστό δαπανών σ' όλη την Ευρώπη για το ασφαλιστικό σύστημα. Η μη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος δεν είναι απλά ένα λάθος είναι μια πολιτική επιλογή που ανοίγει το δρόμο για την ιδιωτικοποίησή του.

Νωπές είναι ακόμα οι μνήμες από την καταλήστευση των ταμείων που εξελίχθηκε την περασμένη άνοιξη από στελέχη του κυβερνώντος κόμματος διορισμένα στη διοίκηση τους. Όλα αυτά δεν αποτελούν παρά την κορυφή του παγόβουνου. Τα αποθεματικά των ταμείων δεν ληστεύονται για πρώτη φορά. Δεκαετίες τώρα τα χρήματα των ασφαλισμένων αποτέλεσαν το φτηνό χρήμα που χρησιμοποιούνταν από το κράτος και το κεφάλαιο στις δραστηριότητές τους με επιτόκια χαμηλότερα από τον πληθωρισμό. Τα ελλείμματα δεν προέκυψαν από το πουθενά. Γι αυτό και δεν πρέπει ν' ανεχτούμε όλους αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα να προτείνουν ''λύσεις'' για την ''αντιμετώπισή'' του. Δεν πρέπει να τους ανεχτούμε να σχεδιάζουν ''μεταρρυθμίσεις'' του συστήματος που δεν είναι τίποτε άλλο παρά προσπάθειες οριστικού ενταφιασμού του.

Κάτω από το βάρος των συντηρητικών αλλαγών διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο κοινωνικής προστασίας , όπου η ασφάλιση από συλλογικό κοινωνικό δικαίωμα που προσφέρεται από το κράτος μετατρέπεται σε ατομική υποχρέωση του ίδιου του εργαζόμενου. Ο ίδιος ο χαρακτήρας της κοινωνικής ασφάλισης αλλάζει. Από μηχανισμό σχετικής αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου υπέρ των εργαζομένων που ιστορικά διαμορφώθηκε μια ολόκληρη εποχή (αυτό που ονομάστηκε περίοδος του κράτους πρόνοιας) σήμερα μετατρέπεται σε μηχανισμό στήριξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Το υπό διαμόρφωση μοντέλο θα λειτουργεί σε ανταποδοτική βάση , τα χρήματα των ταμείων θα κεφαλαιοποιούνται και άρα η βιωσιμότητα θα είναι εξαρτημένη από τις διακυμάνσεις της χρηματιστηριακής κεφαλαιαγοράς. Θα είναι στηριγμένο πάνω στην ιδιωτική ασφάλιση στην οποία θα εξωθείται ο ασφαλισμένος καθώς το ποσό που θα προσφέρεται ως κρατική σύνταξη δεν θα επαρκεί για την επιβίωσή του.

Πάνω από μια δεκαπενταετία εδώ στην Ελλάδα το ασφαλιστικό παραμένει ανοιχτό. Η κινδυνολογία των ελλειμμάτων σε επίπεδο προπαγάνδας δίνει και παίρνει. Όχι ότι αυτά δεν υπάρχουν αλλά γιατί γίνεται οτιδήποτε για να παραμείνουν και να μεγαλώσουν , προκειμένου να χρησιμοποιούνται ως πολιορκητικός κριός για την ανατροπή των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων. Το έλλειμμα των ταμείων είναι κοινωνικό και πολιτικό, όχι λογιστικό. Είναι έλλειμμα μιας πολιτικής που θα έχει στο κέντρο της τον εργαζόμενο άνθρωπο και τις ανάγκες του. Στην αντίθετη κατεύθυνση ο νεοφιλελευθερισμός έχοντας στο κέντρο των επιλογών του το κέρδος θεωρεί τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση περιττή και επιζήμια. Από τις αρχές της δεκαετίας το ' 90 νόμοι ακολουθούν ο ένας τον άλλο και ο καθένας δίνει κάποια σημαντικά χτυπήματα στο σύστημα αφήνοντας τον άλλο να συνεχίσει εκεί που αυτός δεν μπόρεσε να προχωρήσει.

Με τους νόμους αυτούς (1902 /90 , 1976/91 , 2084/92 , 3029/02 ) :

• καταργήθηκε η 35ετία , 25ετία και η 15ετία ως καταληκτικό όριο συνταξιοδότησης και εξαρτήθηκαν από αυξημένα όρια ηλικίας , φτάνοντας ως τα 65 το όριο συνταξιοδότησης. Στη θέση της 35ετίας ως καταληκτικό όριο μπήκαν τα 37 χρόνια δουλειάς.


• Άλλαξε ο τρόπος υπολογισμού της σύνταξης και από 80% του μισθού του τελευταίου χρόνου , υπολογίζεται τώρα στον τελευταίο μέσο όρο της τελευταίας πενταετίας. Επίσης η επικουρική σύνταξη δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη από το 20% της κύριας σύνταξης.


• Υπό το πρόσχημα της ομαλής ένταξης όλων των ασφαλισμένων στο σύστημα υιοθετήθηκε η διασπαστική τακτική του ''διαίρει και βασίλευε'' Οι ασφαλισμένοι χωρίστηκαν σε τρεις βασικές κατηγορίες και ανάλογα τους αφαιρέθηκαν δικαιώματα. Απελπιστική χειροτέρευση των όρων συνταξιοδότησης έχουμε για την τρίτη κατηγορία ασφαλισμένων, αυτών που διορίστηκαν μετά την 1/1/1993.


• Στους δημοσίους υπαλλήλους επιβλήθηκαν νέες εισφορές , όπως αυτή υπέρ του ΙΚΑ για τους νεοπροσλαμβανόμενους. Ο ν. 1902 /90 θεσμοθετεί την εισφορά υπέρ της κύριας σύνταξης. Ενώ με τον νόμο 2084/92 επιβλήθηκε η καταβολή ασφαλιστικών εισφορών στο σύνολο των Δημοσίων Υπαλλήλων που έχει διαμορφωθεί στο 6,67%.

Παίρνοντας η σημερινή κυβέρνηση τη σκυτάλη από την προηγούμενη εκσυγχρονιστική του κ. Σημίτη ετοιμάζει έναν καινούργιο γύρο επίθεσης στη δημόσια κοινωνική ασφάλιση. Η πολιτική της έχει ουσιαστική συνέχεια μ' αυτή της προηγούμενης εκσυγχρονιστικής γι' αυτό άλλωστε διεκδικεί την εφαρμογή του νόμου 3029/02 στο καίριο ζήτημα της ενοποίησης των ταμείων. Αιχμή του δόρατος της νέας αντιασφαλιστικής επίθεσης είναι η περίφημη ''επιτροπή σοφών'' μ' επικεφαλής τον πρώην πρόεδρο του Σ.Ε.Β Ν. Αναλυτή. Η επιτροπή σοφών με τα πορίσματά της και τις δηλώσεις της Μ.Μ.Ε του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου , προδιαγράφει τις κατευθύνσεις της κυβερνητικής μεταρρύθμισης στο ασφαλιστικό:

• Κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και αναθεώρηση της λίστας για τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Η κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων είναι μέτρο που βλάπτει ιδιαίτερα τις εργαζόμενες γυναίκες αφού μπορεί να παρατείνει την παραμονή τους στην εργασία μέχρι και 17 χρόνια. Το μέτρο αυτό παίρνεται με πρόσχημα την ευρωπαϊκή νομοθεσία σχετικά με την ισότητα υποχρεώσεων των δύο φύλων.


• Αλλαγή του τρόπου υπολογισμού της σύνταξης από την καλύτερη πενταετία της τελευταίας δεκαετίας είναι σήμερα στην τελευταία δεκαετία ή δεκαπενταετία ή και στο σύνολο ακόμα του εργασιακού βίου. Πρόκειται για μια επιλογή που μετατρέπει τη σύνταξη σ΄ένα επίδομα κρατικής φιλανθρωπίας.


• Εθελοντική παράταση του εργάσιμου βίου ακόμα και μετά το 65ο ή 67ο έτος με κίνητρα την αύξηση της σύνταξης και τη μερική απασχόληση.


• Ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων όπως αυτή είχε προβλεφθεί με τον νόμο 3029/02. Η ενοποίηση θα σημάνει και ενοποίηση και των συντάξεων προς τα κατώτατα όρια φυσικά.


• Επαναφορά του νόμου Σιούφα με τον οποίο προβλέπονταν η συνταξιοδότηση στα 60 και 35 χρόνια δουλειάς αντί για 58 και 35 χρόνια που ισχύει σήμερα.

Σε πλήρη αντίθεση μ΄ αυτές τις επιλογές διεκδικούμε :

1. Δημόσια κοινωνική ασφάλιση ως καθολικό δικαίωμα όλων των εργαζομένων.

2. Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων της τελευταίας δεκαπενταετίας. (1902/90, 1976/91 , 2084/92 , 3029/02) Καμιά διάκριση των ασφαλισμένων σε κατηγορίες (παλιοί –νέοι)

3. Πλήρη σύνταξη στα 30 χρόνια δουλειάς ή στα 55 χρόνια δουλειάς ίση με τον καταληκτικό μισθό

4. Κατάργηση του τζογαρίσματος των αποθεματικών των ταμείων στο χρηματιστήριο. Να επιστραφούν όλα τα κλεμμένα και οι οφειλές των εργοδοτών στα ταμεία.

Από το Συντονιστικό των Νηπιαγωγών

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σήμερα Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2007 και ώρα 18:30 στα γραφεία της ΔΟΕ συγκεντρωθήκαμε Νηπιαγωγοί από την Αττική για να συζητήσουμε τα παρακάτω φλέγοντα ζητήματα που αφορούν τα Νηπιαγωγεία:

• Ιδρύσεις νέων σχολείων και παραρτήματα
• Λειτουργία νηπιαγωγείων από Δήμους και Ιδιώτες
• Αύξηση Διδακτικού ωραρίου Νηπιαγωγών

Επειδή είναι η πρώτη φορά που λειτούργησε τμήμα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης με την ευθύνη άλλου φορέα(δήμων, ιδιωτών) εκτός του ΥΠΕΠΘ.

Επειδή είναι η πρώτη φορά υποχρεώθηκαν χιλιάδες παιδιά να πληρώσουν(τροφεία στους δήμους ή δίδακτρα στους ιδιώτες) για την υποχρεωτική προσχολική αγωγή.

Επειδή το Δημόσιο Νηπιαγωγείο εκχωρείται στους Δήμους και στους Ιδιώτες (σύμφωνα με στοιχεία της ΟΙΕΛΕ από 4.448 νήπια που φοιτούσαν σε ιδιωτικά νηπιαγωγεία το σχολικό έτος 2006-2007 φτάσαμε φέτος στις 35.000!)

Επειδή η Κυβέρνηση δε μερίμνησε ώστε όλα τα παιδιά να έχουν μια θέση στο Δημόσιο Σχολείο .

Επειδή οι εργασιακές μας σχέσεις γίνονται δυσμενέστερες(αύξηση ωραρίου στα δημόσια σχολεία-Καμιά εργασιακή και μισθολογική διασφάλιση στον ιδιωτικό τομέα)

Καλούμε το ΔΣ της ΔΟΕ

Να προκηρύξει αρχικά 24ωρη απεργία με αιχμή την αύξηση του ωραρίου-διώξιμο παιδιών από το Δημόσιο σχολείο και παράλληλα με τα αιτήματα όλου του κλάδου (κενά, συμπτύξεις τμημάτων και υπερωρίες, παράταση της λειτουργίας του ωραρίου του ολοήμερου σχολείου κλπ).

Να προκαλέσει έκτακτες Γενικές Συνελεύσεις .

Να προβάλει δυναμικά και πιεστικά τη θέση της , θέση που είχε εκφράσει και στην προηγούμενη πολιτική ηγεσία του Υπουργείου ότι οποιαδήποτε δημιουργία νηπιαγωγείου από Δήμους είναι παράνομη σύμφωνα με απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας.

ΖΗΤΑΜΕ

Καμία επέκταση ωραρίου. Διδακτικό ωράριο Νηπιαγωγών στα επίπεδα όλων των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. (Μείωση ωρών ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας – 24 το ανώτερο διδακτικές και όχι ωριαίες ώρες)

Άμεση καταγραφή Νηπίων – προνηπίων και ιδρύσεις νέων νηπιαγωγείων έτσι ώστε να μη μείνει κανένα παιδί έξω από το Δημόσιο Νηπιαγωγείο.

Να γίνουν δεκτές όλες οι προτάσεις για ιδρύσεις Νηπιαγωγείων που γίνονται το Νοέμβρη από τις Νηπιαγωγούς προς τις ΔΕΠ και προς τις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης.

Κατάργηση του άρθρου 32 στο Νόμο 3577/2007 για τη «Δημιουργία φορέα διαχείρισης ολοκληρωμένων προγραμμάτων δια βίου μάθησης,» Κανένα Νηπιαγωγείο στους Δήμους και στους Ιδιώτες.

Μαζικοί διορισμοί τώρα νηπιαγωγών, για να καλυφθούν οι ανάγκες για 2χρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή έτσι ώστε να καλυφθούν όλες οι εκπαιδευτικές ανάγκες όλων των παιδιών (4-6) για: εκπαίδευση, ασφάλεια, κατάλληλα και επαρκή κτίρια, εξοπλισμό, εκπαιδευτικό υλικό, εκπαιδευτικό προσωπικό, πρώιμη παρέμβαση για παιδιά με ειδικές ή μαθησιακές δυσκολίες και για αλλόγλωσσα κα αλλόθρησκα παιδιά.

Μείωση του αριθμού των Νηπίων ανά τμήμα σε 1/15